Xandra had een harmonieus huwelijk tot haar man verliefd werd op een Thaise die geen woord Nederlands sprak.

Xandra (55): 'Ik was financieel afhankelijk van hem, nu krijg ik 60 euro per week voor boodschappen'
Oproep
Voor de iconische LINDA. rubriek Verlaten Vrouw/Vrouw Verlaat, zoeken we vrouwen die willen vertellen over hun laatste breuk. Ben je onlangs in de steek gelaten of heb je zelf een relatie verbroken?
Mail ons dan en vertel anoniem je verhaal. Zie het als even lekker vrijuit praten tegen iemand zonder oordeel, zonder adviezen, alleen een luisterend oor en een empathische pen. Zodat je misschien eindelijk die nare periode enigszins kunt afsluiten. Meedoen? Mail naar redactie@linda.nl.
‘Ik wil scheiden’
“In april 2011 zaten mijn man en ik rond de keukentafel. We overlegden wat we die zondag zouden eten. ‘We kunnen barbecueën’, opperde ik. ‘Zulk lekker weer is het in jaren niet geweest met Pasen.’ Het was tien uur in de ochtend en vredig in huis, onze dochters van veertien en zeventien lagen boven te slapen. “Kan ik even met je praten?”, vroeg mijn man. Ik legde mijn pen neer, schoof mijn boodschappenlijstje van me af. Toen zei hij: “Ik ben niet gelukkig, ik wil scheiden.”
Jose (43): 'Mijn dochter vertelde me dat ze papa had zien zoenen met de moeder van haar vriendinnetje'Lees ook
Ik dacht: hij maakt een grap. Kort daarvoor hadden we samen een geweldige vakantie doorgebracht in New York, en nog maar één zaterdag geleden stonden we samen langs de lijn bij de hockeywedstrijd van de meiden. Hij was een betrokken vader, actief als coach in de vereniging. Als een van de meisjes maar piepte dat haar stick niet lekker sloeg, was hij al met haar op weg naar de winkel om een nieuwe te kopen.
Waaraan had ik moeten merken dat er iets mis was? Wat waren de tekenen dat hij wegdreef? Hij is nooit een gangmaker geweest. Hij werkt als ICT’er op een kantoor waar ze hem ‘de stille man’ noemen. So what, stille mannen moeten er ook zijn. Bij ons in huis was er nooit een stem die zich verhief, nooit een onderhuidse irritatie die wekenlang kon broeien. Overbodig om te zeggen dat hij geen charmeur was als het om vrouwen ging. Nee, een spannende man is hij nooit geweest, maar dat gebrek daaraan was nu precies wat me in hem aantrok. En helemaal in die periode. In 2011 was ik herstellende van borstkanker, ik had geen haar meer op mijn hoofd. Ik was moe en had totaal geen energie voor welke strijd dan ook, behalve die tegen de kanker.
Midlifecrisis?
Ik keek hem aan. Daar zat dan de man die nooit spraakzaam was, maar wel ontzettend lief en zachtaardig. De family man die zich thuis het meest op zijn gemak voelde. Het onafgemaakte boodschappenlijstje lag als een stomme getuige tussen ons in. Wat moest ik met deze bekentenis? Wat betekende die precies? Was het een teken van tijdelijk ongemak, van stress over mijn ziekte, van een persoonlijke crisis? Was de midlifecrisis misschien toch geen verzinsel van vrouwenbladen?
Ik was in verwarring, meer gegriefd dan woedend. Van een man die dertig jaar loyaal was geweest en altijd lachte om overspelige mannen die ‘gek deden’ zoals hij dat noemde, kon ik moeilijk aannemen dat hij echt weg wilde. Toch was dat wat hij die ochtend tegen me zei. “Wie vertelt het de kinderen?”, ging hij verder toen hij eenmaal op stoom was gekomen. ‘Nou jij, lijkt me”, antwoordde ik nog steeds verbluft. Ik zie hem nog naar boven rennen. Als een opgewonden puber maakte hij hen wakker. En met één zin – “Papa en mama gaan uit elkaar” – trok hij op die prachtige zaterdagochtend alle fundamenten onder hun leven vandaan.
Anna (40): 'Een maand later woonde hij bij die vrouw en haar kind, dat verdacht veel op mijn man lijkt'Lees ook
‘Ze sprak geen woord Nederlands’
Ze waren in shock. Ik zat met tranen in mijn ogen aan tafel en wist niets te zeggen om hen te troosten. En ja, toen bleek na een paar dagen dat hij zelf een van de door hem bespotte vreemdgangers was geworden. Ze was Thais. En sprak geen woord Nederlands. Geen idee waar ze elkaar hebben leren kennen, maar het zal niet in de bibliotheek geweest zijn.
Hij wilde scheiden, zei hij, maar hij vertrok vervolgens niet. Het reisje naar Rome dat wij zouden maken, maakte hij later met haar, met de grootst mogelijke vanzelfsprekendheid. De oorbellen die ik kort daarvoor van hem cadeau had gekregen voor Valentijnsdag, bleek hij in tweevoud te hebben gekocht, roze voor haar, transparante voor mij. Hij was steeds in de weer op zijn telefoon, en ’s avonds als we met zijn allen voor de televisie zaten, gebeurde het dat hij zomaar ineens opstond. Dan ging hij in bad zitten, trok schone kleren aan, en verdween.
Verkering goed praten
Eén keer presteerde hij het om te zeggen: “Weet je wel hoe arm die families in Thailand zijn?” Alsof hij zo zijn verkering wilde goedpraten. Het leek of hij van het ene op het andere moment zijn oog voor verhoudingen volledig kwijt was. Hij klaagde over de sfeer in huis, en leek niet in te zien dat zijn gedrag daarvan de oorzaak was. Achteraf denk ik weleens: ik ben zonder het te weten jarenlang met een autist getrouwd geweest.
Ik had hem die zaterdag natuurlijk meteen de deur moeten wijzen, dan had ik de rust in huis weer enigszins kunnen herstellen. Maar ik bleef hopen dat hij bij zinnen zou komen. Naïef en murw, maar ook moe van de kanker onderging ik zijn grillen. Als ik mijn schouders ophaalde over zijn opmerking over die arme Thaise gezinnen, werd hij boos op me, en verweet mij dat ik alleen aan mezelf dacht. Hij vroeg me ook nog of hij bij mij in bed mocht blijven slapen, waarop ik zei: ‘Nou, als je het zo spannend houdt als de afgelopen maanden, dan heb ik daar geen bezwaar tegen.’ Want seks, ja, daar kwam het al een tijdje niet meer van. Op initiatief van mijn dochter hebben we toch een bed in de woonkamer gezet. ‘Wat doet dat bed daar?’, reageerde hij verontwaardigd.
Slap verweer
Tot september 2011, zes maanden na Pasen, heeft hij bij ons gewoond. Hij is zelfs mee geweest op vakantie naar Italië, waar hij ook op een avond ineens verdween om niet meer terug te komen. Nogmaals, dat ik het allemaal zover heb laten komen, kan ik niet goed verklaren. Ik heb een slap verweer: als je ergens middenin zit, is het lastig om het overzicht te behouden. En als alle zekerheden weg vallen, is het verleidelijk je vast te klampen aan hoop, helemaal als je verzwakt bent door ziekte.
Ik hield nog steeds van hem en gunde mijn dochters de vader die ze kwijt waren geraakt. Van het ene op het andere moment interesseerde hij zich niet meer voor hun leven. Hij was een totaal andere man geworden, de kwaadaardige versie van zichzelf. Het zit me nog steeds dwars. Waarom maakt iemand zo’n puinhoop van zijn leven? Scheiden kan toch ook anders?
Totaal onthutst
Nog dagelijks ondervind ik de gevolgen van zijn vertrek. Ik was financieel afhankelijk van hem, en krijg nu zestig euro per week voor boodschappen. Ik wil wel werken, ik heb zelfs gesolliciteerd bij Blokker en Albert Heijn als caissière, maar wie wil er een vrouw van 55? Met achthonderd, negenhonderd euro per maand zou ik al geholpen zijn. Nu schrik ik iedere keer als ik de postbode zie, bang dat hij weer een aanmaning brengt voor een rekening die ik niet kan betalen.
Ik herhaal het nog maar eens: we zijn dertig jaar samen geweest, in volledige harmonie. Nu leven we ontdaan van liefde en decorum. Ik houd mij staande in een kille roes, mooier kan ik het niet maken. Totaal onthutst.”
Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 120.
Voor de iconische LINDA. rubriek Verlaten Vrouw/Vrouw Verlaat, zoeken we vrouwen die willen vertellen over hun laatste breuk. Ben je onlangs in de steek gelaten of heb je zelf een relatie verbroken?
Mail ons dan en vertel anoniem je verhaal. Zie het als even lekker vrijuit praten tegen iemand zonder oordeel, zonder adviezen, alleen een luisterend oor en een empathische pen. Zodat je misschien eindelijk die nare periode enigszins kunt afsluiten. Meedoen? Mail naar redactie@linda.nl.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Elise (44): 'Ik zei dat ze ons gezin met rust moest laten, maar de volgende avond waren ze weer samen'Lees ook
















