Joy (47): 'Hij kende haar niet pas 2 weken, maar 6 maanden. Ze waren zelfs al getrouwd'

Postnatale depressie

Achteraf denk ik, hij wilde helemaal geen kind met mij. Het was mijn eigen obsessie. Nadat ik drie jaar eerder een zwangerschap had afgebroken was het verlangen naar een kind alleen maar toegenomen. En toen ik hem ontmoette, wist ik dat hij de vader van mijn kind zou worden. We hadden net een geweldige vakantie naar Bali achter de rug, toen ik zwanger bleek. We kochten een nieuw huis en lieten dat verbouwen. Onze dochter werd geboren in mei 2007.

Maar het huis was nog niet af en voor de ramen van onze slaapkamer hingen vuilniszakken en tot overmaat van ramp kreeg ik een postnatale depressie. Dit kind was zo gewenst en nu ik het op mijn veertigste had, voelde ik niets. Om een band met haar op te bouwen, gaf ik haar heel lang de borst, maar dat putte me nog meer uit. En toen bleek dat de baby niet gezond was, en mijn vriend een baan accepteerde waarvoor hij steeds vier weken naar Boston moest, ging het razendsnel bergafwaarts tussen ons.

Nog altijd verliefd

De neuroloog zei: ‘Je kind heeft een hypermobiliteitssyndroom, google dat maar even. Er is een kans dat ze nooit leert lopen.’ Mijn vriend vond dat allemaal nogal overdreven. ‘Hoe kan die man dat nou zo stellig zeggen’, sprak hij vanuit de Verenigde Staten en daarmee was voor hem de kous min of meer af. Later heeft hij eens gezegd: ‘Ik houd niet eens van mezelf, hoe zou ik van een ander kunnen houden?’

Ja, natuurlijk wist ik dat hij uit een gecompliceerd gezin kwam, maar dat kom ik ook. Ik herkende veel van mijn eigen jeugd in hem. Zijn moeder was alcoholist en overleed jong, zijn vader reed zich dood toen hij hoorde dat hij kanker had. Zijn hele familie had moeite met de realiteit, maar ik had altijd gedacht dat ik een gekwetst hart met liefde wel kon genezen. Hij bleef in Boston, en zocht ons eens in de paar weken op. Dan stond ik voor dag en dauw op om hem af te halen van Schiphol. Nog altijd zo blij om hem te zien en nog altijd verliefd. Dan pakten we voor een paar dagen ons gezinsleven weer op, met zijn zoontje en onze gehandicapte dochter.

Becca (50): 'De vrouw op wie hij verliefd was leek griezelig veel op mij, alleen was zij twaalf jaar jonger'Lees ook

Een andere vrouw

En toen raakte ik mijn baan kwijt en mijn vriend een paar weken later de zijne. En hoewel dat een drama was, zag ik dat ook als een kans op een nieuwe start. Even pauze, even samen op adem komen, even aandacht geven aan ons kind. Maar ook toen bleef zijn betrokkenheid nihil. Hij sliep als ik wakker was, ging om drie uur naar bed, en stond de volgende dag om een uur of twee pas op. Dan zat hij urenlang te roken bij de schoorsteen of achter de computer.

Op vrijdag 19 november 2009 kwam hij achter mij aan de trap op. Ik voelde zijn hart kloppen toen hij achter me ging zitten. Hij zei: ‘Ik ga bij je weg want ik ben niet gelukkig.’ ‘Join the club’, antwoordde ik, ‘ik ben ook niet gelukkig. Maar laten we een oplossing zoeken en niet op de vlucht slaan.’ ‘Maar’, zei hij, ‘ik heb een andere vrouw ontmoet in Amerika, ik krijg haar niet uit mijn hoofd.’ Ik antwoordde nog beheerst dat ik het allemaal wel snapte, in een puinhoop als de onze is het makkelijk verliefd worden en zolang we ons dat realiseerden was het nog niet te laat.

‘Zwart voor mijn ogen’

De zondag erop stond hij heel vroeg op, zijn zoon was er en zat met onze baby in bad. Ik zei: ‘Wat is er?’ Hij zei: ‘Ik ga naar Amerika en kom over twee weken terug.’ Zijn koffer bleek al gepakt, het ticket al gekocht. Hij belde een taxi en door een kier van de deur zag ik hem vertrekken. Toen werd het zwart voor mijn ogen en kon ik alleen nog maar huilen.

Ik begreep het wel, ik had zelf ook gefaald. Mijn depressie was nog steeds niet onder controle, het kind waarmee ik hem gelukkig wilde maken was ongezond en we zaten allebei zonder werk. Maar een scheiding kon ik er gewoon niet bij hebben. Hoe moest ik alles in mijn eentje voor elkaar krijgen? Ik had al genoeg problemen.

Ellen (30): 'We trouwden in gemeenschap van goederen, dus nam hij mij mee in zijn schulden'Lees ook

‘Een man als hij komt niet bij zinnen’

Dus bood ik geen verweer en liet mij vernederen. Ik dacht: laat het hem maar uitzoeken. Als ik hem tegenhoud maak ik alles nog erger. Misschien heeft hij gewoon een burn-out. Straks ziet hij in waar hij mee bezig is en komt hij gewoon weer terug. Maar natuurlijk, een man als hij komt niet bij zinnen, heeft geen idee van consequenties en empathie.

Ik hackte zijn mail en begon koortsachtig alles te lezen wat deze vrouw en hij elkaar geschreven hadden. En toen bleek dat hij haar niet pas twee weken kende, maar al zes maanden. En sterker: ze waren al getrouwd. Koortsachtig las ik door en zakte bijna door mijn stoel van verbijstering en ongeloof. In al die mails geen woord over mij en onze dochter, alleen over zijn zoon.

‘Alsof ik tegen een zombie sprak’

Let op, ik heb het niet over een of andere domme lul. Hij bekleedde hoge posities bij grote internationale uitgeverijen. Na zijn ontslag had hij snel weer een nieuwe baan. Hij is geniaal met computers, zeer intelligent, maar er ontbreekt ergens een schakel. Na het lezen van al die mails ging ik helemaal kapot. Het was of binnenin mij alles oploste, of een bijtend gif alles wat nog leefde vernietigde.

Op de dag dat ons zwaar verstandelijk gehandicapte dochtertje na drie jaar toch haar eerste passen zette, reed ik met haar naar zijn kapitale villa waar hij met zijn nieuwe echtgenote woonde. Hij keek me aan met holle ogen. Wat doe jij hier? ‘Kijk, ze loopt’, zei ik. Maar het was of ik tegen een zombie sprak. De man van wie ik zo veel had gehouden, haalde zijn schouders op en heeft nooit meer naar zijn dochter omgekeken.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 126

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Christel (38): 'Volgens hem deden we het maar één keer in de maand, dus ging hij vreemd'Lees ook