Tanja (43): 'Hij bedroog me niet met een andere vrouw, maar met louche handel en criminaliteit'

‘Hij liet alles aan mij over’

Aantrekkingskracht is zo moeilijk te duiden. Nu hij weg is probeer ik erachter te komen wat het nou precies was, wat me al die jaren verblind heeft. Het moet te maken hebben gehad met zijn lekkere lichaam. Dat maakte dat ik me veilig voelde, zo veilig dat ik dacht: met hem zou ik wel kinderen willen.

Drie dochters kregen we. Hij bleek een heel luie man die alles aan mij overliet. Dat had ik natuurlijk wel eerder gemerkt, maar het is net of het krijgen van kinderen de verhoudingen in een relatie verscherpt. Dan komt het eropaan, dan merk je of je kunt samenwerken.

Ik weet nog goed hoe ik hem met enige pressie kon bewegen ons kind op zaterdag­ochtend naar hockey te brengen, maar als ik niet zorgde dat de hockeykleren en het ontbijt klaarstonden en daarna de tanden werden gepoetst en de haren gekamd, kwam er niks van terecht. Alleen als ik het zo organiseerde dat hij alleen maar zijn bed uit hoefde te rollen en naar het veld hoefde te rijden, lukte het. En dan nóg stond ik wanhopig naast zijn bed: kom er nou eens uit, schiet op, jullie moeten weg.

‘Seks was de perfecte vredestichter’

Daar kwam bij dat er kort na de geboorte van onze tweede bij mij een auto-immuunziekte werd geconstateerd. Mijn man schrok meer dan ik van de diagnose. Ik denk dat hij onbewust altijd gehoopt had dat ik de rest van ons leven alles wel opknapte, en nu werd ineens duidelijk dat er meer van hem werd verwacht. Zelf maakte ik me niet al te veel zorgen; al snel bleek dat ik een vrij milde vorm had en mijn neuroloog zei: ‘Leef je leven, vergeet je ziekte.’ En dat lukte.

Maar mijn man zag mijn aandoening als een zware last en zei steeds op feestjes tegen familie en vrienden met een ernstig gezicht: ‘Ja, Tanja is ziek.’ En dan bood de buurman aan te koken en een ander ving de kinderen op. Mijn man wist het altijd zo te organiseren dat hijzelf zijn handen vrij had. En toch bleef ik hem onweerstaanbaar vinden. Ik vond het heerlijk hem aan te raken en seks werkt nu eenmaal als een perfecte vredestichter. Het strijkt steeds opnieuw oneffenheden glad.

Louche handel en criminaliteit

Pas na tien jaar begon ik in te zien hoe mijn intuïtie me bedrogen had. Ik was helemaal niet veilig bij hem. Want hij deugde niet, hij loog en bedroog. Hij draaide zich in bochten en maakte me gek. Telkens als ik hem vroeg iets te doen, haalde hij zijn schouders op en zei: ‘Als je het nu op een andere toon gevraagd had, had ik het graag gedaan.’ Hij was een manipulator. Vorig jaar met kerst is hij ineens vertrokken. ‘Naar Thailand’, zei hij, meer mocht ik er niet over weten.

Het betrof een geheim. Hij liet ons achter zonder ook maar iets van zich te laten horen. Hij bedroog en bedriegt ons niet met een andere vrouw, althans niet zover ik weet, maar met louche handel en criminaliteit. We hebben samen een bedrijf, maar de inkomsten waren hem niet genoeg. Hij zocht er baantjes bij waar hij dan weer ontslagen werd, en een paar jaar geleden kwam ik erachter dat hij in een soort knokploeg zat die wanbetalers met gokschulden opzocht.

Therèse (47): 'Ik was boos als zijn vriendin hun kleren waste, want dan roken onze kinderen naar haar'Lees ook

Wolf in schaapskleren

Al die tijd wist ik van niks. Het verbaasde me wel dat wij altijd contant geld hadden, en ik heb hem weleens gevraagd hoe dat kon. Maar dan antwoordde hij dat hij een meevallertje had, en eerlijk gezegd dacht ik heel naïef dat hij speculeerde met geld of aandelen. Drieduizend euro contant extra ­hadden wij gemiddeld in de maand. Soms kwam hij terug met blauwe plekken, maar ook daar wist hij zich makkelijk uit te kletsen.

Ja, ik weet het, dat ik niks in de gaten had klinkt superdommig, maar hij was het soort man dat overal mee wegkwam. Een beschaafde, intelligente man die snel de aandacht wist af te leiden. En ik was de vrouw die alleen hoorde en zag wat ze wilde horen en zien. Zelfs nadat ik de waarheid achter het geld hoorde. Hij was een wolf in schaapskleren. Heel ­vriendelijk, zelfs enigszins verlegen, sympathiek, met ogenschijnlijk heel veel mensenkennis, maar wel opgedaan in het criminele milieu. Ik durf het niet met zekerheid te zeggen, maar ik heb zo’n vermoeden dat de verhuizing van een gezin hier uit de buurt het werk was van mijn man. Hun zoon pestte onze ­middelste dochter, daar ergerde hij zich aan.

Van de aardbodem verdwenen

Zijn vertrek, tien maanden geleden, was plotseling en onaangekondigd. Zakelijk zat het hem niet mee en hij had geen aandacht voor de kinderen. De vuilniszakken moest ik zelf naar de stoep tillen, kapotte lampen weigerde hij te vervangen. In die periode zei hij steeds: ‘Ik ben moe.’ ‘Ik ook’, zei ik, ‘maar we moeten door, want we hebben kinderen.’

Maandenlang liet hij niets van zich horen, ondanks mijn smeekbeden via sms, mail en telefoon. Hij leek van de aardbodem verdwenen. Het werd kerst en nieuwjaar en lente. Ik had geen idee waar hij was. Je zou verwachten dat ik opgelucht was, maar dat was ik niet. De ­ herinnering aan zijn brede, innemende lach, zijn beetje sproetige huid, zijn jongensachtige ogen die spleetjes werden als hij lachte, ­ maakte dat ik nog steeds bereid was weer opnieuw te beginnen.

Bezinning

Pas na vier maanden kwam hij terug, voor even. Hij was vermagerd, onverzorgd, hij rook anders. Misschien dat die nieuwe geur mij tot bezinning bracht. Voor het eerst vond ik hem niet meer martelend aantrekkelijk, kon ik me verzoenen met het definitieve van zijn vertrek. Hij was afgeleid en in de war en huurde antikraak een appartement aan de andere kant van de stad. Zijn vrolijkheid was verdwenen, hij maakte een verloren indruk. Hij beweert nog steeds dat ik hem de deur uit gezet heb, hij wil niet eens inzien dat hij zelf is weg­ gegaan.

Maar God weet dat ik hem nog maar een paar maanden geleden zo weer had teruggenomen. Ik weet nog dat hij een keer zei voor hij naar Thailand verdween: ‘Als je verder met me wil, moet je stoppen met roken.’ ‘Dus als ik stop met roken is alles weer goed?’, vroeg ik. ‘Nee’, zei hij pesterig. Nu pas haal ik opgelucht adem. Gelukkig ziet hij de meisjes weer en is de rust in huis hersteld. De onzekerheid waarin we leefden is verdwenen. Ik hoop dat hij het redt. Onze therapeut zei eens: ‘Hij draagt een groot geheim met zich mee.’ Ze heeft gelijk, en ik probeer me zo min mogelijk zorgen te maken.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 123

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Becca (50): 'De vrouw op wie hij verliefd was leek griezelig veel op mij, alleen was zij twaalf jaar jonger'Lees ook