Jacqueline (56): 'Na een huwelijk van 29 jaar vertelde hij vol trots dat hij weer verliefd was, op een ander'

Brief naar een collega

Maar op een avond ontdekte ik bij toeval een brief in zijn computer die begon met allerliefste en die niet aan mij gericht was, noch aan onze zoon of dochter. Het bleek een collega te betreffen, toevallig ook nog de vrouw die zich zo alleraardigst over mij ontfermd had toen mijn beste vriendin overleed. We gingen samen weleens een borrel drinken of naar een concert.

Ik ontdekte de brief toen hij een paar dagen in Brussel zat, het was april 2012. Het was zo absurd, ik kon het eerst niet geloven. Als ik gedaan had of er niks aan de hand was, hadden we misschien moeiteloos verder kunnen leven, maar zo zit ik niet in elkaar. Ik belde mijn dochter en een paar vriendinnen die meteen kwamen en samen zetten we het op een drinken en toen hij die avond thuiskwam met een enorme doos bonbons dronk hij er gezellig eentje mee. In zo’n idiote situatie was ik nog nooit beland. Een buitenstaander had gedacht dat alles koek en ei was, sterker, die zou jaloers zijn geweest op zo’n toegewijde man. Hij had me omstandig omhelsd toen hij binnenkwam.

Catharina (36): ‘Ik had gehoopt dat hij bij de finish in Santiago de Compostella op me stond te wachten’Lees ook

‘Niet alleen verliefd, hij was gek’

Mijn vriendinnen zaten met grote ogen te kijken en toen ze weggingen, bleef hij aanhankelijk. Ik geloof zelfs dat we ook nog gevreeën hebben. De volgende ochtend ontdekte hij dat ik in zijn computer had gezeten. Hij was razend en belde me vanaf zijn werk dat we eens moesten praten. ‘Dat lijkt me een goed plan’, zei ik rustig, ‘ik ben vanmiddag thuis.’

Die middag stond hij ineens voor mijn neus te vertellen hoe geweldig het is om weer verliefd te zijn, dat die kennis van mij, zijn collega, zo’n topvrouw is, en dat hij het mij ook zo zou gunnen weer eens verliefd te worden. Voor alle duidelijkheid: wij waren 29 jaar getrouwd, hij was de vader van mijn kinderen, en nooit eerder had hij de wens van een open huwelijk uitgesproken, maar nu bleek hij ineens een enorm voorstander van dit fenomeen. Deze man was niet alleen verliefd, hij was gek.

Vol goede moed

Ik had altijd het gevoel dat we het goed hadden. We deden veel met de volwassen kinderen en hun aanhang, aten minstens eens in de maand met zijn allen en zaten dan uren te kletsen. We waren een hecht gezin. Nu lag dat aan duigen. Ik was verbijsterd en verdrietig maar ook laaiend en woest. Ik klampte me aan hem vast, uilskuiken dat ik was. Ik maakte hem midden in de nacht wakker, wilde dan weten hoe vaak ze gevreeën hadden, hoe lang dit al gaande was, wat hij zo leuk aan haar vond. Alsof de situatie al niet vernederend genoeg was.

Hij antwoordde naar waarheid en zijn antwoorden waren bikkelhard. Uiteindelijk besloten we tot een time out van een paar maanden en aan het einde van die periode ontmoetten we elkaar in een café. Ik was bloednerveus maar vol goede moed. Ik had besloten alles door de vingers te zien, ik zou toch niet mijn lange huwelijk voor zo’n affaire aan de kant zetten? Ik maakte me uitgebreid op, trok een mooie zwarte jurk aan alsof het een eerste date betrof. Maar ik zat nog niet of hij zei: ‘Ik stop ermee. Ik houd niet meer van je, en zelfs als mijn vriendin nu onder een tram zou komen, dan wil ik je niet meer.’

Jante (52): 'Een week na zijn vertrek woonde zij al met haar kinderen bij hem in'Lees ook

Een horrorfilm

Ik was niet alleen hem kwijt, maar alles wat we samen hadden meegemaakt. Nu hij vertrok, zou er nooit meer iemand zijn met wie ik herinneringen op zou kunnen halen aan mijn ouders, aan de geboorte en de eerste jaren van de kinderen. Ik voelde me een minkukel, een verliezer. Minder dan dat zelfs. Ik voelde me helemaal niks meer waard. Ik wilde de kinderen om me heen hebben en heb hen gebeld of ze wilden komen. Hij belde hen ook, huilend. God, wat doen mensen elkaar aan. En op een bepaalde manier had ik nog met hem te doen ook. Die avond belde ik hem alweer om te vragen of het wel ging met hem. Ja hoor, het ging. Hij zat alweer in zijn vakantiehuisje, waarschijnlijk met haar.

De weken, maanden erop waren een horrorfilm en voltrokken zich als één grote waas. Op het laatst woog ik nog maar 56 kilo. Vraag niet hoe, maar ik heb me staande weten te houden. Op een dag in juni dacht ik: en nu is het afgelopen, ik ga als vrijwilliger naar het Oerol-festival. Het regende hard, zoals altijd daar, en onderweg kreeg ik nog een telefoontje van hem hoe ik het in mijn hoofd haalde van zijn geld naar Terschelling te gaan, maar ik heb het heel erg naar mijn zin gehad. Ik kon blijkbaar functioneren zonder de buffer van het huwelijk.

‘Ik krabbel op en ga verder’

En nu, anderhalf jaar later, kan ik zeggen dat het steeds beter gaat. Ik vind het vreselijk om hem te zien en al helemaal als hij haar bij zich heeft. Dan ben ik ontzettend nerveus, maar verder gaat het goed. Ik had altijd maar twee dagen in de week gewerkt, meer vond hij niet nodig. Maar dat is nu niet meer voldoende om rond te komen, en sinds een halfjaar ben ik in de catering verzeild geraakt en nu verkoop ik Vietnamese loempia’s op festivals. Jazeker, de ex-vrouw van de bankdirecteur. En met die paar honderd euro die ik daar verdien, betaal ik dan weer de advocaat.

Van ons huis in Noorwegen, aan een beeldschoon fjord, heb ik met bloedend hart afstand moeten doen, maar met het geld waarmee hij me heeft uitgekocht heb ik mijn eigen huis laten verbouwen – helemaal naar mijn smaak. Ik heb ook meteen een kat in huis gehaald. Ik hoorde trouwens dat hij inmiddels op non-actief is gesteld. Zal wel iets met die verhouding met de collega te maken hebben. Ik zou in mijn vuistje willen lachen, als dit niet rechtstreeks invloed had op mijn alimentatie.

Nu ja, we zien wel, de loempia’s lopen goed. Ik heb het afgelopen jaar voor hetere vuren gestaan en eigenlijk ben ik wel trots hoe ik me aan mijn haren omhooggetrokken heb. Ik heb vijf vriendinnen en een psycholoog die me terzijde staan. Ik krabbel op en ga verder. Een toekomst is er niet meer, geen idee waar ik nu nog over moet dromen. Daarom leef ik bij de dag. Zo uitbundig mogelijk.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 112

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Carla (47): 'Ik werd een hysterische vrouw die haar man smeekte een paar uur met zijn kinderen door te brengen'Lees ook