Christel (38): 'Volgens hem deden we het maar één keer in de maand, dus ging hij vreemd'

Laat maar even betijen

Ik dacht: hij moet wennen dat we weer thuis zijn, en de vakantie was ook niet altijd even fijn geweest. Hij was gewend alle dagen te werken, nu werd hij geacht zich een groot deel van de dag om de kinderen te bekommeren. Dat viel hem zwaar, dat had ik wel gezien. Gek genoeg maakte ik me niet veel zorgen. Laat maar even betijen, dacht ik. We waren negentien jaar samen, en ik zag ons als een meer dan stabiel stel. Regelmatig gingen we met zijn tweeën een week weg.

Het feestje verliep redelijk vlekkeloos. Maar die zondag erop was hij ineens om zeven uur ’s ochtends al verdwenen. Ik probeerde hem te bellen, maar hij antwoordde niet en pas ’s avonds laat, de kinderen sliepen al, kwam hij thuis. Uit een grote behoefte alles te begrijpen, begon ik hem uit te vragen. Alle problemen hadden we altijd kunnen oplossen, het kon gewoon niet dat iets een wig tussen ons zou drijven.

Beatrijs (66) werd ingeruild voor een jonge meid: 'En dat terwijl hij al jaren impotent is, kat in de zak'Lees ook

Bozer en bozer

Is er een ander, wilde ik weten, wat mis je, sinds wanneer speelt dit al, wat kan ik eraan doen? Maar in plaats van me aan te kijken en me uit te leggen wat er veranderd was, werd hij alleen maar bozer en bozer. Hij had natuurlijk helemaal geen antwoord. Zijn besluit stond allang vast, en alles wat hem nu nog aan het twijfelen bracht, zou alleen maar voor verwarring zorgen.

Maar dat realiseerde ik me later pas. Onrustig beende hij heen en weer door de huiskamer. Ik ook, geen van beiden vonden we de rust die nodig was om tot elkaar te komen. Met iedere volgende vraag dreef ik hem onbedoeld meer in een hoek, tot hij een kinderstoel pakte, zo’n Ikea-onding op vier poten en die stuk sloeg op de tafel. De oudste twee kinderen werden wakker, ik suste en bracht ze terug naar bed, daarna liep ik naar buiten en belde mijn ouders.

Myrthe (39): 'Hij had gezegd dat het aan mij lag, ik had hem de ruimte gegeven een affaire te beginnen'Lees ook

Hij miste affectie, aandacht en seks

‘Moeten we komen’?, vroegen ze, niet alleen ongerust maar ook verbaasd, want ook zij kenden hem niet op deze manier. Nee, wacht maar even, antwoordde ik en toen ik het huis weer binnenliep bleek dat hij al wat spullen in een tas had gegooid en op het punt stond naar een hotel te vertrekken. Hij keek me niet aan, liep zo de deur uit. ‘Is er een ander?’, vroeg ik nog een keer. ‘Nee’, zei hij. Maanden later zei hij: ‘Waarom heb je toen niet doorgevraagd? Als je toen had doorgevraagd, had ik alles verteld.’ O, hoe die man zich alles wat er gezegd en gebeurd is, naar believen herinnert. En of ik doorgevraagd heb. Ik deed niets anders.

De volgende ochtend heb ik de kinderen naar de opvang gebracht, maar werken lukte niet meer. Mijn baas zag hoe van streek ik was en stuurde me bezorgd naar huis. In de weken die volgden zijn we voor het eerst gaan praten. We maakten fietstochten langs de plassen, hij bekende dat hij affectie miste en aandacht en seks.

Volgens hem deden we het maar één keer in de maand, maar dat was helemaal niet waar, we hadden zeker eens in de week seks. Hij had daar wel eerder over geklaagd, en dan zei ik altijd: ‘Ja, en als jij mij dan wat meer complimentjes geeft en me geen dikke koe noemt, zoals toen ik zwanger was, dan staan we quitte.’ Ach, ik zag die opmerkingen als horend bij de drukte van een jong gezin. Drie kleine kinderen, hockey op zaterdag, allebei een baan, hoge kosten.

Aïsha (41): 'De postbode bracht een aangetekende brief waarin stond dat mijn man wilde scheiden, ik wist van niks'Lees ook

Seksverslaafd en vreemdgegaan

Hoewel die gesprekken tijdens de fietstochten me weer moed en hoop gaven, verhuisde hij toch naar een tijdelijk appartement en vanaf dat moment zagen we elkaar alleen nog in de weekenden bij de overdracht van de kinderen. Ik was blij toen hij een bezoek aankondigde bij een psycholoog en ik besloot hem na afloop buiten op te wachten. Hij kwam naar buiten en stapte in zijn auto, ik opende het portier en nam plaats.

Vrijwel onmiddellijk begon hij te huilen, de psycholoog had hem seksverslaafd genoemd, wat ik wel een erg snelle diagnose vond, maar dat was niet alles. Hij was vreemdgegaan, bekende hij, meerdere malen, de eerste keer toen onze oudste nog niet eens geboren was. Ik was verbijsterd. Waarom zei hij dat nu pas? Ik had er zo vaak naar gevraagd. Zo vaak. Ook toen er nog niks aan de hand was.

‘Ik was bang voor je tranen’

Ben je nog gelukkig, hoe gaat het met je? ‘Jij reageert altijd zo emotioneel,’ was het antwoord, ‘ik was bang voor je tranen.’ ‘Mijn tranen’, riep ik, ‘en dan zóú ik huilen, wat dan nog. Deze verwoesting van alles wat we hebben, bezorgt me pas verdriet. Waarom zei je dat je een groot gezin wilde als je in je hart bang was dat je niet voldoende aandacht en seks kreeg?’ ‘Omdat het zo hoorde’, antwoordde hij. Ik was sprakeloos.

In de maanden erop verkilde de sfeer verder. Als hij langskwam om de kinderen te halen, had ik zo veel vragen, maar hij raakte alleen maar geïrriteerder. Eén keer greep hij me naar de keel en gooide me op de grond. De kinderen praten er nóg over. ‘Weet je nog mam, die keer dat papa jou tegen de tafel duwde?’

'Nadat ik hem vergaf voor z'n misstap, vertrok hij zonder iets te zeggen. Na een huwelijk van 33 jaar'Lees ook

Zij was het antwoord

Het werd 2013. In januari ging ik een week alleen naar New York, de stad waar je nooit alleen bent. Ik moest iets doen om te herstellen van mijn onzekerheid, ik moest verder, voor mijn kinderen zorgen en daarna wilde ik weer beginnen op mijn werk. Maar toen ik thuiskwam bleek ik ontslagen, zo groot was de empathie van mijn baas nu ook weer niet. In twee maanden ben ik acht kilo afgevallen. In een halfjaar verbrokkelde mijn prachtige stabiele leven tot een ruïne.

Op een avond meldde hij terloops dat hij met een vrouw van zijn werk uit eten ging en ineens snapte ik alles. Maar natuurlijk. Zij was het antwoord, het enige antwoord op alle vragen. Hij ontkende dat hij iets met haar had, maar tevergeefs. De kinderen bleken haar al ontmoet te hebben. Daarna ging alles in sneltreinvaart. Hij trok bij haar in. Eén keer nog kwam hij terug, met zijn tasje stond hij op een avond voor de deur. En weer deed ik open en weer raakte ik hem aan en nam ik het initiatief voor verzoening, terwijl hij als een plank in bed lag. Raadselachtig, want waarom was hij dan gekomen? ‘Om het nog een keer te proberen’, antwoordde hij. ‘Maar je probeert helemaal niks’, zei ik. Na vijf dagen zei hij: ‘Het lukt niet.’ ‘Dank voor die vijf laatste fantastische dagen,’ schamperde ik, ‘fijn dat je zo je best voor me deed.’”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 146, lees hier meer van Verlaten Vrouw.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Ella (42): ‘In ons huwelijk wilde hij nooit met me zoenen. Was dat de reden van zijn plotselinge vertrek?'Lees ook