Martine (34) is 39 weken zwanger als haar bevalling ingeleid moet worden vanwege een te hoge bloeddruk. Ze krijgt een oxytocine-infuus en haar vliezen worden gebroken. Al snel krijgt ze weeënstormen en lukt het haar niet om de pijn op te vangen. Ze wil een ruggenprik, maar haar geduld wordt op de proef gesteld.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Ik had een goede zwangerschap”, vertelt Martine, die inmiddels een zoontje van bijna vier en ook een tweede kindje heeft. “In het begin was ik misselijk, maar daar had ik niet noemenswaardig veel last van. Ik had geen gekke klachten, alleen een iets te hoge bloeddruk.”
Martine bereidt zich rustig voor op de bevalling. Ze doet een zwangerschapscursus, pakt haar vluchttas en schrijft een geboorteplan. “Ik noemde het mijn bevelwensen, omdat het altijd anders loopt dan het plan is. Ik had wel wat dingetjes opgeschreven: ik wilde graag in het ziekenhuis bevallen met gedempt licht. Ik stond open voor pijnstilling, indien nodig, maar wilde dit wel graag bespreken als ik nog aanspreekbaar was. Ook wilden we dat mijn man de baby zou aanpakken als het geboren werd. Verder heb ik het losgelaten en ben ik er zo open mogelijk ingegaan.”
Tijdens een routinecontrole met 39 weken blijkt de bloeddruk van Martine zo hoog te zijn dat de bevalling ingeleid moet worden. “Ik had nog geen ontsluiting, dus werd ik naar het ziekenhuis gestuurd voor een ballon. Die werd ’s middags geplaatst, daarna mocht ik weer naar huis. Ik sliep ’s nachts thuis, om 06.00 uur ging de wekker en om 07.00 uur checkten we in het ziekenhuis in.”
Martine krijgt een infuus met synthetisch oxytocine. “Het duurde maar en het duurde maar. Op een gegeven moment braken ze mijn vliezen en toen merkte ik dat de bevalling begon. Al vrij snel had ik hevige weeën en kwam ik in weeënstormen terecht. Ik ging in bad, maar op een gegeven moment hielp dat niet meer. Ik kon de weeën niet goed opvangen; vond dat ik het op eigen kracht moest doen. Ik weet niet hoeveel uren er verstreken, maar de ontsluiting bleef steken op vijf centimeter en ik wilde die ruggenprik.”
Het is zaterdagavond en er is niet meteen een anesthesist beschikbaar. “Ik kreeg morfine, dat haalde de scherpe randjes eraf. Na twee uur kwam eindelijk de anesthesist en werd ik van de morfine gehaald. De anesthesist stond al met de prik in haar handen toen ze werd opgepiept voor een spoedgeval. De ruggenprik werd niet gezet en ik ging terug op morfine. Ik brak: de uren dat ik moest wachten hadden zo verschrikkelijk lang geduurd en dit zag ik niet aankomen.”
De tijd kruipt voorbij. “Ik wist niet waar ik het moest zoeken. Gelukkig wist ik niet hoelang het zou duren. Elke keer dat de deur openging, hoopte ik dat de anesthesist binnen zou komen.” Nog eens drie uur later is het eindelijk zo ver. “De angst was niet nodig geweest. Ik heb de prik niet eens gevoeld, die ging dwars door de weeën heen.”
De ruggenprik maakt de bevalling weer dragelijk. “Ik ging slapen en werd wakker gemaakt zodat mijn ontsluiting gecheckt kon worden. Ik bleek tien centimeter ontsluiting te hebben en als ik dat wilde en het lukte, mocht ik met de ruggenprik persen. Als ik me goed concentreerde, kon ik de weeën voelen. Een uur lang heb ik geperst en toen werd onze zoon geboren. Het was een ontlading, een magisch moment, maar ik was zo moe dat ik mijn emoties bijna niet kon uiten.”
Om 05.00 uur wordt de baby, 22 uur nadat de bevalling werd ingeleid, geboren. Om 08.00 staan de kersverse ouders weer buiten. “Het was onwerkelijk.”
Als Martine zwanger raakt van haar tweede merkt ze dat de bevalling veel impact heeft gehad en ze angstig is. “De verloskundige zei dat ik het gesprek kon aangaan met een professional of met het ziekenhuis zelf. Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan. Naarmate de bevalling dichterbij kwam, werd ik steeds zelfverzekerder. Waarschijnlijk zou dit weer heel anders lopen. Ik zette met koeienletters in mijn bevalplan dat ik op tijd een ruggenprik zou aanvragen. Het liep allemaal totaal anders en dit keer was ik te laat. Het ziekenhuispersoneel heeft mij er doorheen gesleept en uiteindelijk heb ik een heel mooie bevalling gehad.”
Ze hoopt zwangere vrouwen te sterken met haar verhaal. “Mocht je iets hebben meegemaakt dat blijft hangen, ga dan in gesprek en weet dat een volgende bevalling waarschijnlijk weer heel anders loopt. Ik vind het nog steeds lastig als ik aan mijn eerste bevalling denk. Uit professioneel oogpunt kan ik het begrijpen, maar op dat moment had ik er geen boodschap aan. Toch kijk ik er positief op terug: ik heb me nooit zorgen hoeven maken over mijn kindjes. Zij zijn gezond en zonder complicaties ter wereld gekomen en dat is het belangrijkste.”
Martine drukt aanstaande moeders op het hart om niet bang te zijn om naar pijnstilling te vragen. “Jij kent je lichaam het beste en je weet wat je aankunt. Het is dapper om om pijnstilling te vragen als je voelt dat je over je grens gaat. Veel vrouwen willen natuurlijk bevallen, zonder pijnstilling, maar als het echt niet meer gaat is het fijn dat het er is.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Willie onderging spoedkeizersnede met zeven maanden: ‘Ik had pijn in mijn buik, maar geen baby’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
