Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Elke ochtend stap ik kreupel uit mijn bed, die rúg. Daarnaast blijk ik, alle self love en body positivity ten spijt, geen vrede te kunnen sluiten met de flap die tegenwoordig mijn buik heet. Over mijn conditie durf ik al helemaal geen uitspraken te doen. Behalve dat door dat stomme gerook mijn longen voor zeker dertig procent uit asfalt bestaan. Er is maar één conclusie en dat is dat ik naar de sportschool moet. Vroeger, voordat ik zwanger werd en alle ellende die daarna kwam, was ik een sportief mens. Nog vroegerder zelfs ziekelijk fanatiek. Ik had een sixpack en stond vijf keer per week drie kwartier op de crosstrainer.
'Ik ontplof de laatste tijd wel heel vaak. Het zal een combinatie zijn van minzame mannen en de overgang'
Ik hoef geen sixpack meer, maar deze bulkverpakking witte kadetten is het andere uiterste. Dus sinds een week ben ik lid van de meest anonieme sportschool van Hilversum. Waar ik tussen de studenten en kreunende gewichtheffers heel voorzichtig weer mijn teen in deze wereld steek. Gelukkig blijkt er niks veranderd. ‘Handdoek verplicht bij het trainen’ telt nog steeds niet, net als ‘Maak na gebruik het apparaat schoon’. Stof en oud zweet zitten plakkerig in dezelfde hoekjes. Er zijn nog steeds mensen die niet aan deo doen en er is altijd dat verbeten meisje op de leg press. Zwaarder, méer, vroeger was ik dat.
Na tien minuten op de stepmachine ga ik dood. Mijn sit-ups zijn een aanfluiting. Wederom loop ik met grote bogen om alle armapparaten heen, ik haat armapparaten. En die sportlegging zakt net als ooit immer af naar kruishoogte, waardoor ik ook net als ooit als een gemankeerde trekpop de boel probeer op te hijsen. Los daarvan ben ik, tot mijn stomme verbazing, hartstikke in m’n nopjes. Ik doe exact dezelfde oefeningen als vijftien, vijfentwintig jaar geleden, zij het op ’t allerlaagste pitje.
De derde keer dat ik ga, kan ik al een kwartier steppen zonder ‘SOS’ te schreeuwen. Ik herinner me weer dat ik te allen tijde door de mond moet blijven ademhalen als ik in de buurt van een groepje vettige pubers zit. Inmiddels heb ik wel meer begrip voor hun hormonencrisis. Wel kijk ik nog heel streng naar volwassen mannen die voor volk en vaderland op een bankje hebben zitten zweten en de natte boel niet even schoonvegen. Dat boeit ze anno 2026 exact nul, net als toen.
'Ik denk zelden aan seks, maar mijn dorre lichaam was dit weekend weer even wakker'
In de tussenliggende dagen heb ik meer energie, mijn rug voel ik niet meer omdat ik zelfs spierpijn in mijn oorlellen heb en in mijn hoofd ben ik ook minder agressief. Dat heb ik er allemaal al uit getrapt. Na die eerste week komt de onvermijdelijke dip. Druk met werk, telt alle ramen lappen niet ook als een work-out, het regent, ik heb ook al een uur met de hond gelopen dus ja en we gaan bijna op vakantie, weet je hoeveel werk dat inpakken is.
De maandag gaat voorbij zonder. Het is nu dinsdag, dit stukje is bijna af maar ik moet ook nog boodschappen doen, hè, voordat Luuk uit school komt. En zo. Als ik nu ga stofzuigen, red ik het niet meer. Maar dat heb ik gisteren al gedaan en bovendien steekt de bodem van mijn laptop tussen de buikflap. Sporten ís self love Spaans. En als je ruggengraat zo slap is, moet je die juist trainen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Voor veel mannen ben ik ongetwijfeld het prototype van een kattenvrouwtje: single, oud en koekwous'
