Veerle Hofkens (32), content creator en columnist van LINDA.mini, is in shock als ze na de eerste keer proberen meteen in verwachting blijkt te zijn. En dan niet van een baby, maar gewoon meteen van twee tegelijk. De zwangerschap valt haar zwaar, maar ze kijkt – ondanks spannende momenten – inmiddels terug op een droombevalling.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“Ik heb nooit rammelende eierstokken gehad”, blikt Veerle terug, al weet ze wel dat ze ooit kinderen wil. “Ik had bedacht dat, als die rammelende eierstokken niet zouden komen, we het op mijn 32e maar gewoon moesten gaan proberen. Misschien zou het wel een jaar duren.” In plaats daarvan is het meteen raak. “Tijdens onze vakantie in Spanje kwamen we erachter dat ik zwanger was. Ik had geen idee wat ik allemaal wel en niet mocht – ik was de eerste in onze vriendengroep die een kindje kreeg. Mocht ik eigenlijk wel terugvliegen? We hebben de verloskundige gebeld en ChatGPT geraadpleegd. Natuurlijk mocht ik gewoon terugvliegen, maar van het buffet mocht ik nauwelijks iets eten, want niks was gepasteuriseerd.”
Hoewel de zwangerschap een schok is, is het ook geen complete verrassing. “Vanaf de dag dat ik ongesteld had moeten worden, voelde ik me anders. Het ene moment at ik alles wat in huis was, het andere moment was ik misselijk.” Na de vakantie gaat het stel voor het eerst naar de verloskundige voor een echo, een bijzonder moment. “Het bleek een tweeling te zijn. Gek genoeg vond ik dat minder heftig dan het feit dat ik zwanger was. Ik vond het leuk dat het er twee waren; het idee dat ze nooit alleen, maar altijd samen zouden zijn. Al kon ik de gevolgen nog niet volledig bevatten.”
De zwangerschap valt Veerle vervolgens zwaar. “Ik was misselijk en kon weinig. Ik kon wandelen en zwemmen, maar ik heb een paar keer geprobeerd te sporten – een zwangerschapslesje, super low key – en was daar vervolgens het hele weekend ziek van.” Veerle vindt het niet alleen fysiek pittig, maar ook mentaal. “Vanaf week 10 huilde ik veel, vooral ’s avonds. Het was alsof er een grijze wolk boven me hing. In het verleden heb ik een burn-out gehad; zo voelde ik me nu weer. Ik kon bijna niks. Koffie drinken met een vriendin hield ik maximaal een uur vol, anders raakte ik overprikkeld.”
Voorzichtig begint Veerle zich ondertussen voor te bereiden op de bevalling. “Ik vond het heel eng, zag er vreselijk tegenop. Daarom deed ik een cursus hypnobirthing; dat vond ik fijn. Ik leerde positief naar de bevalling te kijken en om te gaan met pijn.” Ook maakt ze een geboorteplan. “Daarin stond bijvoorbeeld dat de artsen niet per se met mij hoefden te overleggen, maar dat ze dat met mijn vriend konden doen. Ook hadden we afgesproken dat er een ruggenprik gezet zou worden, omdat ze snel zouden moeten kunnen handelen tussen de eerste en de tweede geboorte.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Gaby Blaaser had stortbevalling bij haar ouders op de bank: 'Sorry, waar is de pijnbestrijding?'
Als Veerle 36 weken zwanger is, wordt de bevalling ingeleid. “Ik kreeg rond 15.00 uur een ballonnetje. De volgende ochtend zat het ballonnetje er nog in, maar had ik wel vier centimeter ontsluiting.” Om 09.00 uur wordt ze naar de verloskamer gebracht en krijgt ze weeënopwekkers. “Ik wilde de pijn van weeën ervaren, maar vond het na anderhalf uur mooi geweest, dus wilde ik een ruggenprik. Ik hield er rekening mee dat het weleens lang zou kunnen duren, maar binnen vijf minuten mocht ik naar de OK, waar de anesthesist de ruggenprik zette. Een verademing. Anderhalf uur later had ik ineens volledige ontsluiting.”
Het is inmiddels 15.00 uur en Veerle mag gaan persen. “Ik raakte in paniek. Ik wilde gewoon chillen met die ruggenprik. De artsen zagen dat Mees, baby twee, het moeilijk had. Hij was klein en moest de meeste klappen opvangen. Ik begon met persen, maar had weinig pijn door de prik. In de ruimte stonden twaalf mensen die mij aanmoedigden: artsen, coassistenten, gynaecologen. Het leek wel een soort verjaardagsborrel, super empowering.”
In totaal perst Veerle anderhalf uur, maar als de gynaecoloog ziet dat de hartslag van Mees achteruitgaat, wordt besloten dat Sam, baby één, eerder moet komen. “Sam werd gehaald met een knip en vacuümpomp. Ik wist dat het een spannend moment zou zijn, tussen de eerste en de tweede, maar ik focuste me volledig op Sam, die op mijn borst werd gelegd. Ik kreeg het niet mee, maar Dennis, mijn vriend, zat naast me en zag alles gebeuren. Een gynaecoloog in opleiding probeerde Mees te draaien. Zij deed vijf of zes pogingen, maar het lukte niet. Toen riep ze: ‘Hulp!’. Een tweede gynaecoloog stak haar handen naar binnen en trok Mees aan zijn beentjes eruit.” Dennis ziet hoe de baby als een lappenpop in de armen van de gynaecoloog hangt. “Mees ging aan de beademing. Dennis dacht dat hij me zo zou moeten vertellen dat hij het niet had overleefd. Maar toen stak de gynaecoloog een duim omhoog. Het was oké.”
Het is spannender dan ze had verwacht. “Toch kijk ik terug op een droombevalling. Om 09.00 uur begon het en om 17.15 uur waren ze allebei geboren. Het ging snel en bijna pijnloos.” Toch liggen ze een week in het ziekenhuis. “Mees was 1850 gram. Hij moest boven de twee kilo uitkomen om naar huis te gaan.” Van een roze wolk is geen sprake. “Ik lag er helemaal vanaf. Mijn vriend zorgde samen met de mensen in het ziekenhuis voor de tweeling. Het was een in- en uitloop van mensen. Elke 1,5 uur stond er weer iemand aan het bed: verpleegkundigen, kinderartsen en gynaecologen. Keer op keer vertelden we hetzelfde verhaal. Iedereen was ontzettend lief. De zorg was fantastisch, maar het was ook intens. Mijn sociale batterij was helemaal leeg.”
Veerle en Dennis vinden het dan ook heerlijk als ze naar huis mogen. “We hadden nog maar twee dagen kraamzorg, maar hebben veel in het ziekenhuis geleerd. Een ritme hadden we echter nog niet. We wisten niet goed hoeveel voedingen we moesten doen en wanneer ze moesten slapen. Ook kwam er een hittegolf. Hoe houd je je kinderen met zulke temperaturen koel?”
Het is een zoektocht, maar ze leren hun kinderen steeds beter kennen en ontwikkelen langzamerhand een ritme. Inmiddels zijn Sam en Mees tien weken oud. “Ze zijn klein, maar al zoveel groter dan in het begin. Ze krijgen babyvet en zijn niet meer zo fragiel.” Het gaat goed met de jongens en hun moeder. “Het herstel gaat langzaam en sporten kan nog niet, maar mijn buik is helemaal geslonken.” En de somberheid die ze tijdens haar zwangerschap ervoer? “Die was meteen na de bevalling verdwenen.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Mieke raakt zwanger van een drieling, maar verliest twee kinderen: ‘Ik wilde deze baby niet ook kwijt’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
