“PowerPoint?” ‘Ja, iedereen heeft dat bij z’n spreekbeurt.’ “Weet je dan hoe dat moet?” ‘Nee. De ouders helpen.’
Kijk, ik snap dat het goed is om kinderen te leren voor een groep te spreken. Ik las ergens dat héél veel volwassenen duizend doden sterven als ze een praatje moeten houden, laat jongere generaties dus vooral maximaal proefdraaien.
Dus een spreekbeurt in groep vier? Prima, al is het maar omdat de onderwerpenlijst in mijn zoons klas een raampje is naar het achtjarige kinderhart: natuurlijk ‘katten’ en ‘voetbal’, maar ook ‘friet’ (wil ik bij zijn), ‘sushi’ (waarom vinden zo veel kinderen dat lekker?), ‘mijn broer’ (hartjes) en ‘klimaatverandering’ (echt?). Lucas doet het over Tenerife. Dat leek mij wel handig, we komen er net vandaan dus het zit nog vers in de kop. Even een paar onderwerpen op kaartjes zetten en klaar is Kees. Dacht ik. Maar nu moet ik dus op mijn laptop op zoek naar PowerPoint (voor het laatst gebruikt in de jaren negentig) om een gelikte presentatie in elkaar te zetten. ’s Avonds. In mijn vrije tijd.
Ik dacht dat huiswerk nog wel een paar jaar zou duren, zelf heb ik in ieder geval slechts vage herinneringen aan topografie in groep 8 en dat ik alleen Stadskanaal kon onthouden. Oké, en aan spreekbeurten, maar toen was ik al tien. En in mijn tijd lieten we een boek met plaatjes rondgaan of tekenden we iets op het bord wat niemand begreep. Ik weet in ieder geval heel zeker dat mijn ouders, als ik boven lag te slapen, niet mijn schoolwerk hoefden te fixen.
“Hebben jullie in de klas niet toevallig geoefend met PowerPoint?” probeer ik. Maar Luuk schudt z’n hoofd en wijst op een plaatje van een strand dat hij mooi vindt. En dan begint het gesodemieter. Want de foto moet groter, alleen als ik dat doe vervormt-ie en hij heeft ook nog te weinig MB. Hoe zat dát dan ook alweer?
Mijn ergernis heeft natuurlijk gewoon te maken met mijn eigen tekortkomingen. Het gaat me niet om PowerPoint, maar om de angst voor wat komen gaat. Dat ik nu al de sommen niet begrijp. Laat staan als die jongen straks zijn wiskunde onder m’n neus schuift (twee jaar lang elke dag bijles, en nog begreep ik het niet). Dat ik hem nu al zit te helpen, terwijl ik geen snowflake-moeder wil zijn.
Dat ik helemaal geen zin heb in overhoren, hem te manen zijn huiswerk te doen, het gezucht en geweiger. Omdat ik me nog te goed kan herinneren hoe dat als puber voelde. Zelden heb ik nachtmerries, maar als ze voorkomen, gaan ze altijd over mijn eindexamen. Ik had gehoopt op nog een paar jaar respijt, maar daar zitten we dan, ik zie de stress in zijn ogen. “Maar hóé moet je dan dingen uit je hoofd leren?”
Ik leg uit hoe dat werkt, met lezen en nog eens lezen. En dan trefwoorden opschrijven en hardop oefenen. “Elke avond, mama zal luisteren.”
Hij zucht.
Ik zucht.
We gaan beginnen.
'Naast me ligt mijn zoon met een gebroken hart: 'Mama, je hebt tegen me gelógen''
