Dag en nacht klaarstaan, alles regelen, de boel in goede banen leiden en alle ballen hoog houden. In de rubriek Met de mantel der liefde vertellen mantelzorgers hoe het écht is om te doen wat ze doen.
Marieke (50) was de mantelzorger van haar vader (82), terwijl hij voor haar moeder (80) zorgde.
“Onbewust kom je in een mantelzorgsituatie terecht. Het gaat geleidelijk en als ik van tevoren had geweten wat er allemaal zou gaan gebeuren, had ik niet verwacht er vandaag de dag nog zo bij te zitten,” vertelt Marieke.
In 2014 begint haar mantelzorgverhaal, als haar moeder door een herseninfarct volledig zorgbehoevend wordt. “Van de ene op de andere dag was ze volledig verlamd. Ze kon niet meer bewegen en niet meer praten. Zij kon niet meer voor zichzelf opkomen, dus besloten mijn vader en ik dat voor haar te doen.”
Marion (69) is de mantelzorger van haar man Ton (68): 'Nu, 12 jaar na het herseninfarct, denk ik: we hebben het geflikt'
Na een periode in het ziekenhuis belandt Mariekes moeder in een verpleegtehuis. “Daar was iedereen van mening dat ze maar korte tijd zou leven, de zorg was daardoor zo teleurstellend. Ze lag daar maar een beetje te liggen. Omdat er volgens hen geen hoop was dat ze hier uit zou komen, werd er ook geen tijd en energie gestoken in herstel.” Marieke en haar vader zien het anders. “We voelden de noodzaak om er voor haar te zijn en hebben zelf een stuk zorg, aandacht, liefde, maar ook afleiding verzorgd.”
Mariekes vader wijkt niet meer van de zijde van zijn vrouw, en Marieke ondersteunt hem waar ze kan. “Ik werkte fulltime, reed mijn vader ’s ochtends naar mijn moeder en haalde hem op de terugweg weer op. Ik was alleen maar met hen bezig. Op een gegeven moment kon ik niet alles meer combineren en heb ik me ziek gemeld op werk.”
Omdat de situatie in het verpleegtehuis uitzichtloos is, zoeken Marieke en haar vader naar een andere oplossing. “We hebben een zorgappartement gevonden waar ze samen konden wonen, maar mijn vader moest dan wel een deel van de zorg doen. Begin 2015 verhuisden ze en ze hebben daar tot 2021 gewoond. Hij was de drijvende kracht in de mantelzorg voor mijn moeder en ik de back-up. De deur uitgaan deed hij niet meer, dus ik deed de boodschappen. Verder hielp ik in het huishouden en nam ik het even over van mijn vader als hij niet meer kon.”
In 2021 is de rek uit het zelfstandige wonen. “Mijn vader werd lichamelijk ook ouder. Hij kon door gehoorproblemen bijvoorbeeld niet meer het piepje van de sonde horen. Er ontstonden onveilige situaties en we moesten een nieuwe woonoplossing vinden.”
Marieke weet haar vader ervan te overtuigen dat het welzijn van zijn vrouw voorop moet staan en hij stemt in met de verhuizing naar een verpleeghuis dicht bij hun oude huis. “Het was op loopafstand, maar voor het eerst in jaren was hij niet 24/7 bij haar. Dat was hartverscheurend, maar ik was wel blij omdat ik dacht dat het voor lucht zou zorgen voor ons allebei.”
Het is augustus 2023 als Marieke naar het ziekenhuis gaat om haar borsten te laten controleren. Ze maakt zich geen zorgen en heeft nog niemand op de hoogte gebracht van de onderzoeken. “Ik was alleen maar bezig met mijn ouders en of zij oké waren. Steeds gebeurde er weer iets wat mijn aandacht vereiste, dus aan mezelf en mijn gezondheid denken stond op de allerlaatste plek.”
Maar na haar bezoek aan het ziekenhuis blijkt het foute boel. “Binnen een week ging ik van het nieuws dat ik borstkanker had en dat er behandelopties waren naar de boodschap dat het uitgezaaid was naar mijn botten en dat ik alleen levensverlengende behandelingen zou krijgen.”
Marieke brengt haar vader na de uitslag op de hoogte. “Hij nam helemaal zijn vaderrol weer op en stond erop om mee te gaan naar de gesprekken. Mijn oudere zus is overleden in 2010, dus het kwam akelig dichtbij dat hij nog een dochter zou verliezen.”
Tijdens de chemotherapie kan Marieke niet meer mantelzorgen. “Ik moest voor mezelf kiezen om er zo goed mogelijk door te komen.” Mariekes gezondheid gaat op een gegeven moment de goede kant op. “Ik weet nog zo goed dat ik dacht: ik voel me beter, als dit achter de rug is ga ik echt leven. Toen kregen we het bericht dat mijn vader chronische lymfatische leukemie had. Veel oude mensen kunnen daar zonder klachten mee leven, maar bij mijn vader werd het binnen twee maanden veel erger waardoor hij behandeld moest worden.”
Tot overmaat van ramp valt Mariekes vader in die tijd zo ernstig dat hij niet meer kan lopen. “Ik heb hem een paar dagen verzorgd op bed, maar ik was de wanhoop nabij, want het kon zo niet langer. Met veel geluk heb ik toen een thuiszorgorganisatie kunnen inschakelen. Zij zagen echter ook dat het thuis niet meer kon en zij hebben fantastisch geholpen om de huisarts te overtuigen dat mijn vader naar een revalidatiecentrum moest.” De revalidatie helpt; Mariekes vader leert stapje voor stapje weer lopen en hij mag terug naar huis.
Op de 55e trouwdag van haar ouders, in 2024, beseft Marieke dat ook de rek uit de huidige leefsituatie is. Er moet iets veranderen om de veiligheid, maar ook hun levensgeluk, te waarborgen. “Met heel erg veel geluk hebben we voor mijn vader een appartement gevonden onder het verpleeghuis van mijn moeder. Daardoor konden ze binnendoor bij elkaar op bezoek. Het was fantastisch dat ze zo samen konden leven.” Ondertussen gaat de gezondheid van Mariekes vader achteruit. “De leukemie veroorzaakte schade, hij had gordelroos, lopen was moeilijk. Het ging lichamelijk niet goed met hem, maar hij had altijd nog zijn mentale kracht om hem erdoorheen te slepen.”
In april 2025 overlijdt Mariekes moeder onverwachts. “Toen mijn moeder wegviel, had dat een onoverkoombare impact op het leven van mijn vader. Zijn levenslust verdween met haar. Ik voelde hem door mijn vingers glippen. Dat was moeilijk, maar ik begreep het tegelijkertijd ook heel goed. Ik heb altijd gedacht: mijn ouders zullen relatief snel na elkaar overlijden, maar binnen een jaar van hen allebei afscheid nemen, had ik niet verwacht.”
Mariekes vader overlijdt in maart 2026, in zijn eigen huis, in het bijzijn van zijn dochter. “Hoe verdrietig ook, ik ben blij dat ik bij hem was. Ik prijs mezelf gelukkig dat we het zo hebben kunnen doen. Als gezin eerst met mijn moeder, en het afgelopen jaar met z’n tweeën.” Hoewel de mantelzorg niet altijd gemakkelijk was, is Marieke dankbaar voor de tijd met haar ouders. “Mijn vader is bijvoorbeeld toch altijd heel erg mijn vader gebleven. Door mantelzorg worden die rollen zo kwetsbaar en grenzen verschuiven onbewust. Maar op de een of andere manier had hij de kracht om de rol als echtgenoot en als vader voor mij te behouden, ondanks de zorg.”
“Mijn gezondheid is stabiel, daar ben ik blij om. Maar het is ook lastig om je leven vorm te geven met een tijdbom in je. Ik besef nu wel meer dan ooit: tijd is kostbaar, die krijg je niet meer terug. Dus dit is het moment om alles uit het leven te halen.”
Ze heeft recent de daad bij het woord gevoegd en is net terug van een spontane vakantie naar Curaçao, het eiland waar ze lang geleden met het hele gezin woonde. “Ik zag er in eerste instantie tegenop, omdat ik daar weer met mijn ouders en zus wilde zijn. Maar ik voelde me juist heel erg thuis en dicht bij hen. Het was hartverwarmend om er weer te zijn, ik heb heb me al lang niet meer zo levend gevoeld.”
Mogen wij ook jouw mantelzorgverhaal opschrijven? Mail dan een korte beschrijving naar lezer@linda.nl met als onderwerp ‘Mantelzorg’ en vermeld je telefoonnummer. Mocht je liever anoniem je verhaal willen doen, dan kan dit uiteraard ook.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
Arja (60) is mantelzorger voor haar moeder (89), ook nu ze in een verpleeghuis woont: 'We vormen een warme schil om haar heen'
Jujube Zeguers (26) is freelance redacteur voor LINDA.nl en schrijft het liefst over mensen en hun bijzondere verhalen. Ze woont in Delft met haar verloofde en is dol op reizen, lezen en podcasts.
