Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
“Kijk wat ik heb besteld: een spijkermat.” Ik kijk op haar telefoon en ja, het is een spijkermat. “Want ik heb hoofdpijn en slapeloosheid en rugpijn en daar helpt dit tegen en kijk: je krijgt er ook nog een strakkere huid van.” Ze laat me een promovideo zien van een meisje van halverwege de twintig, die haar maat 34 als een tevreden kat op de mat uitstrekt. “Zij telt niet”, zeg ik en wijs naar haar taille.
'Ik kan het even niet meer opbrengen. Luuks vragen, het avondeten, de werkdruk; ik schiet aan alle kanten tekort'
Elke dag laten deze vriendin en ik onze honden uit in het bos (één uur, vijf kilometer, zevenduizend stappen). We praten over alles, maar komen altijd uit bij sporten en afvallen. De nadruk ligt hierbij op práten, de rest is theorie en fantasie. Twee weken geleden kwam ze aanzetten met enkel- en polsgewichtjes, we liepen er toch, zei ze en daarna moest ik er twee omdoen van haar. “Maar het zijn jóúw gewichten.” “Toe nou.”
Daar liepen we, klos-klos. “Voel jij al wat? Volgens mij werken ze niet.” Exit gewichten. Soms heeft ze iets gelezen over bepaalde pillen, zeker twee keer per week maken we pilatesplannen. Ik zeg ergens op de route: “Probeer gewoon geen tweede keer op te scheppen”, en zij zegt altijd: “Misschien toch iets minder snoepen.” Ja, knikken we dan, dát zou weleens kunnen helpen, alsof het nieuws is. Ook vaste prik: “Kom, we gaan nu met meer tempo lopen.” Drie minuten lang lopen we dan sneller, met veel armgezwaai erbij, dan begint de slappe lach en moeten we stoppen.
“Behalve de spijkermat heeft ze nog meer nieuws: “Ik las dat je ook kunt visualiseren dat je sport.” “Ja dat heb ik ook ooit gehoord!” We lopen een stukje met onze ogen dicht, ik doe net of ik over een horde spring. “Ik heb al zes kilometer gerend”, zeg ik. “Ik vijf en een half!” “Oh, maar dan wacht ik even op je!” Gíéren.
Soms zien we in het bos mensen echt joggen, dan zijn we jaloers, maar nog steeds niet gemotiveerd om echt wat te doen. In de afgelopen twee jaar hebben we vele kilometers gezwommen, marathons gerend, talloze yogaklasjes gevolgd en ook heel gezond gegeten. Geen gevreet, geen gesnoep, weg met die mayo. En dat allemaal in ons hoofd, want zodra de auto in zicht komt sluiten we ook altijd hetzelfde af.
“Jij moet eigenlijk niet zeuren, je bent prachtig.” “Jij ook! En we zijn nu ook oud genoeg om te houden van wie we zijn.” “We laten ons gek maken. Wat een ónzin eigenlijk.” Gesterkt nemen we afscheid, morgen weer een dag.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Net toen er plannen opborrelden voor een tweede baby, ging Jean dood'
