Van de zorg voor haar kind tot klussen in huis: elke week schrijft Carolien Spaans voor LINDA. over alles waar je als alleenstaande moeder tegenaan loopt.
Aangezien ik altijd in met hondenpoten besmeurde joggingbroeken rondloop en amper de moeite neem mijn haar te borstelen, is het voor sommigen een verrassing dat ik nogal van het interieur ben. Mijn huis mag qua vierkante meters hartstikke doorsnee zijn, op een opgeruimde dag kan-ie zo een woonblad in. Een beetje HKliving, een boel kringloop, wat fatsoenlijke vintage, geinige kunst en persoonlijke noten: dikke duim omhoog van elke woonstylist.
'Net toen er plannen opborrelden voor een tweede baby, ging Jean dood'
Het probleem is dat ik hier niet alleen woon en het huis zelden opgeruimd genoeg is om de parels te waarderen. Mijn zoon was altijd de grootste boosdoener, al heeft hij als medebewoner natuurlijk ook rechten. Dus staat er zo’n Playstation-ding te concurreren met mijn bloemenkleed (multicolour jaquard van Sissy Boy) en dat geldt ook voor alle knutsels, Pokemon-parafernalia en de beker met tandenborstel/tandpasta in de verder midcentury modern keuken. “Dit is nou liefde”, zeg ik weleens tegen hem als ik naar de enorme stapel spelletjes in de hoek wijs, hun primaire kleuren vloekend met de oudroze muurverf. “Ja-haa”, zegt hij dan, het ís ook een zinloze opmerking.
Op de tweede plaats kwam dan de hond, met zijn water- en eetbak en verharende vacht en de balletjes waarmee hij neusvoetbal speelt. Hij heeft geen mand, dat vindt-ie ongezellig, dus hij slaapt op de bank (opnieuw gestoffeerde Söderhamn van Ikea), tevreden smakkend op een duur kussen.
Met die status quo had ik vrede.
Maar toen maakten twee kittens hun entree. Sindsdien kan ik echt alleen nog hink-stap-springend de kamer overbruggen. Zij houden namelijk ook van balletjes. En van hengels met nepmuizen eraan, en al dan niet uitgepakte boodschappentassen, en openstaande lades en kasten en planten die je kunt omgooien. Zij hebben ook eetbakjes en een knalblauwe tunnel om doorheen te rossen en een krabpaal anders gaat m’n behang (Wilger gebroken wit van Karwei) eraan. Ruim dan op, zul je denken, maar dan heb je nog nooit een katje op een net sjalotten zien slapen.
'Dit is een club waar je je wél gehoord voelt, sisterhood zoals het hoort te zijn'
Alleen: toen moest vandaag nog komen. Luuk had één vurige wens toen hij hoorde dat Oscar en Louis bij ons kwamen wonen, plus één recente verjaardag. Hij wilde niets liever dan een kattenklimparadijs. Dat is iets met palen, antraciet pluche, hangmatten en weet ik veel wat nog meer voor toeters en bellen. Hoe gekker, hoe leuker in de ogen van een tienjarige. In de ogen van een interieurliefhebber bestaat er niets ergers.
“Nee”, zei ik dus ferm.
Lang verhaal kort: ik heb vanochtend vloekend en borend een kittenkermis aan de muur weten te monteren. Mijn Ligne Roset Togo fauteuil (ook oudroze) staat eronder. Dat is mijn werkstoel, míjn plekje, de bank is immers al bezet. Als ik naar boven kijk, moet ik huilen. Niet alleen omdat ik hiervoor mijn boekenplanken moest opofferen, maar vooral omdat er twee staarten over de rand hangen van in- en in tevreden diertjes. Ja zeg, ik hou dan wel van een mooi huis, ik hou nog veel meer van mijn vier huisgenoten.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Als we mensen zien joggen zijn we jaloers, maar nog steeds niet gemotiveerd om echt wat te doen'
















