Dewi (42): 'Ik ben ziek. Maar bijna nog zieker is dat ik ben bedrogen door mijn man terwijl ik in het ziekenhuis lag'

Geen hoge eisen

De ellende begon vorig jaar in augustus. Ik kende hem nog niet zo lang, maar het voelde goed tussen ons en we woonden inmiddels een jaar samen. Ik was al eens gescheiden. Ik stel geen hoge eisen, een man hoeft geen grote liefde te zijn, als het maar echt is, dan is het mij genoeg. En het was gezellig tussen ons – tot ik naar het ziekenhuis ging voor een controle van een ziekte die al een tijdje onder controle leek. Toen bleek dat mijn blaaskanker weer terug was, was dat een enorme tegenvaller. Ik was pas 41 jaar, zat bij wijze van spreken nog te denken aan een last-minute baby, ik stond midden in het leven tussen de jeugdigen en ineens was ik alleen nog maar patiënt.

Vier dagen later al werd ik met spoed geopereerd. Mijn man was de hele tijd bij mij in de buurt en dat was heel prettig; ik kon me bij hem ontspannen, het was fijn om het niet allemaal in mijn eentje te hoeven doen. Ik was blij met zijn steun. Hij was groot, sterk, met grijsblauwe ogen, en hij was lang. Hij kon zich bijna dubbelvouwen over mijn fragiele Indische lichaam en dat bood houvast en troost. Was ik eenzaam toen ik hem ontmoette? Misschien. Maar dat maakte mijn verliefdheid op hem niet minder echt.

Jacqueline (56): 'Na een huwelijk van 29 jaar vertelde hij vol trots dat hij weer verliefd was, op een ander'Lees ook

Achterdocht

Op de ochtend van mijn operatie, nu ruim een half jaar geleden, reden hij en een trouwe vriendin – die me in deze periode ook erg steunde – me samen naar het ziekenhuis. Ik herinner me dat ik tegen hem zei: ‘Je hoeft hier natuurlijk niet te blijven, neem haar mee naar de stad, ga samen wat lunchen, als je maar zorgt dat je er bent als ik uit narcose kom.’ Maar toen ik in de uitslaapkamer lag, was hij er niet. Mijn broer stond naast mijn bed, maar mijn man kwam te laat. En toen hij uiteindelijk binnenkwam met haar in zijn kielzog, droeg hij een ander hemd en een andere broek dan die ochtend. Ik vond het meteen verdacht – raar misschien ,want ik verging van de pijn. En dat dan toch die intuïtie, die andere pijn, pijn van het ego, pijn van de ziel, zomaar ineens opspeelt. Jaloezie en achterdocht.

Ik stuurde hem later die dag een app, het was inmiddels avond en ik lag op zaal. Maar hij liet weten dat hij in de auto zat. Waar was hij geweest dan? En hoezo? Hij antwoordde dat hij als hij straks thuis was alle tijd had om me te bellen. Het werd de volgende ochtend. Ik had goed nieuws, want ik mocht naar huis en ik besloot nu alle energie in mijn herstel te stoppen en dat onheilspellende voorgevoel te laten voor wat het was.

Sacha (51): 'Het duurde maanden voor ik besefte dat die heks wél de waarheid sprak'Lees ook

Elke avond weg

Maar ondanks mijn goede moed had ik enorme pech. Mijn wond ging ontsteken en ik werd op een nacht met een ambulance opnieuw naar het ziekenhuis gebracht. Hij kwam op visite met een rode ballon. Zo’n krakerig rood gevalletje dat schreeuwt: kijk een hoeveel ik van je houd, ik ben er speciaal voor jou. Met zijn mond beleed hij iets anders dan met zijn doen en laten. Ook al was ik doodziek van de operatie, toen ik een paar dagen later weer thuis was, ging hij elke avond weg. En overdag werkte hij. Soms keek ik op mijn telefoon en zag dat hij online was. Ik checkte mijn vriendin. Zij was steeds tegelijk online. Zou het dan toch? Wie doet zoiets?

Als je uit alle mannen en vrouwen in de wereld kunt kiezen, waarom dan kiezen voor een gezamenlijke vriendin, van wie je weet dat je haar heel veel pijn doet? Maar de waarheid was natuurlijk dat ze die keuze geen van beiden hadden. Het ontbrak hen eenvoudig aan fantasie. Ze zaten met elkaar te lunchen en dat was kennelijk reden genoeg om iets samen te beginnen. Ze zaten samen in de auto en bespraken mijn uitzichtloze situatie, en dachten: hup, dan wij maar. Man. Vrouw. Beklonken. Zo dommig moet het geweest zijn. Want hoe vaak had hij niet tegen me gezegd dat hij haar niet aantrekkelijk vond, te mager en niet mooi?

Jante (52): 'Een week na zijn vertrek woonde zij al met haar kinderen bij hem in'Lees ook

Ze moet nu met mijn man zijn

Op 19 augustus kreeg ik de definitieve uitslag van de ziekenhuisonderzoeken. ‘Deze tumor is zeer agressief’, zei de arts. ‘Ik hoop dat je begrijpt dat de katheter er nog een tijdje in zal moeten blijven zitten.’ Hij zei ook: ‘Er is een kans dat we je blaas moeten verwijderen. En dan krijg je een stoma. Ik zou er zo snel mogelijk met je familie en vrienden over praten. Je kunt wel wat steun gebruiken.’ Iedereen kwam nog diezelfde avond, zeer begaan en ontdaan. Nadat ik alles had verteld, ben ik uitgeput gaan slapen.

Mijn vriendin bleef logeren, want het was al laat. Ik hoorde haar in de verte stommelen, ze ging douchen. Ze gebruikte mijn handdoeken, mijn kleren, en dat was nog tot daaraantoe, maar ik hoorde haar niet meer teruggaan naar haar eigen kamer. Dat was een rare gewaarwording. Eerst dat geluid in de badkamer, daarna het wachten op het geluid van haar voeten op de trap en toen… niks. En ik lag daar en wist: ze moet nu met mijn man zijn.

Kathelijne (48): 'Ik zette mijn zoon op de wereld met naast me een man die mij overduidelijk niet meer wilde'Lees ook

Uit huis gegooid

Ik was te ziek om mijn bed uit te gaan, ik heb mijn waterfles gepakt en die een paar keer op de vloer geslagen en toen kwam ze naar boven. Daarna viel ik flauw en werd ik opnieuw opgehaald door een ambulance. Ik hoorde mijn man tegen die broeders raaskallen dat hij ook broeder was geweest, terwijl hij al jaren in de bouw werkt. Het drong tot me door dat ik met een gek samen was en uiteindelijk heb ik hem op 10 september het huis uitgegooid.

Natuurlijk niet nadat ik hem en haar eerst met hun gekonkel en achterbakse praktijken had geconfronteerd, en razend was geworden, voor zover een ernstig zieke nog kan razen. Ik ben intussen voor een second opinion naar het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis in Amsterdam geweest. Mijn blaaskanker is uitgezaaid naar de lymfeklieren in de lies van mijn linkerdij. Ik bereid me voor op mijn eerste chemo. Alleen. En toch is mijn hart veel kalmer geworden, ik heb degenen vergeven die me pijn hebben gedaan en die nu met zijn tweeën op Bali zitten. Soms ben ik bang en vaak onzeker, maar meestal kan ik erin berusten. Ik heb alle energie voor mezelf nodig. Ik ben klaar.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA.

‘We kwamen haar tegen, ze groette ons op een vreemde manier'Lees ook