'We hebben al drie jaar geen seks meer en hij probeert het niet eens meer'

Lieve Karin

Ik kan me goed voorstellen dat de gedachte dat je op 42-jarige leeftijd misschien onbedoeld met seks-pensioen bent gegaan behoorlijk beklemmend is. Tegelijkertijd besef ik dat het voor je vriend verschrikkelijk spannend moet zijn om alleen al aan seks te denken. Dat is niet gek, tal van hartpatiënten kampen met dit euvel. Tijdens seks gaat je hartslag omhoog, daarmee stijgt tegelijkertijd de angst. Seks betekent een inspanning leveren en naar een orgasme toewerken, dat ook wel ‘de kleine dood’ wordt genoemd. Kun je je voorstellen hoe eng dat is: buiten adem raken, je hart tekeer voelen gaan. Hij zal er instinctief verre van willen blijven, aangezien hij al even ‘aan gene zijde’ is geweest.

Na zo’n grootse en ingrijpende ervaring als een hartstilstand, lijken oppervlakkige aardse zaken als seks al snel onbenullig en irrelevant. En hoewel dat heel begrijpelijk is, gaat het te ver om seks en/of intimiteit volledig van tafel te vegen. Fysiek contact is het smeermiddel van je relatie. Het werkt verbindend. Jouw partner heeft een vrouw die naar hem verlangt. Zijn hart wordt bewaakt door een kastje. Hij mag weer proberen intiem te zijn en hoeft niet te leven als een monnik.

Maar hoe maak jij hem dat duidelijk? Praten is altijd goed. Hij heeft seks ergens ver weg geparkeerd in zijn brein en zolang jij er niet over begint, hoeft hij er niets mee. Dat zijn cardioloog het verantwoord vindt om weer seks te hebben, is natuurlijk een enorme opsteker. Daarmee zou je het gesprek met je partner kunnen openen. Je kunt eerlijk zeggen dat je jullie seks mist en dat je het graag heel voorzichtig weer eens zou willen proberen. Of wellicht, als hij weer voor controle moet, kun je het tijdens het consult nog eens opgooien. Zeggen dat je partner nog veel angsten ervaart, dat die ook doorwerken in de slaapkamer, dat jij dit erg jammer vindt en wat daaraan te doen is.

Misschien helpt het als hij nogmaals van een witte jas hoort dat hij het echt mag proberen. En kun je daarna samen een stappenplan maken: beginnen met masseren of gewoon dicht tegen elkaar aan liggen, en dat langzaam uitbreiden met zoenen, strelen en aanrakingen, steeds een stapje verder, zonder druk of haast. Babysteps! Er zijn tal van wegen die naar Rome leiden. Laat hem weten hoeveel je van hem houdt, hoe blij je bent dat je hem nog in je armen kunt nemen en dat je met hem wil genieten van de tweede kans die hij heeft gekregen.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Ik ben een man van 30 en mijn virtuele vriendin voelt intiemer dan mijn eerdere relaties'Lees ook