Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
“Mama, niet beneden komen!” Dat is alleen op Moederdag of je verjaardag een hoopvolle mededeling. Op alle andere dagen is het een voorbode van iets verschrikkelijks met twee zekerheden: puinhoop en opruimen.
'Vanuit een onbedwingbare behoefte overal op te reageren stuurde ik een DM naar Charlie Sheen'
Richting Sinterklaas, met een kind dat een surprise moet maken, daar geen talent voor heeft en toch een pot witte verf plus kwast van me heeft gekregen voordat ik ging douchen, kan ik het plaatje wel raden. “Nergens aankomen!” gil ik dus terug, want als Luuk iets wil schoonmaken doet hij dat net als zijn vader ooit: met veel te veel water, een hele fles afwasmiddel en epische chaos.
Beneden blijkt het toch nog erger te kunnen dan ik dacht. De kartonnen auto die hij wit moest verven is op de grond gevallen, midden in een plas extra dekkende edoch sneldrogende grondverf. Mijn schuld, maar dat klotekarton bleef maar zichtbaar onder de gewone plakkaatverf van de Action. Nu is de tafel wit, mijn zoon ook. De kittens zijn door de verf gerend en spelen thans op de bank (die godzijdank ook wit is) en mijn zoon is, tegen de instructies in, toch begonnen met ‘helpen’.
“Sorry sorry sorry”, prevelt hij terwijl hij fanatiek met proppen keukenrol en handzeep de verf in de tegels masseert. Ik kan nu gaan gillen, maar dat lost in dit soort situaties nooit iets op. Dat weet ik heus nog wel van de keer dat hij als peuter al zijn speelgoed in de wc had gegooid. Dus ik gooi de katten naar buiten om droog te lopen, stuur Luuk – met uiteraard ook sokken vol verf – richting de douche waar ik zojuist nog in zalige onwetendheid onder stond, haal diep adem en pak een emmer. Van de trap naar de gang, van de gang naar de woonkamer en van de vloer naar de tafel ben ik vervolgens een uur bezig de ravage weg te werken.
'Ook Jean deed thuis nagenoeg niks, behalve als ik kwaad werd en hem een heet strijkijzer in z'n handen duwde'
“Dit is ook opvoeden”, zeg ik tegen mezelf, als ik altijd maar kwasten uit handen trek om het zelf te doen leert-ie het nooit. Knutselen is goed voor kinderen, waarom heeft hij niet mijn genen. Ik bouwde op zijn leeftijd de meest ingewikkelde surprises denkbaar. Wéken mee bezig, wat een lol, hij moet ook nog een gedicht maken. Godsamme het zit ook op de stoelen, waarom kijkt de hond zo schuldig, het hele huis stinkt nu nog dagen naar verf.
Tegen de tijd dat mijn gedachten een dieptepunt hebben bereikt, komt mijn zoon met gekamde haren, een schone onesie en bezorgde ogen de woonkamer in geschoven. “Gaat het?”, vraagt hij voorzichtig. “Yep”, antwoord ik, want natuurlijk is dit precies hoe ik de zondagochtend wil doorbrengen. “Sorry mama”, nu staat hij over me heen geleund, hij legt een handje op mijn schouder. “Geeft echt niks, we gaan er gewoon samen een mooie surprise van maken”, zeg ik. En dat meen ik, ik heb nu een goede reden om mijn lang vervlogen hobby op te pakken, plus een plausibel verhaal op het schoolplein. Net als de andere ouders die eerst zeiden dat ze dit jaar echt eens wat minder gingen helpen. “Je stond trouwens wel heel lang onder de douche”, zeg ik. “Ja, want ik wilde de badkamer voor je schoonmaken,” antwoordt hij. “Ga maar niet naar boven.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Als we mensen zien joggen zijn we jaloers, maar nog steeds niet gemotiveerd om echt wat te doen'
















