Therèse (47): 'Ik was boos als zijn vriendin hun kleren waste, want dan roken onze kinderen naar haar'

‘Met zijn telefoon in de weer’

Ik merkte dat hij erg met zijn telefoon in de weer was. Als hij thuiskwam van zijn werk, bleef hij lange tijd in de auto zitten telefoneren. Op de verjaardag van mijn moeder stond hij ineens een uur in de tuin te bellen. Hij verdween soms naar de schuur waar hij dan pas heel veel later uit kwam. Ook was hij ineens meer van huis dan anders, en op een of andere manier zag ik deze vrouw vaker dan voor de hand lag.

Zonder reden fietste ze door de straat. Maar in mijn hoofd kwamen geen onzedige gedachten op, ik had het geprogrammeerd op eeuwige trouw. Hij heeft net een nieuwe baan, stelde ik mezelf gerust, zijn telefoongesprekken zijn zakelijk. Toen ik jong was ben ik heel verliefd op hem geweest, zijn bruine ogen, zijn sportieve lenige lijf. Ook toen hij dit dolle gedrag ging vertonen, bleef ik in hem de man van mijn leven zien.

‘Al zijn spullen op straat’

Toch stortte onze liefde in korte tijd ineen. Ik kon er niet precies mijn vinger op leggen, maar een paar maanden later leek het of alleen de buitenkant van ons huwelijk nog overeind stond. Een dorpsgenoot duwde me uiteindelijk met mijn neus op de feiten. Op een dag belde ze me. Ze zei: ‘Ik zag je man samen met een ander, en dat was nu al de tweede keer. Laatst zag ik ze ook in het bos met zijn tweeën.’ Ik was niet onmiddellijk overtuigd. Toen ik even later eenzelfde soort telefoontje kreeg van de echtgenoot van mijn mans liefje, kon ik niet langer ontkennen.

Ik vroeg zijn telefoonrekeningen op en zag dat hij al die keren in de tuin, de schuur en de auto, met haar had staan bellen. Bedrogen worden maakt eenzaam, er is niets wat helpt. Wraak is het enige wat voor even sust. Al zijn spullen, zijn kleren, zijn tennisschoenen en racket heb ik op straat gegooid, maar toen het ging regenen heb ik alles maar weer naar binnen gehaald. Ik heb hem gebeld en hem alles voor de voeten geworpen en hij gaf toe dat hij vreemdging en verdween nog dezelfde dag naar een vakantiehuisje. Achteraf bleek dat hij dat al een tijdje huurde. Zij ging die dag ook het huis uit, en logeerde een tijdlang bij haar ouders.

‘Overleven’

Mijn man was weg en verliefd op een ander, en toch wilde ik nog niet toegeven dat ik hem kwijt was. De eerste weekenden zocht ik hem op in zijn stacaravan, samen met de kinderen die nog kleuters waren. Deze man die twintig jaar mijn jas had opgehouden en de deur voor me openhield, die begripvol en vol aandacht was geweest, zou toch zeker snel tot inkeer komen.

Maar dat gebeurde niet. Aan zijn telefoonrekeningen zag ik dat hij nog steeds contact met haar had. Ik moest eraan geloven. Het was uit tussen ons. Ik heb ons huis te koop gezet en ben op zoek gegaan naar een fulltime baan, die ik al snel vond. Het was overleven die eerste tijd, maar het lukte. Niet meer schreeuwen en blèren en huilen maar werken.

Katinka (33): ‘Zijn minnares was aanwezig op ons huwelijk en zelfs de bruidsfotograaf bleek een ex’Lees ook

Stiekeme hoop

En stiekem blijven hopen dat-ie toch terug zou komen. Dat duurde anderhalf jaar. Een intense periode van doorzetten en moederen en diep ongelukkig zijn. Toen kwam de grote ommekeer. Op een dag reed ik naar de voetbalwedstrijd van mijn zoon. Vlak voor het terrein kwam ik vast te zitten in een verkeersopstopping, ik kon voor- noch achteruit, en ineens zag ik mijn man en zijn vriendin de straat oversteken.

Ze hielden elkaars hand vast, het geluk straalde er vanaf. Ik zag hoe hij naar haar keek: zo liefdevol had hij nooit naar mij gekeken. Opeens realiseerde ik me dat we tegen het einde van ons huwelijk verwanten waren geworden. Goede vrienden misschien of broer en zus, maar niet langer geliefden. Hij was mijn grote liefde geweest, maar zij was overduidelijk de zijne. Hij had gelijk, we waren elkaar ontgroeid. Zelf was ik ook allang niet meer dat volgzame meisje van zeventien.

Af en toe een praatje

Vanaf dat moment verzoende ik me geleidelijk met mijn verlies. Als ik de kinderen kwam brengen, deed ik mijn best af en toe een praatje te maken met hem en zijn vriendin, en zette niet langer hun tas kleren voor de deur. Hij is een goede vader en ik snapte wel dat zij daarvan deel uitmaakte. Mijn ouders zijn ook gescheiden, ik weet hoe het is om met twee rancuneuze ouders om te gaan. Mijn dochters wilde ik dit niet aandoen.

In het begin vond ik het lastig om hen een weekend naar hun vader toe te brengen, maar later zat ik op een terras en dacht: je zal maar zoals hij een samengesteld gezin hebben met vier kleine kinderen. Ik begon de voordelen in te zien. In het begin was ik boos als zijn vriendin hun kleren waste, want dan roken de kinderen naar haar. Later was ik haar er dankbaar om, dat scheelde weer werk.

Andere verwachtingen

We zijn inmiddels tien jaar verder. Laatst zag ik een foto van mijn dochter uit de begintijd. Ik zag haar verdrietige ogen, de tweestrijd, het duurde een jaar voor zij weer mijn eigen meisje werd. Pas toen ik me verzoende met de situatie konden zij en haar zus er zich ook mee verzoenen en begonnen ze te vertellen wat ze daar meemaakten en hoe lief die nieuwe vrouw was.

Nu houd ik van mijn ex als de vader van mijn kinderen. Mijn jongste dochter zei laatst: ‘Wat een raar idee dat jullie getrouwd waren, jullie passen niet bij elkaar.’ En nee, op mijn twintigste had ik andere verwachtingen van de liefde dan nu. ‘Je keek hem naar de ogen’, zei mijn moeder.

Ik ben trots op ons

Nu heb ik geleerd alles zelf te regelen. Ik zou nooit meer mijn baan opzeggen voor een man. In onze gezinnen zie je de verschillen tussen ons verbeeld. Hij en zijn vrouw zijn heel georganiseerd en sportief, mijn nieuwe gezin en ik nemen het niet zo nauw. Ik zit graag met een glas wijn in de tuin en als we pas om acht uur eten, klaagt niemand. Als ik naar Parijs ga, ga ik voor de cultuur en het eten. Hij gaat er hardlopen in het park. ‘Nu je het zegt’, grapte hij toen hij terugkwam, ‘ik zag wel steeds een vreemde hoge ijzeren toren staan.’

Ja, ik ben trots dat het ons gelukt is niet iedereen mee te slepen in onze mislukking. Mijn kinderen beschouwen alle erbij gekomen zussen en broers als familie. En toch gebeurt het nog weleens dat ze het nodig vinden te zeggen dat ik de liefste moeder ben.”

Dit artikel verscheen eerder in LINDA. 125

De hele maand maart lees je op LINDA.nl/PAULINE alles wat gasthoofdredacteur Pauline Wingelaar belangrijk vindt. 

Sanne (42): 'Hij belde met onze zoon en zei: ‘Papa heeft met een andere vrouw gekust.’'Lees ook