De veertig aantikken staat voor de deur en ik overweeg een switch naar een hybride carrière. Half mediamens en half patissier. En dan rond de vijftig mogelijk volledig de taartoverstap maken. Iemand moet op een gegeven moment Martha Stewart toch opvolgen?
Ik ben 39 en heb kennelijk besloten dat een gezin van vijf en een carrière me nog niet genoeg uitputten.
Deze plannen, dan wel grootheidswaanzin, rieken gevaarlijk naar een midlifecrisis. Anderen nemen een minnaar, een Porsche 911, doen aan soul searchen op Bali of starten een hondenkennel. Ik daarentegen verziek thuis de sfeer met bestelling na bestelling met onnodig bakspul waar we geen plek voor hebben. Dan struikelen ze maar, want je kunt nooit genoeg spuitzakken, taartdozen, bakvormen en pakken kristalsuiker hebben.
Ik heb ook al een logo. Ik bak al zo’n acht jaar, maar dat was af en toe een cakeje hier en daar. Maar toen ik de vintagetaarttrend trof, begon alle gekte. Het is nu zelfs zo dat ik iedere verjaardag aangrijp om een taart in elkaar te flansen. En dan maakt het niet uit dat ik geen band met die persoon heb, noch dat ik om één uur ’s nachts een nieuwe batch botercrème moet maken. Of het feit dat één taart me zó veel tijd en geld kost. Hier heb je een taart, fijne verjaardag, volgende! Zolang ik maar vintage ruffles en toefjes kan opspuiten.
Jamie Li heeft sportvrees: 'Zelfs bij bejaardenzumba voor niet-gevorderden val ik door de mand'
Het meest verontrustende midlifecrisis-element is dat ik oprecht denk dat ik hier ‘iets mee moet doen’. Het is me een paar keer op rij gelukt om een botercrème zonder luchtbellen te realiseren en mevrouw denkt de taartenindustrie te kunnen domineren. Ik zie mezelf prima in een high-end atelier met indrukwekkende keukenmachines van fabrieksformaat, een aparte fotostudio en een serieuze wachtlijst van drie maanden. In mijn hoofd ben ik al een grote speler, in werkelijkheid heb ik nul bestellingen staan en krijg ik een basistaart nauwelijks glad afgesmeerd.
Als veertiger in crisis met een waanzinhobby kan het twee kanten opgaan. In mijn geval: óf ik heb echt talent, vind dit zo leuk dat ik ermee doorga en verdien er op een dag goed geld mee, schattig terugkijkend op mijn eerste niet-consistente halfgesmolten vintage decoraties (“Ahh, daar begon het allemaal”). Óf mijn complete bakuitrusting staat over zes maanden voor nog geen twintig euro op Marktplaats. Terwijl ik er zelf dik duizend euro tegenaan heb gegooid.
Welke kant dit opgaat, ik zou het niet weten. Maar als ik zie hoeveel zielen na de veertig zich een nieuwe titel aanmeten, zoals holistisch leefstijlcoach, manifestatie-expert of traumacoach (na één intensief weekend persoonlijke ontwikkeling), mag ik toch op zijn minst Pastry Entrepreneur & Visionary noteren in mijn Instagrambio? LinkedIn dan?
Tijdelijke psychische ontregeling of serieuze nieuwe roeping: ik heb nog altijd liever dit dan een plotselinge pony die nooit meer fatsoenlijk teruggroeit.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Jamie Li: 'Het is een ongeschreven regel dat je als Almeerder uitlegt waarom je daar woont'
Jamie Li is schrijver, presentatrice en influencer en schrijft maandelijks voor LINDA.nl. Van modetrends tot ouderschapsperikelen. Jarenlang maakte ze vlogs en interviewprogramma’s op haar eigen YouTube-kanaal, en werkte ze vijf jaar als lifestyle journalist voor glossy tijdschriften Grazia en Beau Monde. Ze schreef bestseller Sexy, but tired. But sexy en tweede boek No Filter.
