Als klein meisje droomt Yentl Duchatteau-Steenkamp (32) er al van om moeder te worden, maar dat blijkt niet eenvoudig. Pas na een traject van drie jaar raakt ze door middel van ICSI in verwachting van een dochter.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt ze over deze intensieve periode en de wens voor een tweede kind.
“Ik heb altijd een kinderwens gehad”, vertelt Yentl. “In vriendenboekjes schreef ik op de vraag wat ik later wilde worden al ‘moeder’ op. Ik had geen idee dat dat moeilijk zou kunnen zijn en dacht: dat gaat gewoon vanzelf.”
In 2019 beginnen Yentl en haar partner Marijn met proberen. “Per toeval kwam ik bij de gynaecoloog terecht. Ik had last van een cyste op mijn eierstok. Nadat we een jaar hadden geprobeerd zwanger te worden, vertelde de gynaecoloog dat we onze vruchtbaarheid zouden kunnen laten onderzoeken in een vruchtbaarheidskliniek.”
Het stel besluit een afspraak te maken voor een oriënterend fertiliteitsonderzoek. “Er werd een zaadonderzoek en een inwendige echo gedaan. Daar kwam niks uit, dus moesten we het eerst weer een half jaar zelf proberen. Omdat er niks gebeurde, werden mijn eileiders onderzocht. De artsen twijfelden of die goed werkten, dus werd er een kijkoperatie gepland. Alles was in orde, al vonden ze wel endometriose (baarmoederslijmvlies dat buiten de baarmoeder zit), maar dat zou een zwangerschap niet in de weg moeten staan.”
Een paar maanden later besluiten ze te starten met intra-uteriene inseminatie, afgekort IUI: een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij goede zaadcellen via inseminatie in de baarmoeder worden geplaatst. “We deden vijf rondes, maar dat ging niet soepel. Meerdere keren misten ze mijn eisprong, Marijn en ik kregen coronavaccinaties, wat tijdelijk een negatieve invloed op de zaadkwaliteit had, en in plaats van meerdere eitjes had ik er elke keer maar één.”
De volgende stap is in vitro fertilisatie (IVF) waarbij de bevruchting buiten het lichaam in een laboratorium plaatsvindt. “We waren al een tijdje bezig en besloten even op de rem te trappen. We gingen op ons doel af en deden daar alles voor. Daarbij gingen we aan onszelf en elkaar voorbij. De trein denderde maar door. Ik wilde niet uitgeblust zijn als ik eenmaal zwanger was, dus besloten we even te pauzeren.”
Het stel pakt rust en onderneemt leuke dingen. “Zo maakten we mooie reizen, onder andere naar New York. Dat was fijn en zorgde ervoor dat we negen maanden later weer vol goede moed met het traject door konden.”
Ze stappen over op ICSI (intracytoplasmatische sperma-injectie), waarbij een laborant de beste zaadcellen uitkiest en in de eicel injecteert. “Na de eerste terugplaatsing werd ik midden in de nacht wakker. Ik deed een zwangerschapstest en die was positief. We waren drie jaar bezig geweest en ik had nog nooit een positieve test in mijn handen gehad. Het was bizar om het woordje ‘zwanger’ ineens te zien staan.”
Tekst gaat verder onder de foto’s.
Rutger en zijn vriend krijgen kind via draagmoeder: 'Als het gaat zoals we hopen, dan bevalt ze bij ons thuis in bad'
Alles ziet er goed uit, toch zit Yentl niet op de roze wolk die ze had verwacht. “Ik voelde me soms lichtelijk depressief, realiseerde me dat er nog van alles kon misgaan. Ik had het idee dat ik continu blij moest zijn, maar ik kwam net uit een lang traject waarbij ik veel hormonen had gekregen en de zwangerschapshormonen kwamen daar direct achteraan.”
Een kleine drie jaar geleden wordt dochter Lily geboren. “We zeggen weleens tegen elkaar dat ze zo goed is gelukt, omdat we zo lang op haar hebben moeten wachten”, lacht Yentl. “Natuurlijk heeft ze de tantrums die kinderen van haar leeftijd hebben, maar ze is makkelijk en vrolijk. Ze is het wachten dubbel en dwars waard geweest.”
Yentl en Marijn genieten met volle teugen van hun dochter. “We hebben er bewust voor gekozen om ons de eerste twee jaar volledig op haar te focussen en niet meteen die medische molen weer in te gaan. Toen ze twee was, hebben we weer contact opgenomen met de kliniek. Ze hadden nog twee embryo’s die teruggeplaatst konden worden. De vorige keer lukte het in één keer, dus we hadden er vertrouwen in dat dat nu ook zou gebeuren. Ik raakte inderdaad zwanger, maar het voelde te mooi om waar te zijn.” Haar voorgevoel klopt. “Ik verloor plotseling bloed. De volgende dag begon de miskraam. Dan sta je ineens weer met lege handen.”
Van de tweede terugplaatsing raakt Yentl niet zwanger. “Eind februari zijn we weer begonnen met ICSI, maar Marijn en ik kregen allebei koorts. Volgens de artsen was het verstandig om nu te stoppen, omdat het risico dat er geen bevruchting plaatsvindt te groot is. We hopen deze zomer weer te kunnen starten.”
Yentl probeert optimistisch te blijven, al is dat niet altijd eenvoudig. “Je weet dat er tegenslagen kunnen komen, maar elke keer dat er iets tegenzit, neemt mijn vertrouwen een beetje af. Het blijft spannend, maar ik houd me vast aan het idee dat het gaat lukken. Een pauze is wel weer even goed, zodat we weer even rust en ruimte hebben voor elkaar en voor onszelf.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees jij straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Wiesje raakte na vijf jaar zwanger dankzij ICSI: ‘Het vroeg mentaal veel van mij’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
