'Je gaat je partner niet op magische wijze leren aanvoelen wat jij nodig hebt. Je kunt er wel om vrágen'

‘Eenzaam in mijn relatie’

“Mijn partner en ik zijn al acht jaar samen en op papier klopt alles: we hebben weinig ruzie, een fijn huis en twee lieve kinderen. Maar emotioneel voel ik me steeds eenzamer in onze relatie. Als ik vraag hoe het écht met hem gaat, krijg ik vaak alleen ‘prima’ terug. Moeilijke gesprekken kapt hij af of hij trekt zich terug, waardoor ik het gevoel heb dat ik overal alleen mee zit.

Jarenlang heb ik het weggewuifd, maar ik merk dat ik steeds harder ga trekken aan contact en bevestiging, terwijl hij juist verder lijkt dicht te klappen. Ben ik te veeleisend, of kan een relatie op den duur stuklopen op emotionele afstand?”

'Als je wil dat je partner meer gaat doen in huis, moet je ook bereid zijn het 'los' te laten in je hoofd'Lees ook

Vicieuze cirkel

Ik ga een beetje provoceren: het antwoord op je vraag is ja. Ja, een relatie kán stuklopen op te veel emotionele afstand (meestal niet alléén dat, maar het speelt wel mee). En ja, wellicht verwacht je ook een beetje veel. Dat is op zichzelf niet erg. Persoonlijk vind ik veeleisend zijn juist een goede eigenschap. Maar je loopt wel een risico: dat je voortdurend door de realiteit van de relatie teleurgesteld wordt. En dat kan vervolgens leiden tot spanning en nóg meer emotionele afstand. Een vicieuze cirkel: emotionele afstand -> spanning en teleurstelling -> meer emotionele afstand -> de boel raakt nog meer op slot -> enzovoort.

Ken je het boek Het Romantisch Misverstand van Jan Drost? Toen ik het een paar jaar geleden las, vielen voor mij opeens allerlei puzzelstukjes op hun plaats. Dat ‘misverstand’ waar Drost het over heeft, gaat over wat we in onze tijd allemaal verwachten van onze liefdespartners. We krijgen met de paplepel ingegoten (Disneyfilms, romcoms, liefdesliedjes) dat onze partner álles voor ons moet zijn. Onze beste vriend(in), de perfecte minna(a)r(es), een speelmaatje, een schouder om op uit te huilen, en ook nog eens de ideale vader/moeder voor onze kinderen.

Onze partner moet ook nog eens moeiteloos onze liefdestaal spreken. Hij of zij moet in staat zijn ons aan te voelen, liefst zonder dat we daar al te veel voor hoeven uit te leggen (want dan is het niet ‘spontaan’). Voldoet onze partner niet aan al deze dingen, dan is het dus niet De Ware.

‘Eenhoorns bestaan niet’

Je snapt dat dat soort verwachtingen behoorlijk ongelukkig kunnen maken. Je komt met zo’n ideaalbeeld altijd bedrogen uit, want geen partner kan het waarmaken – met grote deceptie tot gevolg. Ons droombeeld van wat een relatie zou moeten zijn, staat in de weg om tevreden te kunnen zijn met hoe de relatie in werkelijkheid is.

Wil ik daar nu mee zeggen dat je maar moet accepteren hoe het nu is? Niet noodzakelijkerwijs. Maar misschien is het wel goed om je verwachtingen over de relatie eens kritisch te bekijken. Je partner is ook maar een mens, met prachtige eigenschappen, maar ook met suffe en klungelige. Net als, vermoed ik, jijzelf. Je geeft aan dat er veel in jullie relatie gewoon klópt. Of dat genoeg voor je is, is aan jou. Weet wel dat alle andere mogelijke partners ook zo hun mankementen zouden hebben. Eenhoorns bestaan niet.

‘Hij verweet mij dat ik dingen niet los kon laten. Ik verweet hem dat hij laks en nonchalant was’Lees ook

‘Niet iedereen is een ster in praten’

Niet iedereen is een ster in praten over gevoelens. Misschien is het voor jou ’natuurlijk’ om je emoties onder woorden te brengen. Veel mensen (inderdaad, vaak mannen) vinden dat moeilijker. Zulke types moeten het eerst zelf doorvoelen voor ze taal vinden voor hun binnenwereld. Bij mijn huwelijk ben ik degene die meer praat over emoties. Mijn vrouw heeft vaak wat meer tijd nodig voordat ze kan praten over haar binnenwereld. Het komt wel, maar later. Megafrustrerend vind ik dat, want waarom práát ze niet? Antwoord: omdat zij nou eenmaal anders in elkaar zit.

Toch is het ook weleens andersom. Bijvoorbeeld als zij de vraag stelt: ‘Hoe was je dag?’. Voor haar is het een hele normale vraag, maar ik klap helemaal dicht. Veelprater als ik ben, komt er dan vooral een gemompeld ‘goed, hoor’ uit. Ik kan niets met die vraag. Het is geen onwil; ik heb gewoon iets méér nodig. Aandacht, tegenover elkaar zitten. Het gevoel dat ze echt luistert, dat het gesprek niet een ‘moetje’ is. Een net iets andere formulering: ‘Waar ben je vandaag mee bezig geweest?’. En dan lukt het gesprek beter. Soms. Niet altijd.

Andere liefdestaal

Je kunt je partner niet veranderen. Je gaat hem ook niet leren om op magische wijze opeens wél aan te voelen wat jij nodig hebt. Je kunt er wel om vrágen. Misschien zelfs: over onderhandelen. Wees eerlijk over dat je je hierin eenzaam voelt. Vraag hem elke dag tien minuten in te ruimen om met jou te praten.

Geef hem desnoods drie vragen waar hij mee uit de voeten kan. Wees heel precies over wat je van hém wil horen; dat geeft hem handelingsperspectief. Als je relatie verder snor zit, is dat misschien genoeg? Dat emotiegesprekken niet vanzelf gaan betekent niet dat hij niet van je houdt – hier is gewoon sprake van een andere liefdestaal.

Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

'Mensen lijken het normaler te vinden om uit elkaar te gaan, dan een relatietherapeut in de arm te nemen'Lees ook