De gedachte om te moeten bevallen, boezemt Jolanda van Houten (54) zoveel angst in dat ze niet weet of ze kinderen wil, maar als ze 32 is, besluiten zij en haar man er toch voor te gaan. De bevalling wordt een traumatische ervaring: drie keer wordt geprobeerd de baby met vacuümpomp geboren te laten worden voordat ze een spoedkeizersnede ondergaat.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Ik had een goede zwangerschap, uitstekend zelfs”, blikt Jolanda terug op de zwangerschap van haar dochter, die op 12 oktober alweer 23 wordt. “Ik heb lang getwijfeld of ik kinderen wilde, vooral omdat ik bang was voor de bevalling, maar toen ik 32 was, begon het toch te kriebelen.”
Al snel raakt ze in verwachting. Ondanks de angst is het een mooie tijd. “Ik ging er fluitend doorheen.” Ze bereidt zich goed voor op wat komen gaat. “Ik las veel, deed aan zwangerschapsgymnastiek en besprak alles met de vroedvrouw. Ook deed ik mee aan Moeders voor moeders: ik ving mijn plas op, zodat het gebruikt kon worden voor zwangerschapsmedicatie.”
Specifieke wensen voor de bevalling heeft ze niet. Het enige dat ze zeker weet, is dat ze in het ziekenhuis wil bevallen, zodat de medische kennis en kunde in de buurt is mocht er wat gebeuren. En dat ze haar moeder aan haar zijde wil hebben. “Een paar dagen na de uitgerekende datum braken mijn vliezen nadat mijn man en ik waren thuisgekomen van een verjaardag. We gingen naar het ziekenhuis. De verloskundige luisterde naar het hartje. Alles was in orde. We moesten de volgende dag terugkomen.”
Jolanda heeft veel pijn. “Ik zei tegen mijn man dat hij moest gaan slapen, omdat ons kindje de volgende dag zou komen. Zelf kon ik niet slapen van de buikpijn. Ik ben opgebleven en heb tv gekeken.” De volgende dag haalt het stel Jolanda’s moeder op en gaan ze naar het ziekenhuis. “Ik kreeg twee keer verdoving in mijn benen. Het hielp niet. Ik had rugweeën en pijn in mijn buik. Mijn man had geleerd hoe hij de pijn moest verzachten door op mijn rug te drukken. Ik kreeg een ruggenprik, maar ook dat hielp niet. De ontsluiting vorderde niet. Ik wilde naar huis en dacht: laat dat kind er maar in zitten; ik ga.”
De pijn en angst spelen Jolanda parten. Maar als ze, een paar uur later, eindelijk voldoende ontsluiting heeft, mag ze gaan persen. “Ik vroeg hoelang ze dachten dat dat zou duren. Ongeveer een uur. Ik hield de tijd nauwlettend in de gaten. Mijn man kon het niet aan. Hij belde mijn broertje om hem te ondersteunen. Zij bleven op de gang terwijl mijn moeder bij mij bleef.”
De tijd begint te dringen, dus wordt de gynaecoloog opgepiept. “Het was een gynaecoloog in opleiding. Drie keer werd er met een vacuümpomp getrokken, maar het lukte niet, dus werd er een andere gynaecoloog bijgehaald. Ik was zo bang en riep: ‘Ga weg met je grote handen.’ Mijn stuitje bleek niet op de goede plek te zitten, waardoor ze niet door het geboortekanaal kon. Op de gang gaf de gynaecoloog de gynaecoloog in opleiding op zijn donder, waardoor mijn man even dacht dat ons kindje doodgeboren was, maar niet veel later werd ik naar de operatiekamer gereden voor een spoedkeizersnede.”
Jolanda krijgt een brok in haar keel. “Het is zo lang geleden, maar ik voel het nu nog”, zegt ze terwijl ze zich herpakt. “Ik mocht niet meer persen, want dat zou het kindje pijn doen. Ik probeerde te stoppen, maar het lukte niet; de persweeën waren zo krachtig. Ik kreeg een ruggenprik en toen voelde ik niks meer.”
Dochter Pamela wordt geboren. “Ik mocht na een paar dagen naar huis, maar zij heeft drie weken in het ziekenhuis gelegen. Ze had hoofdpijn, was een slap poppetje en wilde niet eten. Er werden allerlei onderzoeken gedaan. Mijn man en ik gingen op en neer van huis naar het ziekenhuis en weer terug. Ik wilde borstvoeding geven, maar mijn melkproductie kwam niet op gang. Het was meer water dan melk wat eruitkwam. Drie maanden heb ik het volgehouden, toen ben ik ermee gestopt. Ik heb me daar heel schuldig om gevoeld.”
Het valt Jolanda en haar man op dat het meisje, als ze ouder wordt, langzaam is in haar ontwikkeling. “Ze had moeite met praten en lopen. Ook had ze vaak blauwe plekken, omdat ze regelmatig viel. Ze was ongeveer anderhalf toen de kinderarts zei dat we bij de volgende plek een afspraak moesten maken. Toen ik bij het consultatiebureau kwam, zagen ze een blauwe plek. Ik had er niks mee gedaan, omdat de betreffende arts met zwangerschapsverlof was. Er was geen begrip en er werd een melding gemaakt bij de Kinderbescherming.”
Jolanda is ten einde raad. “Thuis belde ik het ziekenhuis. Ik wilde dat ze daar zouden onderzoeken wat er met haar aan de hand was. Ik kon alleen maar huilen. Toen mijn man thuiskwam, nam hij de telefoon over. Pamela werd onderzocht, maar er werd niks gevonden. We gingen naar een fysiotherapeut. Die zag dat ze motorisch achterliep en stelde ons gerust dat het goed zou komen. Het was duidelijk dat wij haar niet mishandelden.”
Pamela gaat in eerste instantie naar een gewone peuterspeelzaal en stroomt later door naar een speciale peuterspeelzaal voor kinderen die achterlopen in ontwikkeling. “Daar bleek al snel dat ze niet op een gewone school terecht zou komen. Toen ze ouder was en op het speciaal onderwijs terechtkwam, werd haar IQ getest. Ze bleek een lichte verstandelijke beperking te hebben. Ze zeggen dat het niet door de geboorte komt, maar ze heeft wel zuurstofgebrek gehad.” Jolanda kijkt terug op een moeilijke tijd. “Het was heel heftig, dit gun je niemand.”
Inmiddels is Pamela bijna 23. Jolanda is apetrots op haar dochter. “Het leven is voor haar soms best ingewikkeld. Ze heeft een zus die vier jaar jonger is, maar in doen en laten ouder. Zij gaat naar de universiteit. Dat had Pamela ook graag gewild, maar ze doet het heel goed. Ze heeft haar rijbewijs gehaald en nog nooit een ongeluk gehad. Ze is vrijwilliger bij een concertzaal waar ze foto’s maakt en werkt in het restaurant van een kinderboerderij.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Nellie Benner onderging spoedkeizersnede: ‘Mijn vriend dacht dat hij me kwijt zou raken’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
