In haar columns Levenslessen van Nazmiye deelt actrice, schrijfster en spreker Nazmiye Oral haar inzichten over zelfliefde en persoonlijke groei.
Ik heb een tantramassage gehad. ‘Moet je dat nou vertellen?’ klinkt een stemmetje in mij als ik dit schrijf en als ik goed kijk van wie dat stemmetje is zie ik een versie van mijn moeder die ik heb geïnternaliseerd.
Een slechte karikaturale versie die ik zelf ooit heb geboetseerd en die in me woont en me probeert te beschermen op haar manier. Ja, dat moet ik vertellen. Want niet alleen de waarheid, maar ook de openbaarheid zal mij bevrijden.
De aanleiding was heel spontaan. Ik was met Yasemin, de traumatherapeut waarmee ik mijn workshop voor zelfliefde Total Reset aan het samenstellen ben, nog eens door het materiaal te gaan. Je ontkomt er dan niet aan om over je eigen proces te praten. Over de plekken waar je nog zelfsabotage hebt, hoe je pad is geweest en wat je angsten zijn.
Ik weet dat ik begrijp hoe trauma werkt. Hoe het zenuwstelsel reageert, hoe patronen ontstaan. Ik kan er inmiddels bijna een TED Talk over geven. Maar begrijpen is iets anders dan belichamen. En ik kom erachter dat dat belichamen zoveel belangrijker is dan het cognitieve deel: het begrijpen van dingen.
'Het idee dat je gefixt moet worden, is misschien het meest toxische verhaal dat we elkaar blijven vertellen'
Yasemin is jonger dan ik. Ze zit in een andere fase van haar leven en ik merk dat ze naar seksualiteit en het lichaam zonder gêne kijkt. Zonder de honderd kleine verboden waarmee mijn generatie vrouwen is opgegroeid. Wat ik heb moeten beslechten. Waar ik decennia lang heb gepoogd weer mijn lichaam terug te veroveren op de conventie, maar daarmee misschien ook te hard ben geweest naar mijzelf. Te overmoedig.
İk was een femme fatale. Maar, denk ik nu, ik speelde veel meer de femme fatale zonder de regels van mijn lichaam tot wet te maken. Mijn genot was niet leidend. Een nee van mijn lichaam hoorde ik vaak niet. En nu de menopauze in volle gang is en ik merk dat mijn lichaam zich niet meer laat dwingen, ben ik de connectie kwijt. Versta ik haar taal niet, en weet ik niet wat ik moet doen.
Dus maakte ik een afspraak, want Yasemin kende een bijzondere, kundige en integere mevrouw. Dat je op tantragebied heel erg moet oppassen bij wie je komt en dat helderheid en integriteit ontzettend belangrijk zijn waren we het allebei over eens. Dat de vrouw over wie ze het had zeventig was, gaf de doorslag, moet ik bekennen. Die ervaring van zeventig geleefde jaren troostte mij en maakte dat ik me op slag veilig voelde.
Aangekomen werd ik ontvangen met openheid en nieuwsgierige dienstbaarheid. Mijn hoofd ging meteen alle kanten op. Ik meende te zien dat ze iets aan haar gezicht had gedaan. Enerzijds vond ik dat ‘gezond’, want ze mocht dus ijdel zijn van zichzelf. Anderzijds dacht ik: je bent ijdel. Ben je dan wel integer en spiritueel genoeg? Ik zeg toch dat mijn hoofd alle kanten op ging … Die nam ik dus ook niet serieus. Ik merkte nog iets anders: de rest van mij was welwillend en vastberaden. Iets was er klaar voor om tijdens dit ritueel, door de hulp van een andere, oudere vrouw, verhalen en gebeurtenissen die mijn lichaam had vastgehouden onder ogen te komen en door me heen te laten gaan zodat het losgelaten kon worden.
'Die diepe angst die ik als jong meisje had, was geen aanstellerij, maar werd gevoed door alles wat ik had ervaren'
Terwijl ik daar lag, hield ik me vast aan de notie dat een paar andere vrouwen die ik kende en waar ik respect voor heb, ook deze tantramassage hadden ondergaan. Wat gebeurt hier? Wat doe ik hier? Dit is raar. Mijn hoofd bleef alert en malen. Er was zelfs een moment waarop ik dacht: als ik had geweten dat het zó zou zijn, was ik nooit gekomen. En precies dát maakte het interessant. Hoe diep zit de overtuiging dat aanraking altijd iets moet betekenen? Dat genot onmiddellijk verdacht wordt gemaakt? Dat je lichaam nooit zomaar mag bestaan, maar altijd een verklaring nodig heeft?
Af en toe praatte ze. Incheckend of alles goed ging. Op een gegeven moment zei ze: “Het kan zijn dat je een prettig gevoel krijgt. Dat mag. Dat is oké.” Meer niet. Hoe bijzonder is het helder je lichaam te volgen. Het op een nieuwe manier te leren kennen. Zonder bedoeling. Zonder betekenis. Te volgen wat het doet. Ik voelde hoeveel voorwaarden ik mijn hele leven aan mijn lichaam had verbonden.
Sterk zijn. Flink zijn. Niet zeuren. Doorgaan. Presteren als ik het zeg. Mijn lichaam heeft zich daar voorbeeldig aan gehouden. Het heeft verlies gedragen. Verraad. Geweld. Verdriet. Liefdes waarvan ik achteraf dacht: waarom ben je gebleven? Totdat haar handen bij mijn bekken kwamen. Mijn heupen. Het is gek hoe het geheugen van het lichaam werkt. Er was een plek waar het ongemak eerst een drie was, op een schaal van tien. Ze bleef op die plek en deed niets. En toch werd die drie langzaam een vier. Een zes. Een acht. Ik vroeg haar hoe dat kon. “We zijn vaak verdoofd. Als het gevoel terugkomt, komt ook de pijn terug die al die tijd heeft gewacht.”
En dat is denk ik wat heling is. Heel worden. Niet dat de pijn verdwijnt. Maar dat je eindelijk sterk genoeg bent om haar niet meer weg te duwen. De dagen na de sessie had ik hoofdpijn, voelde ik me grieperig. Misschien toeval, misschien niet. Mijn oude ik had onmiddellijk onderzoek willen doen, drie podcasts geluisterd en een spreadsheet gemaakt. Nu dacht ik: laat mijn lichaam maar even praten. Wat me het meest raakte, was niet de aanraking. Het was de overgave. Mijn overgave. Het lef. De bereidheid. Want ik weet ook: ik droeg niet alleen mijn pijn, maar ook de pijn van de vrouwen voor mij.
Er kwam verdriet vrij om het meisje dat ik ooit was. Om de vrouw die zo lang dacht dat liefde betekende dat je alles moest kunnen verdragen. Er kwam woede vrij. Echte woede. Niet de keurige, maatschappelijk geaccepteerde versie die je omzet in begrip of een goed geformuleerd opiniestuk. Gewoon woede. En opeens begreep ik dat ik die woede al die jaren niet had gevoeld omdat ik mezelf medeplichtig had verklaard. Ik was schuldig.
Je bleef toch? Je liet het toch gebeuren? Alsof liefde een misdaad is waarvoor de straf levenslang schaamte is. No more modderfokkers. Als ik ooit iets heb gewild in het leven is het niet sterk zijn, maar echt. Iemand die durft te blijven staan met alles wat is. Mijn lichaam heeft geduldig al die tijd op me gewacht.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Het eenzaamste aan een gebroken hart is dat bijna niemand het ziet. Ook jijzelf niet'
