Op latere leeftijd beseffen dat je niet gelukkig bent met je leven en alles omgooien – daar is een flinke dosis lef voor nodig. In The Great Escape spreken we vrouwen die hun dromen achterna zijn gegaan.
Toen Marieke Visser (51)* stopte met alcohol drinken, leverde dat haar zoveel zelfvertrouwen op dat ze eindelijk de sprong naar een heel andere baan durfde te wagen. Nu is ze uitvaartbegeleider.
“Ik ben heel lang zoekende geweest. Op zich had ik het best naar mijn zin in mijn werk als marketingassistent en directiesecretaresse, maar als ik ergens een tijdje zat, begon het te kriebelen en dacht ik: is dit het nou? Dan stapte ik over naar een ander bedrijf en zakte dat gevoel weer weg. Tot ik ook daar iedereen kende, het werk in de vingers had en me wederom begon te vervelen. En dan was die onrust weer terug.
Ongeveer twee jaar geleden besloot ik te stoppen met alcohol drinken. Niet omdat ik een alcoholist was, ik vond mijn relatie met drank gewoon niet prettig meer. Ik dronk alleen in de weekenden, maar omdat ik op vrijdag niet werkte, begon dat voor mij al op donderdagavond. Dat ging dan zo tot zondagavond door en dan moest die fles wijn die we toch al geopend hadden ook nog even leeg. Ik merkte steeds meer dat de rem er te veel af was. Dat begon me tegen te staan.”
Evi Hanssen drinkt al twee jaar geen alcohol: 'Het leven is makkelijker geworden'
“Ik ben geen type dat ergens binnen komt lopen en meteen op tafel gaat dansen. Van alcohol werd ik wat losser, ik had het gevoel dat ik dan gezelliger was. En als ik nu terugkijk, denk ik dat ik ook wel dingen wegdronk. Toen ik dat eenmaal doorhad, besloot ik dat het tijd was om iets te veranderen. Eerst startte ik met 100 dagen niet drinken, dat beviel zo goed dat ik er uiteindelijk helemaal mee ben opgehouden. Vooral omdat ik merkte hoeveel goed het me deed. Ik ging beter slapen, kreeg meer energie. Van alcohol krijg je wolken in je hoofd die een paar dagen blijven hangen, zonder drank is mijn hoofd een wolkeloze lucht.
En het grappige was: ik werd ook steeds zelfverzekerder. Dat werkte overal in door, van mijn privéleven tot mijn baan. Bepaalde vriendschappen bleken niet meer zo goed bij me te passen, dus richtte ik me steeds meer op de mensen die er voor mij echt toe doen. En ik merkte dat ik mezelf onbewust best wel klein hield in mijn carrière. Dus besloot ik begin vorig jaar om een opleiding Multilayered Coaching te gaan doen. Niet eens zozeer omdat ik coach wilde worden, ik hoopte vooral zelf baat te hebben bij onderdelen als zelfreflectie, doorvragen en gespreksvoering. Dat klopte: de opleiding heeft me veel sterker en zelfbewuster gemaakt.”
'Werd gek van al dat beton om me heen': Yvette (57) verruilde haar koophuis voor een camper
“Al jarenlang dacht ik er regelmatig over na om uitvaartbegeleider te worden, maar toen mijn kinderen nog klein waren, leek dat me lastig te combineren met de onregelmatige werktijden die daarbij horen. Inmiddels zijn zij 17 en 21 jaar, dus toen er vorig jaar een vacature voor een uitvaartbegeleider voorbij kwam, besloot ik: yes, ik ga ervoor. Ze kregen meer dan vijftig sollicitatiebrieven, maar het lukte. In juni 2025 ben ik in mijn nieuwe baan begonnen.
Ik startte de eerste drie maanden met meelopen bij alle onderdelen binnen het bedrijf, van de uiterlijke verzorging van overledenen tot het begeleiden van een rouwstoet of gastvrouw zijn bij een uitvaart. Daarna ben ik daadwerkelijk als uitvaartbegeleider aan de slag gegaan. Het is mijn voornaamste taak om de nabestaanden bij te staan en een begrafenis of crematie te organiseren die helemaal is zoals zij dat het liefst willen. Tot de uitvaart achter de rug is, ben ik hun vraagbaak en regelaar.”
'Een uitvaart is stressen, één verkeerde druk op een knop en je maakt een blunder van formaat'
“Zulk regelwerk deed ik in mijn eerdere functies ook al, maar tegenwoordig haal ik er veel meer voldoening uit. Het klinkt misschien gek, maar deze baan geeft me zoveel werkplezier. Ik vind het heel mooi om dit voor mensen te kunnen doen in wat misschien wel de moeilijkste periode van hun leven is. Het lukt me dan ook goed om mijn eigen emoties op afstand te houden. Ik ken de overledene en de nabestaanden niet persoonlijk, dat helpt al. Bovendien ben ik erg bezig met het draaiboek en dat alles perfect moet verlopen; als ik ga zitten huilen, hebben ze niks aan mij.
Natuurlijk is de ene uitvaart lastiger dan de andere. Als de overledene een kind is, kan dat best moeilijk zijn. Of als het gaat om een ouder echtpaar waarbij de ene partner na 60 jaar huwelijk achterblijft. Dan moet zo iemand aan het einde van de dag alleen naar huis. Dat is gewoon heftig. Als niks je meer raakt, is het ook niet goed. Dus daar moet ik een balans in zoeken.
Mijn vader werkte ergens waar hij zich elke dag naartoe moest slepen omdat hij zijn baan verschrikkelijk vond. Ik dacht altijd: dat wil ik echt niet, daarom ben ik zo vaak van werkgever geswitcht. Maar de stap naar een andere branche was toch lang te spannend. Ik merk nu aan alles dat mijn zoektocht eindelijk klaar is. Er valt nog zoveel uit deze baan te halen en te leren. Iedereen heeft andere wensen, geen uitvaart is hetzelfde en daarmee is ook elke dag weer anders. Ik heb nog nooit zoveel vrijheid gevoeld terwijl ik meer werk dan ooit.”
(*Marieke is een pseudoniem, haar echte naam is bekend bij de redactie)
Heb jij ook je hele leven op de schop gegooid en wil je graag geïnterviewd worden voor The Great Escape? Mail dan in het kort je verhaal naar: rianne.meijer@linda.nl.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Na een knetterende burn-out ging Eva (36) reizen: 'Met twee vrouwen reed ik 7000 kilometer dwars door de Sahara'
Rianne Meijer is algemeen eindredacteur bij LINDA. Ze houdt van alles met taal, kijkt graag documentaires over seriemoordenaars of slechte realityseries – huidige obsessie: The real housewives of Salt Lake City – en brengt veel te veel tijd door op Vinted. Maar haar grote liefde is haar tweeling van vijf jaar.
