Demi (29) wil graag aan kinderen beginnen en laat haar spiraal verwijderen. Kort daarna raakt ze zwanger, maar al snel krijgt ze hevige bloedingen en buikpijn. Ze blijkt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te hebben.
“Niemand in mijn omgeving kende of begreep deze situatie. Daardoor voelde ik me erg eenzaam”, vertelt Demi in gesprek met LINDA.
“Een aantal jaar geleden liet ik mijn spiraal verwijderen, omdat mijn vriend en ik graag kinderen wilden. Vlak daarna kreeg ik last van bloedingen. Ik maakte me daar in eerste instantie geen zorgen over, omdat ik dacht gewoon weer ongesteld te zijn. Een paar dagen later deed ik voor de zekerheid een zwangerschapstest, en die was positief.
Ik was niet meteen blij, omdat ik er een raar gevoel bij had. Alles was nog zo pril en mijn spiraal was net verwijderd. Hoe kon ik nu al zwanger zijn? Na een week nam ik contact op met de verloskundige voor een echoafspraak. Zij adviseerde de bloedingen aan te kijken en opnieuw contact op te nemen als ze erger werden.”
“Een paar dagen later verloor ik tijdens het plassen ineens veel bloed, waarop ik direct contact opnam met de verloskundige. Ik moest mijn zwangerschapshormoon (hCG) laten prikken bij de prikpost. Daaruit bleek dat de hCG-waarde hoog was en ik zwanger was. Op dat moment leek er nog niet veel aan de hand. Wel kreeg ik het advies om bij hevige pijn contact op te nemen, ook ‘s nachts.”
Femke werd geboren zonder vagina: 'Ze hebben mijn baarmoeder, eileiders en eierstok moeten verwijderen'
“Die nacht werd de pijn zo heftig dat ik opnieuw contact opnam. Ik moest eerst rustig gaan liggen en een paracetamol nemen. Een halfuur later belden ze dat ik naar het ziekenhuis moest komen. Daar werd een inwendige echo gemaakt. De arts twijfelde, want in mijn baarmoeder was niets te zien, terwijl ik wel zwanger was.”
“Door het bloedverlies en de pijn moest ik worden opgenomen. Op mijn vraag naar de reden antwoordden de artsen dat ik waarschijnlijk een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had. Ik had geen idee wat dat precies inhield.
Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ben je zwanger, maar niet op de juiste plek. Meestal bevindt het embryo zich in de eileider, en dat kan levensgevaarlijk zijn. Tijdens het onderzoek van de gynaecoloog drong pas echt tot me door hoe ernstig het was. Als de eileider scheurt, kun je daaraan overlijden.”
“Ik heb een enorme angst voor narcose, waardoor ik vooral bang was dat ik geopereerd moest worden. Daarom deed ik alsof de pijn meeviel. De artsen konden een zogenoemd aankijkbeleid volgen, waarbij je wordt gemonitord om te zien of het vanzelf goedkomt, of direct opereren. Ik koos voor het eerste. Bijna dagelijks moesten mijn waarden worden gecontroleerd om te zien of het zwangerschapshormoon zou dalen. Omdat dat niet gebeurde, kreeg ik een paniekaanval. De angst dat een operatie nodig zou zijn, bleef.
Gelukkig was er nog een andere optie: methotrexaat. Dat is een medicijn dat cellen afbreekt, waardoor het embryo waarschijnlijk niet verder groeit. Het sloeg aan en mijn zwangerschapshormoon daalde steeds verder.”
“Dit speelde zich allemaal af binnen een maand. Het leek beter te gaan, tot ik tijdens een middag met vriendinnen ineens enorme steken voelde. Ik reed naar het ziekenhuis en belde hen voor de ingang. Daar kreeg ik het advies om paracetamol te nemen en opnieuw contact op te nemen als de pijn niet minder werd. In de avond werd de pijn ondraaglijk en belde ik terug. Toen werd ik opgenomen, en bleek dat mijn bloedwaarden steeds verder daalden en ik een inwendige bloeding had in mijn buik.”
Gynaecoloog over buitenbaarmoederlijke zwangerschap: 'Goed te monitoren'
“Mijn angst werd werkelijkheid: een operatie was mogelijk nodig. Ik zette meteen weer een vrolijk gezicht op, omdat ik doodsbang was. De artsen besloten die nacht eerst te kijken of alles stabiel bleef. Als het zou verslechteren, moest ik alsnog geopereerd worden.”
“Gelukkig bleek een operatie niet nodig. Ik kreeg medicijnen mee om de bloedingen te stoppen. Een maand later was het zwangerschapshormoon helemaal uit mijn lichaam. Dat gaf rust, maar daarmee was de zwangerschap ook beëindigd.
Het voelde niet echt als verlies, want ik had nog geen baby gezien. Tegelijkertijd waren de maanden van onzekerheid heel zwaar. Krijg ik een bloeding? Moet ik mijn eileider laten verwijderen voor toekomstige kinderen? Niemand in mijn omgeving kende of begreep deze situatie. Daardoor voelde ik me erg eenzaam.”
“De spanning dat de eileider elk moment kon knappen viel me zwaar. Bij elk toiletbezoek was ik bang om bloed te verliezen, en die angst droeg ik de hele dag bij me. Omdat ik niet geopereerd was, schrok ik bij elke bloeding of steek. Achteraf weet ik niet of dit het allemaal waard is geweest.
Inmiddels heb ik een kind. Die zwangerschap was extra spannend, omdat de kans op een tweede buitenbaarmoederlijke zwangerschap groter is, maar alles is goed gegaan. Toch heeft het mijn vertrouwen in mijn lichaam beïnvloed. Als je hoort dat de kans op zo’n zwangerschap maar twee procent is, verwacht je nooit dat jij in die kleine groep valt. Maar het kan iedereen overkomen.”
Bron: UMCG.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Jacolien (37) had geen kinderwens, tót ze buitenbaarmoederlijk zwanger raakte: 'Mocht ik wel verdrietig zijn?'
Maartje is junior redacteur bij LINDA.nl en schrijft het liefst human interestverhalen. Ze is altijd nieuwsgierig naar de levens van échte mensen. Ze is gek op bakken – tot groot genot van haar collega’s.
