Lotte Bastiaansen: ‘Als ze op het consultatiebureau vragen hoe het met mij gaat, schiet ik vol’

“En hoe gaat het met jóú?”, vraagt de jeugdverpleegkundige van het consultatiebureau. Julie heeft zojuist voorbeeldig gepresteerd. Figuren gesorteerd, een brug gebouwd, kleuren benoemd. De vinkjes zijn gezet, alle mijlpalen gehaald. Voor mijn gevoel heb ik als moeder vandaag ook een voldoende gescoord. Dus ja, met mij gaat het goed. Niet alleen vandaag, maar ook in het algemeen. Ik geniet meer dan ooit van het moederschap. Het wordt makkelijker. Ze slapen. Ze kleden zichzelf aan (al is ‘aangekleed’ een rekbaar begrip, zeker als een Frozen-cape wordt meegerekend als bovenkleding). Er komt weer ruimte voor mezelf. Vakanties voelen steeds minder als een logistieke operatie waarbij ik ons complete huishouden verplaats naar een warm land. En nu de jongste ook bijna naar school gaat, lijkt het leven ineens overzichtelijk.

Toch overvalt haar vraag me en schiet ik vol. Dat is op zichzelf geen nieuws. Sinds ik kinderen heb, ben ik emotioneel nogal instabiel. Een muzikale avond op school waarbij mijn zoon volledig uit de maat danst op Grease Lightning? Tranen. Laatst opende ik zijn broodtrommel en er lag nog een zielig kaal takje van de druiven in. Een normaal mens gooit het weg, maar meteen zag ik hem voor me in de kring, geconcentreerd zijn fruit etend. Brok in mijn keel.

Maar dit voelt anders. Dit zijn de-tijd-gaat-te-snel-tranen. Mijn dochter gaat bijna naar school, iedereen zegt dat ze er zo aan toe is en gelijk hebben ze. Maar blijkbaar ben ik dat nog niet. Toen ze klein was, dacht ik vaak: als je eenmaal wat groter bent, wordt het makkelijker. Als je doorslaapt. Als je loopt. Als je jezelf kunt aankleden. Als je naar school gaat. Jarenlang keek ik uit naar dat moment. Maar nu het zover is, merk ik dat ik er verrassend weinig zin in heb.

Zonder dat ik het doorhad, nadert het einde van een tijdperk. De fase waarin er altijd iemand aan mijn been hing, ik onmogelijk alleen kon plassen en standaard een halve Lego-set in mijn jaszak vond. De laatste tijd denk ik alleen maar: heb ik wel genoeg genoten? Ben ik vaak genoeg gestopt om gewoon even te kijken? Of was ik vooral bezig met doorgaan? Met lijstjes. Met werk. Met verlangen naar het moment waarop het makkelijker zou zijn. Dat is misschien wel het gemene van ouderschap: dat je jarenlang snakt naar meer vrijheid, rust, ruimte en weer een beetje meer jezelf. En dat je, zodra het zover is, snikkend boven een takje druiven hangt omdat je die allesoverheersende fase helemaal nog niet kwijt wilde.•

Dit artikel is afkomstig uit LINDA.mini  2 lees hier het hele magazine.

'Mijn man lachte hard toen ik zei dat ik een go with the flow knutselmoeder ben'Lees ook

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de LINDA.mini nieuwsbrief.