Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Voor het eerst in acht jaar sta ik ’s avonds in een café. Door een hond die elke vreemde opvreet en een zoon die wegens verlatingsangst überhaupt niet bij een oppas achtergelaten kan worden, ga ik nooit weg. De zeer enkele keer dat Luuk een nachtje bij mijn ouders logeert, kies ik voor het maken van een Jan van Haasteren-puzzel. Mijn idee van #yolo, ieder z’n meug.
'Mijn zoon heeft dat ene zinnetje qua drama en gezichtsuitdrukkingen geperfectioneerd om thuis te blijven'
Echt uit- úítgaan is het deze avond trouwens niet. Het is pas kwart voor acht en over amper twee uur krijg ik vier hysterische jongens terugbezorgd uit het aanpalende gebouw, waar de Zapp Awards worden uitgereikt. Luuk heeft de hele middag gepreveld dat hij niet durfde maar staat er nu toch, met z’n vriendjes, veel feestelijker uitgedost dan ik in mijn tuinbroek en snelle mascara. Daar zit ik, met een glas wijn in m’n hand, tussen volwassenen die in rap tempo bier drinken en het wél gewend zijn om zich zonder kroost tot de buitenwereld te verhouden.
Na een kwartier krijg ik pijn in mijn rug van het staan, die wijn smaakt me niet. Het is bloedheet binnen, sjongejonge, klaag ik tegen de barkruk, ik weet niet waarover ik moet praten. Vroeger kon ik dit allemaal wel heel goed, er was bijna elke dag wel wat te vieren. Dat kun je kennelijk verleren.
Godzijdank rook ik nog. Een vriendin die mee is paft alleen als ze uitgaat, sommige mensen kunnen dat, en zij heeft ook weer een vriendin die meegaat naar buiten.
'Sneeuw heeft mijn man gedood, omdat hij niet zag dat eronder een diepe gletsjerspleet zat'
Geen idee hoe we erop komen, maar bij ons derde tripje – koelte! – gaat het opeens over poepen. Een wonderlijk gespreksonderwerp, maar toch voelt het volstrekt normaal om zomaar en nog in nuchtere staat onze meest dramatische kakverhalen uit te serveren.
De eerste trapt af met een personeelsfeestje, Indisch eten (“Mijn maag kan dat niet aan”), iets met een bus zonder wc en de noodzakelijke pitstop bij het huis van haar baas, ten overstaan van al haar collega’s, “Ik was pas net in dienst.” We blijken alle drie weleens hoge, onvermijdelijke nood te hebben gehad in een bos. Ik vertel over de keer dat ik tijdens corona naar Loods5 was gereden en alle openbare toiletten waren afgesloten. “Gelukkig had mijn auto getinte ramen en bleek er nog een plastic bakje achterin te liggen.”
Geen schaamte, geen rem, we gieren “Want als je moet, dan moet je!”, een vierde vrouw wil aanhaken maar vlucht weer naar binnen als ze me net van wal hoort steken over de drol die niet voor- of achteruit wilde toen ik hoogzwanger bij vrienden op de pot zat. “Alsof het bij jou nooit is misgegaan!” roepen we tegen haar rug. Láchen.
Ik was even vergeten hoe dat voelt: een kort verbond smeden, gewoon voor een avond of nacht, over iets wat alleen dan en daar je even met anderen verbindt. Vlak daarna stormen Luuk en zijn vrienden met rode wangen de zaal uit, er wordt ook nog gelogeerd en ze hebben handtekeningen en chips gekregen en volgend jaar willen ze weer. “Kun je alvast kaartjes bestellen?” Zeker gaan we volgend jaar weer, dat is al bijna.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Gaan we nog wel op vakantie?', vraagt Luuk voorzichtig als ik hardop vloekend de zoveelste mail eruit stamp
















