Iedereen verdient een uitvaart die recht doet aan wie hij of zij was, vindt uitvaartverzorger Iede Hoorn. Want hoewel de dood verdrietig en schrijnend is, is er ook zoveel liefde.
Elke twee weken schrijft Iede Hoorn over bijzondere mensen en hun uitvaart.
‘Het is tijd om mijn grote liefdes nog één keer bij elkaar te brengen. De zon op mijn gezicht, mijn geliefde Mini’s, een goed glas rosé in de hand; alsof we even in Frankrijk zijn. En bovenal: de mensen van wie ik houd.
Daarom nodig ik je uit om samen met mij het leven te vieren. Geen zware ceremonie, maar een warm samenzijn. Om herinneringen op te halen en verhalen te delen. Dit wordt mijn laatste moment om jullie zo samen te zien. Wat zou ik het bijzonder vinden als je er bent.’
Een tijdje terug werd ik gebeld door Sophie, een leuke, jonge vrouw van in de dertig. Ze vertelde mij over haar vader, Roel. Hij was al een tijd ziek en de vooruitzichten waren slecht, dus wilden ze graag starten met het regelen van zijn afscheid. Ik gaf wat informatie, we babbelden nog wat en spraken af om op een later moment samen te komen.
Toen ik niet veel later een bericht van haar kreeg met de vraag of ik haar kon bellen, schrok ik dan ook. Hadden we te lang gewacht? Ik ging ervan uit dat ik een gesprek ging voeren met een dochter die net haar vader was verloren. Niets bleek minder waar. Sophie vertelde dat het oké ging met haar vader, maar dat ze een bijzonder verzoek had. Roel vond het namelijk maar stom dat zijn gezin van alles aan het organiseren was voor zijn afscheid en hij daar dan niet bij zou kunnen zijn. Hij wilde mensen zien, het leven nog even vasthouden. Daarom hadden ze als gezin besloten het anders te doen: geen uitvaart in klassieke zin, maar een afscheidsfeest.
'Plotseling vloog een vlinder uit het bloemstuk op de kist, het gaf het afscheid een onverwachte zachtheid'
Een viering van het leven, mét Roel erbij. Of ik daarbij wilde helpen? Het was niet de eerste keer dat ik dit verzoek kreeg en dat waren altijd heel bijzondere dagen, dus hier werkte ik graag aan mee. “Natuurlijk! Hebben jullie al ideeën?” Die hadden ze zeker, want haar vader voelde zich nu nog goed, dus moest er worden doorgepakt. Daar draaiden Sophie en haar zussen hun hand niet voor om. De datum was dus geprikt, de locatie geboekt en de hapjes en drankjes besproken. “Mijn vader wil je graag ontmoeten”, zei Sophie.
Een dag later werd ik warm bij Roel thuis ontvangen. Hij vond het een beetje vreemd om zijn uitvaartverzorger te ontmoeten terwijl hij er zelf nog was, maar aan de andere kant vond hij het ook prettig dat alles zo nog met hem kon worden besproken en afgestemd.
In een comfortabele stoel zat hij als een koning op zijn troon, omringd door zijn vrouw, een goede vriend en zijn drie dochters, alle drie gewapend met hun laptops om alle actiepunten te noteren en uit te voeren. Roel was dan wel door zijn ziekte verzwakt, maar hij was niet van plan de regie uit handen te geven. Hij nam het gesprek over waar nodig, stuurde en gaf aan wat hij belangrijk vond. Groot gelijk, het was toch ook zijn ‘afscheid’?
Een week na het bijzondere verzoek, was het al tijd voor het feest. Er waren heel veel mensen, zijn Mini-collectie stond bij het fort uitgestald, op ezels stonden her en der foto’s van zijn leven uitgestald, een tafel vol Franse hapjes en een heerlijk Frans zonnetje erbij (Roel was een francofiel in hart en nieren). De deuren open, Roel in zijn stoel, een goed glas Franse wijn (uit zijn eigen wijncollectie) binnen handbereik.
De kleinkinderen renden rond, er werd gelachen, gegeten, herinneringen opgehaald en vooral geleefd. Iedereen ging met een goed gevoel naar huis en toen werd het stil. Een paar weken later overleed Roel alsnog. Het daadwerkelijke afscheid was klein en intiem met alleen zijn gezin en een paar goede vrienden. Maar ook daarvoor werd uitgepakt. Ook dit zou allesbehalve standaard worden.
In een stoet van Roels Mini’s en een Volkswagenbusje waarin de kist werd vervoerd, reden we naar een voormalige vliegbasis bij Soesterberg voor een lunch. Roel was in zijn begintijd jachtvlieger. Dat zijn uitvaart plaatsvond in een voormalig hangar, gaf een diepere lading aan het afscheid – alsof zijn laatste levensreis op symbolische wijze werd afgerond.
De weersvoorspellingen waren slecht, maar de dag besloot anders: de zon brak door. Het was fijn om van de familie te horen dat het afscheidsfeest een lichtpuntje was geweest in zijn ziek zijn. De weken daarna liet hij de foto’s van de dag vol trots aan iedereen zien. Het had hem veel positieve energie gegeven. De regie nemen, dingen regelen, altijd een project; zo was hij ook. En ziek of niet, daar bleef hij tot op het laatste moment zijn kracht uit halen. Zoals een vriend van hem heel treffend zei: “Normale mensen gaan naar een hospice, Roel naar de Hornbach.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Toen de politie het huis binnenging, vonden ze meneer. Hij bleek al enkele weken overleden'
Iede Hoorn (38) is uitvaartverzorger, auteur van Leven met de dood en bekend van zijn Instagrampagina waar hij foto’s en verhalen van uitvaarten post. Op LINDA deelt Iede twee keer per maand een bijzonder verhaal in de hoop de dood meer bespreekbaar te maken en ook te laten zien dat het meer is dan koffie met cake. Iede is getrouwd en woont samen met Chris in Amsterdam.
