Ollie (3) was een jochie met een grote lach: 'Ons kind verdient een afscheid met net zo’n grote glimlach, omdat dat is hoe hij leefde’

Jochie met een grote lach

Toen zijn ouders me belden om zijn afscheid voor te bereiden, kwam dat verzoek hard bij me binnen. Die lieve Ollie, dat prachtige, jonge gezin; deze mensen zouden helemaal niet bezig moeten zijn met een afscheid. Die moeten bezig zijn met het poetsen van plakkerige handjes, het bouwen van de hoogste toren, samen lachen, ontdekken en plannen maken voor de toekomst. Helaas was de realiteit anders.

Ik heb de diepste bewondering voor de ouders van Ollie, die weigerden dat zijn ziekte de glans van de herinneringen zou wegnemen. Ze omschreven hun zoon als een jochie dat met een grote lach op zijn gezicht werd geboren en die lach nooit meer heeft ingeleverd. “Ons kind verdient straks een afscheid met net zo’n grote glimlach. Omdat dat is hoe hij leefde.” Dat is natuurlijk iets waar ik alles op alles voor ging zetten. Maar waar te beginnen? Waarmee zouden we recht doen aan Ollie?

Een levendig afscheid

Ik had de eer om Ollie een paar keer te ontmoeten en zijn levenskracht viel mij telkens weer op. Bewegend, kijkend, lachend en ontdekkend door het huis. Ook wist hij precies wat hij leuk vond: Paw Patrol, dino’s, zijn fiets. Ollies enthousiasme werkte aanstekelijk. Zo’n vreselijke, heftige situatie en toch zorgde dat jochie altijd weer voor een lach op mijn gezicht. Dat effect had Ollie op mensen.

En dat moest in zijn afscheid ook naar voren komen: dit moest het meest levendige afscheid ooit worden. En dat werd het. Ollie arriveerde in een fietsende stoet vol ballonnen. Begeleid door politie, brandweer, vrachtwagens en al zijn vrienden en familie. En natuurlijk kon een dino ook niet ontbreken. Wat begon als een grappig idee, groeide uit tot iets met veel meer betekenis. Want voor veel kinderen was dit een eerste uitvaart, en dan ook nog eens van een kindje. Dat is natuurlijk hartstikke spannend. Maar die grote, vrolijke dino brak het ijs. Er werd gekeken, gelachen en voorzichtig samen met de dino dichter bij Ollie gekomen.

Troostdino

De dino werd een soort van troostdino. Naast de dino was er ook een springkussen, werd er geschminkt, kon er worden geknutseld en waren er natuurlijk lekkere snoepjes. En ondertussen werd er ook afscheid genomen. Dat klinkt misschien als een tegenstelling, maar dat was het helemaal niet. Want wie Ollie kende, wist dat dit precies bij hem paste. Ollie had de bijzondere gave om ondanks dat er veel dingen niet leuk waren in zijn leven, plezier te vinden in andere, vaak kleine, dingen. Het voelde logisch dat zijn afscheid dezelfde energie kreeg.

Ollies uitvaart is terug te zien in De uitvaart van je Leven, en dat maakt me heel trots. Ik hoop dat iedereen die de aflevering ziet, Ollie ziet zoals hij herinnerd moet worden: als die jongen met zijn grote lach.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Ze hadden als gezin besloten het anders te doen: geen uitvaart in klassieke zin, maar een afscheidsfeest'Lees ook