Esther (52): 'Hij begon ineens vrouwen uit te nodigen die in hun blootje op ons bed gingen liggen'

Hij droeg me op handen

“Ik was zo stapelgek op hem. En hij op mij. Hij droeg me op handen. In het begin van onze relatie vertelde hij weleens dat er tijdens mijn afwezigheid een collega was blijven slapen, maar dat er niks was gebeurd. Dan geloofde ik hem gewoon. Hoezo zou ik hem niet geloven? We waren vrolijk en aanhankelijk en verdronken in elkaar. In een café bood een barman ons eens een drankje aan omdat hij nog nooit twee mensen had gezien die zo verliefd waren als wij, en als ik op die avonden naar de wc ging, bleef hij voor de deur staan wachten. Het was volmaakt, en dat hij zeven jaar jonger was dan ik maakte het licht en jongehondenachtig.

Jacqueline (56): 'Na een huwelijk van 29 jaar vertelde hij vol trots dat hij weer verliefd was, op een ander'Lees ook

Mannen zijn het zwakke geslacht, en vrouwen het sterke. Als vrouwen iets willen, dan doen ze het gewoon en nemen alle slechte momenten voor lief. Wij kunnen tijdens een periode van stress denken: die seks komt wel weer. Een man denkt: ik wil het nu. Vrouwen houden van evenwicht, vrouwen bieden steun in moeilijke tijden, ze zijn empathischer waar mannen egocentrische angsthazen zijn. Generaliserend, jazeker, maar wel waar. 28 jaar zijn we samen geweest. In 2010 kreeg hij een verhouding met een vrouw die hij kende van vroeger. Geheel in de lijn der verwachtingen, maar ik was blind voor die lijn.”

Jante (52): 'Een week na zijn vertrek woonde zij al met haar kinderen bij hem in'Lees ook

‘Maar’ verliefdheid

“Ze was getrouwd, had twee kinderen en had hem al die jaren nooit kunnen vergeten. Ik maakte me toen al een tijdje zorgen om hem, hij gedroeg zich afwezig en dronk te veel en leek wel apathisch als hij ’s avonds aan tafel schoof. En het klinkt raar, maar ik was opgelucht toen het ‘maar’ verliefdheid bleek te zijn. Ik raadde hem aan zijn hart te volgen. Ik dacht: wat heeft het voor zin hem te beperken. Dan wordt-ie alleen maar koppiger. ‘Meen je dat echt?’ vroeg hij verbaasd. ‘Ja, natuurlijk meen ik dat’, zei ik genereus.

En voor de zoveelste keer was ik bezig me in hem te verplaatsen en mezelf te vergeten. De vrouw die zorgt, die het fijn vindt als iedereen het naar zijn zin heeft. Zelfs als dat betekent dat haar man vreemdgaat. En toch is het heel eenvoudig: ik vond dat onrustige ook leuk aan hem. Uit die vreemde eigenschap kwamen naast negatieve ook veel leuke dingen voort. Ik zag toe hoe hij het ene moment met zijn allen wilde emigreren naar Australië, en het volgende moment een winkel en een restaurant wilde beginnen en weer een halfjaar later stuntvlieger wilde worden. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat zijn onrust niet zou afnemen aan het andere eind van de wereld, maar hij hoorde me niet.”

Kathelijne (48): 'Ik zette mijn zoon op de wereld met naast me een man die mij overduidelijk niet meer wilde'Lees ook

In hun blootje op ons bed

“Op een bepaald moment besloot hij fotograaf te worden. Hij was toen al ver in de veertig, en ik zag geen bezwaar, al vonden de kinderen het vreselijk toen hij ineens vrouwen begon uit te nodigen die in hun blootje op ons bed gingen liggen, en zich in allerlei erotische houdingen door hem lieten vastleggen. Ik heb natuurlijk veel te veel laten gebeuren. Het lijkt soms wel of vrouwen alleen maar toegewijder worden naarmate een man hufteriger is. Zo ging het althans met mij. Ik dacht, hij maakt een moeilijke periode door, maar in wezen is hij nog precies de man op wie ik val. Als een zacht ei ben ik blijven geloven in zijn goede bedoelingen.

Hij zei heel vaak: ‘Ik heb spijt, ik wil oud met je worden.’ Een vriendin zei: ‘Laat hem dan maar moeite voor je doen.’ Mijn dochter zei: ‘Mama stop ermee, want hij gaat toch weer vreemd.’ Mijn zoon zei: ‘Pap, ik vind het fijn dat je er weer helemaal bent, maar stop met de drank, dan ben je een veel leukere vader.’ En ik? Ik was me alweer aan het uitsloven om ons huwelijk te redden en organiseerde etentjes en andere leuke uitjes.”

Patricia (41): 'Het was mijn schuld dat het niet werkte tussen hem en mij, vond mijn moeder'Lees ook

Briefje met een liefdesgedicht

“Na anderhalf jaar was die verhouding met de jeugdliefde uit, maar een paar maanden later had hij ondanks alle beloften alweer een ander. Op een avond, toen ik hem ongemerkt naar boven had gevolgd, zag ik hem ineens heel schichtig de kledingkast sluiten. Ik doorzocht daarop de zakken van zijn colbert, maar vond niks. Toen zocht ik in zijn portemonnee, en daarin vond ik een briefje met een Engels liefdesgedicht en twee kruisjes en een naam.

Eerst ontkende hij, maar ik zag aan zijn gezicht dat mijn vermoeden klopte. Hij zocht snel een uitvlucht, maar zijn antwoord liet net te lang op zich wachten. ‘Het is me overkomen’, zei hij uiteindelijk. Daarop volgden een paar roerige weken. Ik vertelde hem dat ik van mijn man empathie verwachtte en vertrouwen en trouw. Hij complimenteerde me met mijn betoog, maar voegde eraan toe dat het allemaal veel ingewikkelder zat. Hij vertrok en kwam weer terug, maar verloor zijn streken niet.”

Lieke (36): 'Wie wil er nou bij een man blijven die zegt dat hij je niet langer aantrekkelijk vindt?'Lees ook

Het totale gebrek aan respect

“Ik heb het moeilijk gehad toen hij eindelijk weg was. Te moeilijk. Want een vrouw hoort alleen onvoorwaardelijk van haar kinderen te houden, niet van een man. Mijn vergevingsgezindheid was sterker dan mijn liefde. Hij heeft me vaak verweten dat ik te dik was, en te slordig, en dat de sla die ik maakte te grof gesneden was en dat ik eigenlijk überhaupt niet kon koken. Maar toen ik hem vlak voor hij definitief vertrok eens bezig zag in zijn fotostudio, viel ik weer als een blok voor hem. Want hij belazerde me niet alleen, hij verstond de kunst alles om te draaien en vroeg me zelfs een keer: ‘Weet je wel hoe moeilijk het was om je pijn te doen?’ Een keer zei hij: ‘Je hebt mij nooit gesteund. Je bent al die jaren eigenlijk nooit mijn partner geweest.’ Ik, die hem alle vrijheid gaf! En telkens bleef ik dwars door al zijn geklaag en gezuig de man zien van wie ik nog steeds hield.

Pas sinds heel kort zie ik in dat die wispelturigheid helemaal niet jongensachtig was, maar manipulatief. Hij vond me leuk zolang hij me moest veroveren, maar toen hij me had, verveelde hij zich. Misschien is dat wat ik het ergste vind: het totale gebrek aan respect. Alle moeite die ik voor hem deed: hij zag het niet. Ja, ik ben een ei. Zachtgekookt. Ik zag de signalen, maar heb niks gedaan.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 110

Xandra (55): 'Ik was financieel afhankelijk van hem, nu krijg ik 60 euro per week voor boodschappen'Lees ook