Eva (32): 'Hij wilde helemaal geen kind. Ik had het hem opgedrongen, vond hij'

‘Net zo blij als ik’

We gingen met vakantie naar Parijs, Edinburgh en Berlijn: de drie musketiers. Zijn jeugd, of misschien moet ik zeggen de dubbele jeugd van hem en mijn dochter samen, gaf die reizen iets lichtvoetigs en vrolijks. Het is soms ingewikkeld een kind in je eentje op te voeden. Het fijne van hem was dat hij zich niet per se met de opvoeding bemoeide, maar dat de opvoeding dankzij zijn aanwezigheid mij een stuk makkelijker afging. Zoals alles makkelijker ging. Het was of zijn komst alle details van het afgemeten bestaan van mijn dochter en mij kleurde. Als hij er een keer niet was, werd hij door ons beiden gemist.

Ik begon een andere woning te zoeken. Nu het zo vast was tussen ons, leek dat een logische stap. Vanzelfsprekend nam ik het organisatorische deel op me. Hij moest nog zo veel leren van verhoudingen en verantwoordelijkheden en ik regelde graag. Hij wist dat ik nog een kind wilde en wende langzaam aan het idee. Zijn zus had net een kind gekregen, zijn broer zou binnenkort een kind krijgen, dus toen we die laatste vakantie in Berlijn hadden en ik zwanger bleek, was hij net zo blij als ik.

‘Ons knusse leven’

Dat veranderde de weken erop. Ik herinner me hoe ik na Berlijn nog een korte strandvakantie had geboekt naar Tenerife. Eerst zou hij meegaan, maar hij had geen geld, en ik besloot alleen met mijn kind te gaan. De hele week stuurde hij berichtjes dat hij ons miste. Hoe is het met je buik, hoe voel je je? Ik had zin naar huis te gaan, zin verder te gaan met ons knusse leven dat er nu een fantastisch perspectief bij had gekregen: samen werden we ouders van nog een kind, mijn dochter kreeg er een broertje of zusje bij.

Maar toen ik terugkwam werd alles wat fijn en hoopvol was in een paar weken verwoest. Hij stond niet op Schiphol om ons op te halen, en toen hij uiteindelijk kwam aanlopen, leek hij veranderd. Het was midden in de nacht, hij zei niets, hij informeerde niet naar onze reis, keek nauwelijks naar mijn dochter.

‘Wij waren al zovele jaren getrouwd, de gedachte dat daar ooit een einde aan zou komen, kwam niet bij mij op’Lees ook

Plotselinge ommekeer

Tijdens mijn afwezigheid had hij beloofd een busje te regelen waarmee we konden verhuizen, maar dat was niet gebeurd. Ik was moe, geprikkeld, ik zei de volgende dag: ‘Ik moet even met je kletsen. Als het zo moet, kan ik net zo goed alleen gaan wonen.’ Ja, ik weet het, ik kan fel uit de hoek komen. Met mijn gemopper gaf ik toch alleen maar uiting aan een irritatie, niet aan een motie van wezenlijk wantrouwen. Maar dat onderscheid maakte hij al niet meer. Er was iets geknapt toen ik hem aansprak op zijn beloften. Hij kon me niet meer vertrouwen, zei hij raadselachtig.

Hij haalde zich ineens van alles in zijn hoofd om zijn gekrenktheid te motiveren. Dat etentje dat ik laatst had gehad met een collega, daar zou ook wel van alles gebeurd zijn, dacht hij. Ik was verbijsterd over deze plotselinge ommekeer, nam die niet serieus. Hoe kon iemand van de ene op de andere dag zo’n ommezwaai maken? Ik deed er nog een schepje bovenop, zoals je soms een impasse wil doorbreken door het eerst erger te maken. Ik zei: ‘Als je zo begint, pak dan je spulletjes maar.’

Geen grein liefde meer

Zijn blik toen was er een vol walging en ongeloof. Het was of een deel dat altijd diep was weggestopt, plotseling zichtbaar werd gemaakt door die simpele kibbelpartij. Van alles waar hij al heel lang mee rondliep, dat verborgen was onder die dunne laag jeugdige zorgeloosheid, kwam er ineens uit in de vorm van verwijten. Hij wilde helemaal geen kind. Ik had het hem opgedrongen, vond hij.

Nooit gedacht dat hij een paar dagen later echt zijn spullen zou komen halen. ‘Weet je dat ik van je houd?’ vroeg ik hem toen ik hem hielp alles in te pakken. ‘Ik heb gewoon wat zitten bitchen, meer niet, het is niet fraai maar zo zijn vrouwen soms.’ Maar er was geen grein liefde meer te bespeuren. Alles weggevaagd, heel onwerkelijk.

Sanne (42): 'Hij belde met onze zoon en zei: ‘Papa heeft met een andere vrouw gekust.’'Lees ook

Kil als een vreemde

Zelfs toen hij vertrokken was, kon ik het niet geloven. Ik belde mijn vriendinnen: wat ik nu heb meegemaakt, die is gek. Ook zij deden er een beetje lacherig over. Er was tussen mij en mijn vriend immers nooit echt iets gebeurd. Ik was zwanger en blij, dat-ie knorrig was en vergeten die bus te regelen, deed niets af aan mijn liefde voor hem. De weken erop bleef ik contact zoeken. Hij had zijn punt gemaakt, nu was het wel leuk geweest, maar hij bleef kil als een vreemde. Ik zei: ‘Wat zit je nou te ouwehoeren, er komt een kind.’

We zijn nu zes maanden verder, ik ben zes maanden zwanger, maar hij blijft bij zijn besluit. Vanochtend nog heb ik hem berichten gestuurd, zo absurd vind ik deze situatie. Hij heeft nog een keer geopperd het weg te laten halen, maar ik heb al eens een abortus gehad, dat kan ik niet nog een keer verdragen.

‘Het is gewoon klaar’

Het ergste is: hij heeft me zo vaak bezworen dat hij niet wil worden als zijn vader. Zijn vader had verschillende kinderen bij verschillende vrouwen en was er niet toen hij opgroeide. Mijn vriend was zelfs een beetje bang voor zijn vader, bang dat hij niet goed genoeg was en daarom geen liefde had gehad. De geschiedenis herhaalt zich tragisch. ‘Je bent je vader al’, zei ik pasgeleden. ‘Eerst beloof je voor je kind te zorgen, nu keer je je van haar af.’ Maar zelf een ongewenst kind is hij nog lang niet volwassen. Hij heeft onze baby al zien bewegen, maar ontzegt zijn kind de liefde die hem ontzegd is.

Toch heb ik nog altijd de hoop dat het goed zal komen. Hij is geen slechte man en we hadden het zo fijn met zijn drieën. Een maand geleden hadden we voor het laatst contact. ‘Laten we even afspreken,’ zei ik, ‘bij Burger King voor mijn part.’ Dat is gebeurd, hij was heel verdrietig, wist het ook niet meer. ‘Ja, Eva, het is gewoon klaar’, zei hij. ‘En ik heb straks een kind zonder vader’, antwoordde ik.

Ik heb dit nooit gewenst, maar ik heb al eerder een kind alleen opgevoed, ik doe het zo weer. Ook ik heb issues, maar ik zal me nooit laten leiden door mijn verleden.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 129

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Annemieke (37): 'Toen de rotopmerkingen begonnen had ik ermee moeten stoppen, maar ik kroop voor hem'Lees ook