Kelly van Goens (41) en haar vriend hebben een grote kinderwens. Maar na zes jaar proberen om zwanger te worden, besluiten ze te stoppen. Kelly deelt haar ervaringen en gevoelens in het boek Ze brengen ze niet met de ooievaar, in de hoop andere vrouwen herkenning te bieden.
Vandaag, op Wensmoederdag, vertelt Kelly over haar boek. “Ik miste een eerlijk verhaal over waar je in terechtkomt op het moment dat zwanger worden niet vanzelf gaat.”
‘Twee buitenbaarmoederlijke zwangerschappen, twee of drie (tel kwijtgeraakt) heel vroege miskramen. Een kijkoperatie. Een ivf-ronde in België, inclusief een terugplaatsing en nul embryo’s in de vriezer. Een ivf-ronde in Nederland, twee terugplaatsingen. Twintig ingevroren eicellen, waarvan er zeventien sneuvelden tijdens het ontdooien. Een ICSI-ronde, een terugplaatsing. En mijn favorietjes: een methotrexaat-behandeling en een operatief verwijderde eileider’, zo begint Kelly haar boek. En dat zijn niet eens alle pogingen om zwanger te raken.
Zolang als Kelly zich kan herinneren, wil ze moeder worden. Op haar 32ste ontmoet ze Ed, haar grote liefde. Met hem ziet ze haar leven helemaal voor zich. Samenwonen, kinderen krijgen, een sprookje met een happily ever after. En die droom lijkt uit te komen, want na een keer proberen is Kelly al in verwachting. Haar geluk kan niet op. Maar bij het eerste bezoek aan de verloskundige spat de droom uiteen. Het is een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, die moet worden afgebroken. Ze zouden hem Willem hebben genoemd.
Wensmoederdag biedt steun aan vrouwen met een kinderwens: 'Moederdag voelt extra pijnlijk'
Zes jaar lang grijpen Kelly en Ed álles aan om hun kinderwens in vervulling te laten gaan. Van fertiliteitstrajecten tot een auralezeres: ze hebben het allemaal geprobeerd. “Toen ik 40 jaar werd, hadden we de grens bereikt van wat we konden (en wilden) doen. Ik kwam in een fase terecht waarin ik ging rouwen en de ruimte had om terug te kijken. Het gevoel waar ik tegenaan liep, was dat ik mezelf was verloren in de jaren dat ik zwanger probeerde te worden. Ik wilde mijn verdriet onderzoeken en begrijpen hoe ik mezelf zo was kwijtgeraakt.”
Tijdens de zes jaar van proberen zoekt Kelly regelmatig naar verhalen van andere vrouwen. “Ik vond vooral boeken over oplossingen of over ongewenste kinderloosheid en dat was ik nog niet, want ik zat middenin het traject. Ik miste een eerlijk verhaal over waar je in terechtkomt op het moment dat zwanger worden niet vanzelf gaat. Op ieder vlak van je leven word je geraakt. Je relatie, je zelfbeeld, je familieverhoudingen, je werk, je sociale contacten: álles.”
Ongewenst kinderloos: 'Ik ga mezelf niet meer met een babyshower kwellen'
Daarom besluit Kelly haar eigen ervaringen te bundelen in een boek: Ze brengen ze niet met de ooievaar. “Ik voel bij vrouwen vaak een drempel om zich hierover te uiten. Het is een club waar je niet bij wil horen. Maar op het moment dat je er wél over praat, voel je een verlichting door de herkenning die je bij elkaar vindt. Pas dan weet je dat het niet gek is dat je na jaren aan trajecten last hebt van paniek. Daarom is dit boek zo nodig.”
Om het boek te schrijven moet Kelly teruggaan naar alles wat ze heeft meegemaakt. Hoewel het pittig was, gaat het schrijven bijna vanzelf. “Het zat me zo hoog, het móest eruit. Het was fijn om er diep in te duiken, maar soms ook moeilijk; en dat is precies waarom ik het wilde doen. Het verdriet was zo groot dat ik niet meer wist welke traan waarbij hoorde. Doordat ik terugging, wist ik waar het verdriet zat.”
Ze geeft een voorbeeld. “Na het schrijven over mijn operatie in België tijdens de coronatijd moest ik zó hard huilen. Ik had helemaal niet door dat daar nog zoveel verdriet omheen zat. Ik kon het door het op te schrijven even aankijken. Er was tijd en ruimte om erbij stil te staan en door te kunnen gaan. Het is opgeruimd in mijn hoofd. Dat maakt het verdriet lichter.”
Ook onderzoekt Kelly in het boek hoe het komt dat ze zichzelf zo is verloren in de periode waarin ze probeert zwanger te worden. Zo schrijft ze: ‘Ik vraag me af waarom ik mijn buitenbaarmoederlijke zwangerschap niet als een serieuzer verlies heb genomen.’ “‘Het hoort erbij’, is wat veel mensen denken bij zwangerschapsverlies. Ik vertelde mezelf dat het een onderdeel is van de reis in het krijgen van kinderen. Zo heb ik mezelf het beeld van dat kind en die zwangerschap ontnomen.”
“Daarnaast moet je bij een vorm van zwangerschapsverlies meteen handelen”, weet Kelly. “Moet je een operatie of heb je medicijnen nodig? Tegen de tijd dat je aan je verdriet toekomt, ben je een paar weken verder. Mensen kunnen dan dingen reageren als: ‘Ben je dáár nog verdrietig over?’ of ‘Nou, je kan toch gewoon zwanger worden?’. Je stopt het weg.”
“En er is geen collectief rouwproces”, vertelt Kelly. “Bijna iedereen die zwangerschapsverlies heeft meegemaakt, kan bij een kind denken: grappig, dan had mijn kind nu ook die leeftijd gehad. Het voelt bijna alsof dat niet mag bestaan, alsof je het dan te groot maakt. Ik denk dat we het er moeten laten zijn, dan maken we het kleiner voor onszelf. Er wordt iets van je afgepakt. Het heeft in jouw lijf gezeten, je hebt het gevoeld. Het was er wel. Dat gevoel blijft. Ik ben nooit meer hetzelfde geworden en dat is oké. En het is ook oké als je daarna gelukkig wordt.”
Documentaire 'Maar je was er wèl' doorbreekt taboe rondom miskramen: 'Heeft geen plek op spectrum van verlies'
Rond dit onderwerp hangt een taboe, merkt Kelly. “Er zit een sociaal ongemak in. Omdat niet iedereen dit verdriet kent, weet niemand echt wat ze moeten doen. Er ontstaat een soort gewenning, helemaal als het langer duurt. De interesse is er nog, maar het lijden wordt normaler. ‘Infertiliteit is alleen maar een medische aandoening als je het zelf zo ervaart’, zei iemand. Dat zegt genoeg.”
Heeft iemand in je omgeving vruchtbaarheidsproblemen of fertiliteitsuitdagingen? Vraag dan hoe diegene zich écht voelt. “We zijn gauw geneigd praktisch te antwoorden. ‘We hebben nog zoveel ivf-pogingen te gaan’. Doorbreek dit masker en vraag door. En in het geval je kinderen hebt en het lukt bij een vriendin niet: het kan fijn zijn als er soms een setting is waar het niet over de kinderen gaat en je even samen kan zijn als vriendinnen.”
'Ik mis respect en tolerantie': na 3 miskramen is Doris (39) klaar met aannames over haar kinderwens
Kelly benadrukt dat haar boek bedoeld is voor iedereen. “Mensen met een kinderwens, bij wie het wel of niet vanzelf gaat. Voor wie nog twijfelt of er nog helemaal niet mee bezig is. Voor wie de druk ervaart van de biologische klok en hoe deze als het zwaard van Damocles boven ieders vrouwenhoofd hangt. Het is voor iedereen die iemand kent met een (onvervulde) kinderwens. Want niemand is weerbaar tegen de mythische status van het traditionele gezin, de eindeloze beloftes van de fertiliteitsindustrie en het idee dat alles in het leven maakbaar is. Alles, behalve een kind.”
“Ik hoop dat vrouwen die in een traject zitten herkenning vinden en zich getroost voelen. En ik hoop dat hun omgeving het boek gaat lezen. Zo blijven we die verbinding met elkaar houden en trekken we het thema uit de taboesfeer”, zegt Kelly. Voor vrouwen die zich herkennen in haar verhaal, heeft ze een boodschap: “Je doet het goed. Je bent alleen al heel sterk doordat je het aangaat en ervoor vecht. Een valkuil waar ik vrouwen voor wil behoeden, zijn de miljoenen opties en adviezen die je krijgt. Blijf dichtbij jezelf. En laat je niet gek maken door een fertiliteitsindustrie die je oneindig veel opties geeft. Je bent precies waar je moet zijn.”
Ze brengen ze niet met de ooievaar is nu verkrijgbaar in de boekwinkels of online.
Dit bericht op Instagram bekijken
