Djeeeezzzz. Kwartier geleden opengemaakt, nu leeg: een pak bokkenpootjes. De eerste was lekker, de tweede ook, de rest ging op karakter.
Het dwangmatige hap hap hap, ook nog de kruimels eruit vissen met een vinger. A moment on the hips, a lifetime on the hips. Carolien, káp er nou eens mee.
'Niemand zit onder de dertig sigaretten per dag. Behalve eentje. Je hóórt de rest denken: pfff, amateur'
Dit is geen incident, maar een dagelijks ritueel. Overdag gezonde dingen grazen, ’s avonds helemaal los. Japanse mix, hele repen chocola, snoep, lolly’s, zonnebloempitten en als ik expres niks in huis heb gehaald de pot Nutella. Het maakt me niet uit, ik kauw van negen tot elf bijna non-stop op iets. Onderbroken door mijn tweede en nog urgentere probleem: die klote sigaretten.
Met beide verslavingen moet ik stoppen, zo simpel is het. Ik weet het, ik voel het, ik zie het. Dat gehoest, die drilbuik, de schaamte en het schuldgevoel maken de dagen er niet leuker op. En toch kan ik mezelf niet de goede kant op duwen. Het is ’t enige wat ik niet heb opgegeven voor Luuk, fluister ik tegen mezelf. Ik drink al niet en ga nooit uit, ik cijfer mezelf al zo weg. Huilie huilie arme ik, dus steek maar een peuk op en pak die tweede Cornetto, je hebt het verdiend.
Je houdt het toch niet vol, loser, je wéét dat je weer voor de bijl gaat. Minderen kan ook. Niet zo streng zijn voor jezelf.
Maar de verstandige stem in mijn hoofd schreeuwt steeds harder. Het tegengeluid laat zich niet meer de mond snoeren. Niet met een vriendin met kanker, niet met een buurman die ik dwars door de muren de longen uit zijn lijf hoor hoesten. Hij is nu een paar maanden gestopt en heeft zo’n spijt dat het niet eerder is gelukt, úche uche.
Het is tijd. Al heel lang, maar nu echt-echt. Voor mezelf, dat voorop, maar ook voor mijn zoon. Ik heb hem al honderd keer beloofd dat ik ga stoppen met roken. “Vandaag dan, mama?” Ik heb zelfs een keer gesnauwd dat hij erover op moest houden. Laat me, elke gek zijn eigen gebrek, denk maar aan alle ouders die elk weekend aan de wijn zitten. Dat is ook slecht, man wat schaamde ik me voor die uitbrander. Smoesjes. Een pedagogische uitglijder. Pak jezelf bij de ballen, recht die rug.
‘Ik vloek, tier en snauw de dagen door en ik slaap hooguit twee uur per nacht, nog zo’n fijn afkickverschijnsel'
Dus 1 oktober ga ik Stoptoberen. Eerst die sigaretten eruit, de suiker komt later wel. Ik kan niet wachten en tegelijkertijd ben ik doodsbang. Ik kan het, ik moet – maar wat als ik weer faal?
Dus via deze weg zoek ik lotgenoten. Mensen in dezelfde schuit. Met dezelfde wens en dezelfde angst, laten we het samen doen. Op Instagram ga ik elke dag vloggen over de voortgang. Ik weet niet hoe dat moet, maar leren leidt lekker af en ik doe het voor mezelf en voor jullie. Alle kneusjes (hartje!) verzamelen, lang leve het groepsgevoel. Een maandje aan de slag, lieve medepaffers, zullen we dat afspreken als startpunt? Met liefde, met lachen, met vallen en opstaan. Rook die laatste sigaretten. Pleisters en zuigtabletten in huis halen. Kin omhoog, we kunnen dit. Ik trakteer 1 november op bokkenpootjes.
Instagram: carolien.stopt
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik hoef geen sixpack meer, maar deze bulkverpakking witte kadetten is het andere uiterste'
