Iedereen verdient een uitvaart die recht doet aan wie hij of zij was, vindt uitvaartverzorger Iede Hoorn. Want hoewel de dood verdrietig en schrijnend is, is er ook zoveel liefde. Elke twee weken schrijft Iede Hoorn over bijzondere mensen en hun uitvaart.
Ik probeer elke dag 10.000 stappen te zetten. Dat lukt me vrij aardig. Op uitvaartdagen loop ik ongemerkt behoorlijk wat, maar mocht ik mijn dagelijkse doel nog niet hebben gehaald, dan plak ik er thuis graag nog een wandeling aan vast. Ook probeer ik zo vaak mogelijk naar afspraken te lopen in plaats van de auto of fiets te pakken. Heerlijk vind ik dat. Even mijn hoofd leegmaken. In mijn werk krijg ik nogal wat verdriet mee. Dat moet je ook weer een plekje kunnen geven en dat doe ik graag door te bewegen. Dat is voor mij echt een
uitlaatklep.
Ollie (3) was een jochie met een grote lach: 'Ons kind verdient een afscheid met net zo’n grote glimlach, omdat dat is hoe hij leefde’
Vandaag besluit ik te voet naar mijn werkafspraak met een familie te gaan. Het is een behoorlijke wandeling, maar het weer is goed en zo heb ik mijn stappen van vandaag in ieder geval al binnen. Met mijn oortjes in en mijn hoofd ergens anders loop ik door Amsterdam. Tot ik opeens mijn naam hoor: ‘Hé, Iede!’
Ik kijk om en zie een man die ik herken van een uitvaart die ik afgelopen zaterdag heb begeleid. Hij was directe familie en een van de dragers. Hij vertelt dat hij zo ontzettend goed op de dag terugkijkt. Dat is natuurlijk fijn om te horen. Het was ook een mooie dag en ik ben dankbaar dat ik daaraan heb mogen bijdragen. We praten nog even verder, waarna ik mijn wandeling weer vervolg.
'Ze hadden als gezin besloten het anders te doen: geen uitvaart in klassieke zin, maar een afscheidsfeest'
Nog geen honderd meter later gebeurt het opnieuw. Deze keer zie ik een dochter van wie de vader een paar maanden geleden is overleden. Uitbundig zwaait ze naar me en komt met haar hondje mijn kant op. Ze vertelt hoe het met haar en de rest van de familie gaat. En natuurlijk hebben we het ook over de uitvaart van haar vader, die plaatsvond in een prachtige tuin. Ze vertelt dat ze ontzettend veel mooie reacties hebben gekregen op het afscheid. Zo fijn! Met een glimlach op haar gezicht loopt ze weer door.
Terwijl ik ook verder loop, moet ik lachen. Als ik nu nog iemand tegenkom, wordt het wel heel bijzonder. Drie nabestaanden tijdens één wandeling, hoe verzin je het? Ik vind het hartstikke leuk om nabestaanden na een uitvaart weer eens tegen te komen. Mijn werk speelt zich af in de intensieve week na het overlijden van iemand. Samen werken we toe naar het afscheid. Daarna zit voor mij het werk erop en begint voor de nabestaanden een heel andere periode: een leven zonder iemand.
En het leven gaat door. Mensen verhuizen, wisselen van baan, krijgen een nieuwe geliefde, maar al die tijd blijven ze missen. Als ze dan met zo’n warm gevoel vertellen over de uitvaart, dan weet ik weer waarom ik dit werk doe. Want een uitvaart is misschien maar één dag, maar de herinnering eraan blijft.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Renske zou nog vele jaren kunnen leven en daar ging ze voor. Het mocht niet zo zijn'
