Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Bewieroken we onze vriendinnen genoeg? Zijn we wel echt dankbaar voor ze, zo op een maandagochtend of zaterdagmiddag, als we allemaal druk zijn met onze eigen beslommeringen, de boodschappen en dagelijkse routine? Ik niet.
Ik vergeet te vaak terug te appen. Ik vergeet eigenlijk heel veel: de verjaardagen van hun kinderen, sterfdata van ouders, als ze een belangrijke afspraak hebben. O ja, shit, sorry sorry! Ik ben dankbaar dat ze dat niet erg vinden en ook in algemenere zin denk ik vaak genoeg dat ik bof, absoluut. Maar niet nadrukkelijk genoeg. Dat weet ik nu.
Ze zit in ons groepje van vier, we zijn al ruim veertig jaar aan elkaar verknocht. Opeens heeft ze ’s avonds steeds koorts, heel gek, want overdag is er weinig aan de hand. En ze valt af, kilo’s tegelijk. We lachen het weg, want ze is net verliefd. “Alsof je dan nog zin hebt in eten, haha, jullie zitten toch alleen maar te tongen.”
Bloed geprikt, bizar hoge ontstekingswaarden. Zoeken, scannen.
We zijn heel bezorgd, maar roepen allemaal dat het goedkomt.
'Als er iets in mijn top 10 staat van dingen die héél ruk zijn als je alleenstaand ouder bent, dan is dit het wel'
Dan loop ik in het Kruidvat, ik kijk op mijn telefoon. Oproep gemist van onze groepsapp. Shit, vergeten, ze krijgt vandaag de uitslag. Snel bel ik in, en ik zie het meteen aan drie paar rode ogen. “Ooo, nee”, zeg ik. Maar het is een ja. Baarmoederhalskanker, een paar cellen zijn al onderweg naar elders.
Ze is 47 jaar oud, de sterkste van ons allemaal, de beuker, de buffel, de optimist en de vechter. Degene die twee maanden later een filmpje stuurt als ze in een soort polonaise met haar infuus richting afspraak nummer 183 vertrekt. Een fotoserie van het hoofdscheerritueel, grote lach. Het staat haar fantastisch, schreeuwen we. De nieuwe vriend blijkt een rots, precies wat ze nodig heeft. Het klikt met haar kinderen, dus dát is wel goed nieuws, nu de rest nog.
'Mijn schrikbeeld: een wereld van pijn, overgeven, kaal, maar boven alles het beeld van mijn zoon die alleen achterblijft'
We appen hoe ze zich voelt, hoe gaat het met de misselijkheid en droge mond, heb je alweer trek? Ze blijft lachen, wij ook. God, wat zijn we positief. Maar daaronder dat trekkende gevoel: ik doe te weinig, ik kan niks, wat als, wat dan? Dit is iemand zonder wie ik niet kan, zo simpel is het. Mijn maat in het kwaad, met niemand kan ik zo hard lachen. Een keertje mee naar de bestraling dan, helpt dat? Na afloop in de auto herhaal ik dat ze me ’s nachts altijd kan bellen en ik benoem ook maar eens dat ik denk aan het slechtere scenario. Ik hoor mezelf praten en denk: doe méér.
Jasmijntje, Jasmijntje, denk ik veel. Ik heb wel duizend herinneringen, maar dat is kennelijk waartoe ze optellen. Gewoon haar naam, een constante vanzelfsprekendheid in mijn leven.
Ik bewierook haar tegenwoordig hardop, maar nog meer in mijn hoofd. Ze is een van de beste mensen op aarde en daarom wordt ze beter. Er zijn te veel rituelen en onderlinge binnenpretjes. We hebben nog plannen, we zijn samen opgegroeid, maar moeten ook nog samen oud worden. Zodat ik nog heel vaak op een maandagmiddag of zaterdagochtend kan denken: shit, vergeten te appen, sorry – en me alleen daar rot over hoef te voelen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Ik ben gewend de kar alleen te trekken, maar voor het eerst sinds zijn dood ben ik kwaad op Jean'
