“Hè?!” Ik snap er niks van en druk Luuk nog een keer tegen de deurpost. “Recht vooruitkijken … nee, récht!” Maar ik kan er echt niet meer van maken, net als zes weken geleden zegt het potloodstreepje 1 meter en 48 centimeter.
“Maar waarom passen die lange broeken dan niet meer?” Ze zijn nieuw, ingekocht in de uitverkoop. Alvast voor de herfst, regeren is vooruitzien, ik was helemaal blij met mijn afgeprijsde vondsten. In ieder geval blij genoeg om meteen de prijskaartjes eraf te knippen.
‘We houden belangeloos van elkaars kinderen en zien elkaar worstelen met opvoeden’
“Sorry”, zegt hij beteuterd en dat is natuurlijk ook niet de bedoeling. Groeien hoort erbij, maar hij ís dus niet gegroeid. Chagrijnig haal ik de hele broekenplank leeg, want nu moet ik alles strijken en fotograferen. En labeltjes omlaag duwen zodat ze goed zichtbaar zijn, maar dan zonder mijn vinger in beeld, want ik bijt nagels en dat ziet er niet uit op Vinted. Vervolgens is het wachten op goed daglicht, niet te fel anders kloppen de kleuren niet. Dan al die advertenties maken en dán wachten op het ergste: de biedingen.
Ik weet niet of het typisch Nederlands of typisch Vinted is, maar dat afdingen op de euro – en soms op de cent, ook dat heb ik meegemaakt, de vraag of een shirt van 9 euro voor 5,05 euro kon – daar krijg ik de allergrootste jeuk van. Die kleding gaat vaak al voor een prikkie weg, en er dan nóg meer afschrapen? Daar kan ik helemaal niks mee.
Zet het dan niet op een verkoopsite, kun je nu denken en er is zeker een tijd geweest dat ik het weggaf. Het neefje van een vriendin komt uit een gezin dat het niet breed heeft, dus elk groeiseizoen maakte ik een tas, alles vlekvrij, gewassen en gestreken, sommige dingen ingepakt als cadeautje, het meeste zo goed als nieuw want ik heb een voorzichtig kind. Maar toen de betreffende moeder na een paar keer opgewekt vertelde dat ze zelf alles meteen op Vinted zette en van het opgestreken geld dure make-up voor zichzelf kocht, was dat het einde van de liefdadigheid. Het geld klotst bij mij thuis ook niet tegen de plinten en bovendien heb ik een kind in de groei (soms dus zelfs zonder meetbare uitslag).
‘Ik ga stuk van liefde als Luuk met een serieuze snuit over desastreus gebroken harten zingt’
Afijn, ik ook maar op Vinted, en toen kwamen de vraagtekens en ergernissen. Als ik een mooie jas voor 50 euro te koop aanbied en iemand biedt 48 euro: waarom dan toch die twee euro minder? En moet ik, omdat iedereen pingelt, mijn spul dan duurder in de verkoop gooien om zo de gewenste en echt niet rare prijs ervoor te krijgen? Dat vind ik stom.
Is het een sport om spullen zo goedkoop mogelijk te kopen? Daar is de Primark toch al voor? Dan is het ook nog écht helemaal nieuw, als je goed snuift ruik je de kinderarbeid. Veel authentieker dan mijn wasmiddel.
Misschien hebben ze die extra euro of cent gewoon nodig. Dan snap ik het helemaal en we moeten elkaar een beetje steunen in het leven. Dus alleen als de situatie erom vraagt: bied niks en kom langs. Ik heb een kleine herfstcollectie nieuwe lange broeken, gratis af te halen mits voor thuisgebruik. Nieuw zonder prijskaartje, wel met krimpflatie, maar dat is tegenwoordig óók al helemaal normaal.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
‘Ondanks mijn herhaaldelijk geschreeuw blijft Luuk rustig links op de weg fietsen’
