In mei krijgt de Groningse tweeling Sarah en Eleonore Moll (26) een enorme klap te verwerken. Binnen 24 uur krijgen ze te horen dat zowel hun moeder als hun vader een zeldzame, agressieve vorm van kanker heeft.
In een openhartig gesprek met LINDA.meiden vertellen de zussen over leven tussen hoop en onzekerheid en de kracht die ze bij elkaar vinden.
Sarah en Eleonore zijn tien jaar oud als hun moeder borstkanker krijgt. Een gebeurtenis die, ondanks haar herstel, diepe sporen nalaat. “Ik kan me nog herinneren dat onze ouders het vertelden”, zegt Eleonore. “Op zo’n moment besef je dat ze niet onsterfelijk zijn.”
Sarah merkt dat ze sneller volwassen wordt. “Onze ouders deden er alles aan om ons kind te laten zijn, maar ongemerkt neem je toch een zorgende rol op je. Je raakt een stukje zorgeloosheid kwijt.”
Jaren later, in 2017, volgt er opnieuw slecht nieuws: hun vader krijgt darmkanker. Sarahs eerste gedachte? “Niet weer. Maar daarna schoot ik meteen in actiestand. Bij mama was het uiteindelijk goedgekomen, dus ik dacht: dat gaan we weer doen. Na succesvolle verwijdering van de poliep bleek verdere behandeling niet nodig.”
Hoewel beide ouders destijds herstellen, verdwijnt de impact van de diagnoses nooit helemaal. “Ik werd veel alerter op kwaaltjes”, vertelt Eleonore. “Maar ik merkte ook dat ik alles had weggestopt. Als er een reclame van KWF op televisie kwam, keek ik weg. Ik dacht: als ik het niet zie, hoef ik het ook niet te voelen.” Vanaf haar achttiende zoekt ze in periodes hulp bij een psycholoog. “Blijkbaar zat het dieper dan ik wilde toegeven.”
Sarah herkent dat gevoel. “Als kind kun je het bijna alleen maar wegstoppen. Pas later merk je hoeveel invloed het nog heeft. Je neemt zulke ervaringen de rest van je leven mee. Ik werk zelf als psycholoog, maar ook ik heb uiteindelijk professionele hulp gezocht.”
Kirsten (24) en Yuli (22) hadden lymfeklierkanker: 'Ik ben trotser op mezelf dan ooit'
Eind mei krijgen ze een nieuwe klap te verwerken: hun vader heeft wederom kanker; dit keer leiomyosarcoom; kanker in het spierweefsel in zijn buik. Een zeldzame vorm van kanker, die inmiddels in het eindstadium zit. Sarah: “Hij liep al langer met onverklaarbare pijn in zijn buik rond. Mijn ouders hadden een vakantie naar Frankrijk gepland, maar daarvoor werd de pijn dusdanig heftig dat hij naar het ziekenhuis ging. Wij dachten dat het misschien iets chronisch was, maar een echo wees uit dat het iets anders was. ‘Het slechtste wat je kunt bedenken’, vertelde mijn vader nadat hij de uitslag had gehad. Toen ik dat hoorde, ben ik letterlijk op de grond gestort. Naast shock voelde ik zoveel onbegrip en verdriet. Dit meen je niet, dacht ik.”
Nog geen 24 uur later krijgen ze meer slecht nieuws: ook hun moeder blijkt opnieuw kanker te hebben, dit keer bij haar galwegen. Eleonore: “Ze ging naar het ziekenhuis voor klachten in haar schouders en bekken. Een vriendin van mijn moeder, die oncoloog is, spoorde haar aan om bloed te prikken. Er werden verhoogde leverwaarden geconstateerd. Mijn moeder kwam thuis en zei: ‘Het is ook kanker’, galwegkanker om precies te zijn. Ik dacht alleen maar: hoe krijgen twee mensen binnen één gezin dit binnen 24 uur na elkaar te horen?”
Alsof de diagnoses nog niet genoeg zijn, horen de zussen kort daarna dat de kanker van hun vader is uitgezaaid. Voor hun moeder zijn er nog behandelmogelijkheden. “Dat maakt het ingewikkeld”, zegt Eleonore. “Je probeert hoop te houden voor de een, terwijl je weet dat die hoop voor de ander kleiner is.”
Ze worden gedwongen hun aandacht te verdelen. Eleonore vervolgt: “De ene dag ben ik met papa bezig, de andere dag met mama. Ik heb nauwelijks de tijd om stil te staan bij wat er gebeurt, omdat ik steeds doorga naar het volgende.”
Niet alleen de tweeling moet schakelen, ook hun ouders. “Ze willen er volledig voor elkaar zijn. Maar ze zitten midden in hun eigen traject. Dat is verdrietig om te zien”, vult Sarah aan.
Fleur (19) verloor haar moeder aan kanker: 'Tijdens haar laatste dagen kwamen de Moederdag-ads op tv'
Op de vraag waar ze het meest bang voor zijn, volgt een stilte. Het antwoord weten ze allebei, maar uitspreken blijft moeilijk. “Het logische antwoord is dat we ze allebei verliezen”, zegt Eleonore. “Maar ik ben ook bang voor alles daarna. Mijn ouders zijn nog steeds mijn fundament. Ik ben volwassen en woon op mezelf, maar ik val nog altijd op ze terug. Als ik denk aan hun grapjes of aan alle momenten die we nog samen moeten hebben, wil ik gewoon niet dat het ophoudt.”
Sarah voelt vooral hoe kostbaar de tijd is geworden. “De harde realiteit is dat mijn vader er misschien korter zal zijn dan we willen. Ik vind het verschrikkelijk dat mijn moeder misschien haar partner moet verliezen, terwijl ze zelf vecht om beter te worden.”
Ondanks alles wordt er thuis nog steeds gelachen. “We hebben behoorlijk zwarte humor. Soms zie ik ons als gezin zoals het altijd was en geniet ik daar intens van. Dan denk ik: het mag nog niet stoppen”, zegt Sarah.
Eleonore probeert van de kleine momenten te genieten, maar is ook al bezig met afscheid nemen. “Ik leef veel in anticiperende rouw. Ik probeer me voor te bereiden op het ergste, al weet ik dat dat eigenlijk niet kan. Soms vraag ik mensen: denk je dat ik ooit weer gelukkig word? Dan heb ik gewoon nodig dat iemand zegt dat het ooit weer goedkomt.”
Tekst loopt door onder de foto.
Te midden van alle chaos vindt de tweeling steun bij elkaar. “We zijn verschillend en kunnen flink botsen. Maar vanaf het moment dat onze ouders die diagnoses kregen, voelde alles wat daarvoor speelde onbelangrijk”, zegt Sarah.
Eleonore vult aan: “Niemand in de wereld begrijpt dit zo goed als Sarah. Bij haar kan ik alles kwijt, ook de gedachten waarvan ik denk: kan ik dit wel zeggen?” Sarah: “Alle kronkels in mijn hoofd deel ik met Noor. Als we hier samen doorheen komen, dan kunnen we alles aan.”
Op dit moment staan hun eigen levens op pauze. Eleonore pendelt tussen Amsterdam, waar ze woont, en haar ouderlijk huis. “Soms ga ik even terug naar mijn eigen huis om op adem te komen. Laatst zijn Sarah en ik samen naar een natuurgebied gereden om te zwemmen en te niksen. Een paar uur niet met kanker bezig zijn is ook nodig.”
Sarah woont in Groningen, maar is zo vaak mogelijk in haar ouderlijk huis. “Ik probeer praktische dingen uit handen te nemen. Mijn ouders vinden het fijn als we er gewoon zijn. Samen tv kijken, naar buiten als het lukt of langs de McDrive. Juist die momenten zijn nu zo waardevol.”
Marlous (40) mantelzorgt voor haar dochter (7): 'Ik wist niet dat je mantelzorger van je eigen kind kon zijn'
Huilen doen ze het liefst niet waar hun ouders bij zijn. “Mijn vader vindt het moeilijk om ons verdriet te zien”, zegt Sarah. “Soms lukt het me niet eens om te huilen, terwijl ik voel hoeveel verdriet er zit. Op andere momenten overvalt het me ineens.”
Eleonore merkt dat ze thuis automatisch in de zorgrol schiet. “Als iedereen verdrietig is, ga ik troosten. Ik huil makkelijk als ik weer in Amsterdam ben. Daar voelt het veiliger om alles eruit te laten.”
Naast het mantelzorgen willen de zussen ook op een andere manier in actie komen. Daarom zijn ze een inzamelingsactie gestart om hun vader toegang te geven tot internationale specialisten. “De zorg in Nederland is goed”, zegt Sarah. “Maar bij zo’n zeldzame vorm van kanker is de expertise in het buitenland groter. We willen later nooit denken: hadden we nog iets kunnen proberen.”
Voor Eleonore geeft de actie een gevoel van regie. “Je staat zó machteloos langs de zijlijn. Dit konden we wél doen. Deze actie geeft hoop – bij ons en bij onze ouders. Dat is belangrijker dan schaamte.”
Hoe de toekomst eruitziet, weten de zussen niet. Voor het eerst proberen ze niet te ver vooruit te kijken. Eleonore: “Normaal plan ik alles. Nu leef ik van dag tot dag.” Sarah: “Natuurlijk denk ik aan alle momenten waarop ze er misschien niet bij kunnen zijn, maar dan stop ik mezelf. Ze zijn er vandaag nog. En wat er ook gebeurt, we horen bij elkaar.”
WensenAmbulance rijdt Sanne naar levensreddende operatie: 'Drie dagen in hobbelige ambulance, help!'
Misha is freelance online redacteur bij LINDA.meiden. Ze is geboren en getogen in Rotterdam, maar verhuisde negen jaar geleden naar Amsterdam. Ze heeft een haat-liefderelatie met haar roze iPhone, die ze regelmatig verruilt voor haar e-reader. Haar favoriete genre? Romance.
