Charlotte Goudkuil-Elzinga (32) weet op jonge leeftijd al dat ze moeder wil worden, maar als zij en haar partner beginnen met proberen, wordt hun geduld op de proef gesteld. Drie jaar lang loopt ze bij een fertiliteitsarts en twee keer krijgt ze een miskraam.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Charlotte over het ingrijpende traject dat in totaal zes jaar duurde, maar waar ze sinds de geboorte van Jens afgelopen januari vrijwel niet meer over nadenkt.
“Ik heb altijd al een kinderwens gehad”, vertelt Charlotte. “Maar het was niet zo dat ik, toen ik eenmaal een partner had, dacht: hop, we gaan ervoor. We hebben allebei een goede baan en werken fulltime. Ik sta voor de klas en vond het ook wel lekker om af en toe geen kinderen om me heen te hebben. Maar toen we tijdens de coronapandemie een huis kochten, begon het te kriebelen.”
Charlotte stopt met de anticonceptiepil, die ze al slikt sinds ze tien jaar oud is. “Na twee jaar werd ik zwanger, maar na een ruime maand kreeg ik een miskraam. Dat was verdrietig, maar we gingen moedig door.” Omdat Charlotte en haar vriend bang zijn dat er iets aan de hand is, besluiten ze aan te kloppen bij een fertiliteitskliniek. “We lieten ons uitgebreid controleren. Vrijwel alles was goed, alleen mijn prolactinewaardes bleken te hoog, waardoor mijn lichaam denkt dat ik al borstvoeding aanmaak, terwijl dat niet zo is. Mijn prolactinewaardes moesten omlaag om zo de kans op een zwangerschap te vergroten.”
Ze krijgt medicatie en moet om de zes weken bloedprikken. “Dat heb ik twee jaar gedaan. Na de tweede keer bleek ik opnieuw zwanger te zijn. We waren ontzettend blij. Een week later mochten we weer langskomen; dan zouden we naar het hartje luisteren. Maar toen we weer langskwamen, kregen we slecht nieuws: er was geen hartslag meer. Dat was verschrikkelijk, we waren zo verdrietig.”
Charlotte moet de miskraam opwekken. “Ik nam een pil en 48 uur later nog drie pillen. Het zou een soort minibevalling zijn. Het was 03.30 uur ’s nachts en mijn vriend haalde warme kruiken. Ik kreeg krampen en ben weer in slaap gevallen. Rond 08.30 uur werd ik wakker en waren de krampen al over. Het vruchtje ben ik waarschijnlijk verloren tijdens het plassen. Ik was vermoeid en verloor veel bloed. Mijn lijf had een flinke optater gekregen.”
Ze blijft medicatie slikken en haar bloedwaardes controleren. “De prolactinewaardes gingen mondjesmaat omlaag, maar ik werd maar niet zwanger. Het ging tussen mijn oren zitten. Was er toch niet iets anders aan de hand? Lag het aan mij? En waarom was ik steeds zo kort zwanger en kreeg ik daarna een miskraam? Volgens de artsen was het gewoon dikke vette pech.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Zijn echo’s schadelijk voor de baby? Gynaecoloog Joost Akkermans geeft antwoord
In samenspraak met de fertiliteitsarts besluiten ze om de dosis medicatie te verhogen om zo de kans op een zwangerschap te vergroten. “Vorig jaar februari trouwden we, in april gingen we op huwelijksreis naar Madeira. Dat deed ons enorm goed. Een maand later kwamen we erachter dat we weer in verwachting waren en niet veel later zagen we een kloppend hartje, zo bijzonder.”
Het is een spannende tijd voor Charlotte en haar man. “Elke week gingen we naar het ziekenhuis voor een echo. Ik leefde supergezond, vermeed al het voedsel dat mogelijk niet goed voor me zou zijn.” Als Charlotte elf weken zwanger is, wordt ze van het ziekenhuis overgedragen naar een verloskundige. “Ineens stopte het traject, dat was fijn na al die jaren van onzekerheid.”
Maar het stel blijft het spannend vinden: wat als het toch weer misgaat? “De 13-wekenecho was goed. Bij elke echo trok ik hetzelfde jurkje aan en elke dag gebruikte ik de douchegel die ik op onze huwelijksreis gebruikte, alsof dat de geheime ingrediënten waren.” Tijdens de geslachtsecho blijkt dat ze een jongetje krijgen. Als er tijdens de 20-wekenecho ook geen bijzonderheden naar voren komen, kan het genieten beginnen. “Ik kon het loslaten, zeker nu ik de baby steeds vaker voelde bewegen.”
Op 20 januari om 06.20 uur wordt Jens geboren. “Hij is ons wonder. Het is onbeschrijflijk hoe gelukkig we met hem zijn. Vanaf zijn geboorte waren we de jaren van onzekerheid zo goed als vergeten. Jens kan niks verkeerds bij ons doen. Hij groeit, lacht en is bijna altijd blij, maar als hij huilt, vinden we dat ook niet erg.”
Wensouders drukt ze op het hart om door te zetten, ook als het moeilijk is. “Luister naar je gevoel, geef niet op, laat je niet wegsturen en praat erover. Vind je dat moeilijk? Schrijf het dan op en houd vertrouwen in een goede afloop.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees jij straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Esmees vriend had teelbalkanker: ''Als jullie kinderen willen, moeten jullie zaad laten invriezen', zei de arts'
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun baby en twee katten.
