Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Een paar weken geleden stuurde ik een DM naar Charlie Sheen omdat ik net zijn documentaire aka Charlie Sheen had gezien. Een fragment uit mijn bericht: ‘What I saw, was a heartfelt story of a guy who just needs more time to figure out his place in the world. Fans are not importent. Your kids are. Your family is. Let them be your drugg.’ Zo gaat het nog even door, vol spelfouten omdat het weer veel te laat op de avond was, nu ik het teruglees schaam ik me kapot.
'Op zeldzame vrije dagen hang ik niet in de lampen, maar pak ik een legpuzzel'
Hoezó, Carolien, alsof die arme man zit te wachten op de mening van ene … wacht effe, ik ga nog even verder met het schaamrood op de kaken: ‘ … Carolien, also a smoker (omdat-ie de hele tijd zit te roken, even levellen, jézus), but above all the mother of a Son – the autocorrect won’t write Son without a capital, which makes him sound like God, he wishes, he’s only ten?’ Te-nen-krom-mend.
Het gebeurt vaker: ik zie iets op tv en voel vervolgens de onbedwingbare behoefte te reageren. Meestal omdat ik boos ben, want ik kijk veel documentaires over verschrikkelijke dingen. Na Surviving Ohio State, over jarenlang seksueel misbruik door de dienstdoende sportarts die desondanks gewoon op zijn post bleef: ‘Shame on you. Shame on you, Ohio State University!’ Idem voor advocaten die enorme slechteriken verdedigen, agenten die verkrachte vrouwen aan hun lot hebben overgelaten en enge racisten. Niemand stuurt ooit iets terug, geeft niks, maar toch: waaróm doe ik dat?
Ik denk dat de oorzaak ligt in mijn beperkte sociale leven, vooral ’s avonds. Als Luuk slaapt, zit ik altijd alleen op de bank tegen het tv-scherm te briesen. Ik zou mijn mening kunnen delen met al mijn huisdieren, maar die hebben geen belangstelling. Als je een relatie hebt, kijk je dat soort documentaires samen, weet ik nog van vroeger. Dan kun je tegen elkaar: “Nou ja zeg!” roepen, of: “Wat een ongelofelijke eikel”. Misschien levert het soms zelfs een interessante discussie op, twee zien meer dan een, en bij hoogoplopende gevoelens kan de ander je hoofd aaien – of zoals Jean vaak zei: “Doe nou eens rustig, joh.”
Carolien Spaans verloor haar man door een skiongeluk: 'Het leven is nog vaak ingericht op twee ouders'
Ik zit al drie jaar in mijn eentje naar wereldleed te kijken en kan mijn ei niet kwijt. Ja, als ik samen met Luuk naar Het Jeugdjournaal kijk, maar ook dat is linke soep: die jongen moet zijn eigen mening kunnen vormen en dat lukt niet als ik elke keer kotsgeluiden maak bij items over Trump.
Dus toch maar die DM’s, het is even niet anders. Ja, ik zou een clubje met andere single ouders kunnen oprichten. Gewoon allemaal thuis tegelijkertijd hetzelfde kijken en dan los in een appgroep, zoiets. Bij deze een oproepje, voor wie interesse heeft: zelf zit ik nu in aflevering 4 van Turning Point: The Bom band the Cold War. Geschiedenis, dus zeer frustrerend. Al die mannen zijn inmiddels dood of dement en niet bereikbaar voor mijn commentaar.
Charlie Sheen is trouwens ook een alleenstaande vader én hij speelde in Platoon. Misschien kan ik er nog één berichtje aan wagen.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Naast me ligt mijn zoon met een gebroken hart: 'Mama, je hebt tegen me gelógen''
