Van de zorg over haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
“Ma-hám!”
“Sorry hoor.”
Luuk en ik hebben in de auto een vaste Spotify-playlist, slechts een nummer of tien want ik vergeet altijd een echte te maken. Het voordeel is dat we de teksten nu goed kennen, wat op mijn leeftijd een stuk langzamer gaat dan op de zijne. We hebben ook tradities: Duurt te lang is mijn solo, Paracetamollen zingen we beiden keihard en met veel ingehouden nepwoede en hij mag het grootste deel van Terug in de tijd doen, waarbij ik altijd opmerk dat het zinnetje ‘Soms dingen gedaan wat eigenlijk niet kon’ grammaticaal om te janken is.
'We roepen tegen elkaar dat we prachtig zijn, en dat menen we, maar onszelf geloven doen we niet'
Ik kan niet zingen. Dat zeg ik niet met valse bescheidenheid, ik zing echt heel, héél erg vals. Jaren dacht ik dat Pretty Woman van Roy Orbison mijn baken was, het liedje dat ik nog enigszins normaal kon performen, totdat ik dat een keer ging karaoke’en en een goede vriendin na afloop kermde dat haar oren bloedden. Sindsdien zing ik nooit meer in gezelschap, behalve dus samen in de auto. Dat vinden we gezellig en bovendien ga ik stuk van liefde als hij met een serieuze snuit over desastreus gebroken harten zingt en alleen stuk bij het couplet uit Frans Duits: ‘We kunnen hem naar Antwerpen boeken/Spreek een woordje Belgisch/Poepen/Wel met een rubber schat alsjeblieft/Ik heb al een kind Le Coq Sportif ey’.
Vandaag is mijn stem extra slecht, mijn verkoudheid gaat niet over en dat is op m’n keel geslagen. Hoge noten komen eruit als piepende banden, vandaar zijn commentaar. Ik heb inmiddels al een paar keer geopperd om samen op zangles te gaan. Hij wordt ongelooflijk blij van zingen en het is mijn diepste wens om een liedje soort van toonvast te kunnen meezingen. Bovendien hoorde ik laatst in een talkshow dat muziek fantastisch is voor de emotieregulatie, met dat laatste heeft mijn zoon soms moeite.
Ik heb het altijd een enorm gemis gevonden dat ik niet kan zingen. Daar kwam ik al jong achter, toen ik met mijn dubbele cassettedek liedjes inzong. Ik kan niet naar Eternal Flame luisteren zonder me de horror te herinneren van mijn eigen opname. In plaats daarvan werd ik goed in playbacken, maar het is altijd blijven knagen. Het moet fantastisch zijn om goed te kunnen zingen. Als ik weer eens verzand in Instagram-filmpjes, zijn die vaak van jongelui met de meest fantastische stemmen, die via sociale media proberen een publiek te bereiken. Ik like alles, want wat nog erger is dan vals zingen is het wél kunnen en dat je er je brood niet mee kunt verdienen. Of het allerergst: dat je wel doorbreekt, en dan – op Taylor Swift na – een drugsverslaafde narcist wordt.
Ik kijk naast me, naar Luuk die niet goed maar ook niet vals zingt en nu iets over een jonko (da’s een joint) mee rapt. Toch maar eens een zangles regelen, denk ik. En wordt het niks met zijn vocale kwaliteiten, dan kan ik later nog eens denken: als ik terug kon in de tijd, dan wel met jou.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'De afgelopen weken heb ik gedroomd dat ik hopeloos verliefd was'
