‘Ik kan het niet meer aanhoren’, verzuchtte mijn man afgelopen week tijdens het ontbijt, toen we het dagelijkse nieuws van president Donald Trump doornamen.
Sinds vrijdag 13 maart leven mijn man en ik, samen met ons hondje Louie, in (vrijwillige) zelfisolatie in Washington DC. We zijn daar mee begonnen naar aanleiding van alle alarmerende berichten die we vanuit Europa zagen en hoorden, ook al was toen in Amerika nog geen groot alarm geslagen.
In eerste instantie werden we voor gek verklaard en werd ik zelfs uitgelachen toen ik met twee grote zakken hondenvoer naar huis liep. “Denk je dat je voorlopig genoeg eten hebt voor dat beest?”, lachten twee vrouwen, die met hun kinderen in de speeltuin tegenover mijn huis zaten. Wat stelde ik me, in hun ogen, ontzettend aan. “Zolang de overheid ons niets oplegt, blijven wij gewoon ons leven leiden”, bitste een van de dames naar mij. “Dat zogenaamde virus is niets meer dan een griepje.”



















