Iedereen verdient een uitvaart die recht doet aan wie hij of zij was, vindt uitvaartverzorger Iede Hoorn. Want hoewel de dood verdrietig en schrijnend is, is er ook zoveel liefde.
Ollie was een jongetje van drie dat genoot van het leven zoals kinderen dat kunnen. Buiten op avontuur, spelen met zijn grote (én kleinste, net geboren) zus, in de weer met al zijn knuffels. Van gewone dingen wist hij altijd wel iets bijzonders te maken. Eigenlijk maakte hij van alles een feestje. Maar Ollie was ook ziek. Heel ziek.
Olie (3) was een jochie met een grote lach: 'Ons kind verdient een afscheid met net zo’n grote glimlach. Omdat dat is hoe hij leefde’
En jochie met een grote lach
Toen zijn ouders me belden om zijn afscheid voor te bereiden, kwam
dat verzoek hard bij me binnen. Die lieve Ollie, dat prachtige, jonge gezin; deze mensen zouden helemaal niet bezig moeten zijn met een afscheid. Die moeten bezig zijn met het poetsen van plakkerige handjes, het bouwen van de hoogste toren, samen lachen, ontdekken en plannen maken voor de toekomst. Helaas was de realiteit anders.
Ik heb de diepste bewondering voor de ouders van Ollie, die
weigerden dat zijn ziekte de glans van de herinneringen zou wegnemen. Ze omschreven hun zoon als een jochie dat met een grote lach op zijn gezicht werd geboren en die lach nooit meer heeft ingeleverd. “Ons kind verdient straks een afscheid met net zo’n grote glimlach. Omdat dat is hoe hij leefde.” Dat is natuurlijk iets waar ik alles op alles voor ging zetten. Maar waar te beginnen? Waarmee zouden we recht doen aan Ollie?
Een levendig afscheid
Ik had de eer om Ollie een paar keer te ontmoeten en zijn
levenskracht viel mij telkens weer op. Bewegend, kijkend, lachend en
ontdekkend door het huis. Ook wist hij precies wat hij leuk vond: Paw
Patrol, dino’s, zijn fiets. Ollies enthousiasme werkte aanstekelijk. Zo’n
vreselijke, heftige situatie en toch zorgde dat jochie altijd weer voor een lach op mijn gezicht. Dat effect had Ollie op mensen.
En dat moest in zijn afscheid ook naar voren komen: dit moest het meest levendige afscheid ooit worden. En dat werd het. Ollie arriveerde in een fietsende stoet vol ballonnen. Begeleid door politie, brandweer, vrachtwagens en al zijn vrienden en familie. En natuurlijk kon een dino ook niet ontbreken. Wat begon als een grappig idee, groeide uit tot iets met veel meer betekenis. Want voor veel kinderen was dit een eerste uitvaart, en dan ook nog eens van een kindje. Dat is natuurlijk hartstikke spannend. Maar die grote, vrolijke dino brak het ijs. Er werd gekeken, gelachen en voorzichtig samen met de dino dichterbij Ollie gekomen.
Troostdino
De dino werd een soort van troostdino. Naast de dino was er ook een springkussen, werd er geschminkt, kon er worden geknutseld en waren er natuurlijk lekkere snoepjes. En ondertussen werd er ook afscheid genomen. Dat klinkt misschien als een tegenstelling, maar dat was het helemaal niet. Want wie Ollie kende, wist dat dit precies bij hem paste. Ollie had de bijzondere gave om ondanks dat er veel dingen niet leuk waren in zijn leven, plezier te vinden in andere, vaak kleine, dingen. Het voelde logisch dat zijn afscheid dezelfde energie kreeg.
Ollies uitvaart is terug te zien in De uitvaart van je Leven, en dat maakt me heel trots. Ik hoop dat iedereen die de aflevering ziet, Ollie ziet zoals hij herinnerd moet worden: als die jongen met zijn grote lach.
Pas de privacy manager instellingen aan om dit YouTube item te kunnen bekijken.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ze hadden als gezin besloten het anders te doen: geen uitvaart in klassieke zin, maar een afscheidsfeest'
Iede Hoorn
Iede Hoorn (38) is uitvaartverzorger, auteur van Leven met de dood en bekend van zijn Instagrampagina waar hij foto’s en verhalen van uitvaarten post. Op LINDA deelt Iede twee keer per maand een bijzonder verhaal in de hoop de dood meer bespreekbaar te maken en ook te laten zien dat het meer is dan koffie met cake. Iede is getrouwd en woont samen met Chris in Amsterdam.
