Sophie (40) hoopt net als haar moeder jong te trouwen, een huis te kopen en voor haar 30e haar eerste kind te krijgen. Ze wil er totaal het liefst drie. Maar de tijd verstrijkt en ze lijkt haar droomman maar niet te vinden, dus besluit ze op zoek te gaan naar een zaaddonor.
In de rubriek Wonder gewenst vertelt Sophie over haar weg naar het moederschap.
“Mijn zusje en ik speelden vroeger elke dag met de poppen; dat was mijn favoriete bezigheid”, vertelt Sophie. “Als tiener paste ik veel op mijn neefjes en kinderen uit de buurt.” Het is meer dan een bijbaantje. Sophie geniet van het contact met de kinderen en het versterkt haar eigen kinderwens. “Mijn moeder kreeg haar eerste kind op haar 26e; dat wilde ik evenaren. Ik wist ook precies waar en in wat voor huis ik wilde wonen met mijn toekomstige man en drie kinderen.”
Sophie is midden twintig als ze voor het eerst een serieuze relatie krijgt. “Ik zag hem als de man met wie ik ooit kinderen zou krijgen, al hebben we het daar nooit over gehad. Na twee jaar ging het uit. Die breuk heeft veel pijn gedaan. Ik bouwde een muur om me heen.” Ze heeft dates en korte relaties, maar haar droomman zit er niet tussen. “Rond mijn dertigste gingen veel van mijn vriendinnen trouwen en kregen ze kinderen. De druk nam toe. Ik voelde dat ik snel iemand moest vinden. Ik moest diegene nog leren kennen; ik had nog nooit samengewoond. Ik moest nog van alles doen.”
Als Sophie 34 is, wordt haar jongere zus zwanger. “Dat was een dieptepunt. Ik was heel erg jaloers, terwijl mijn zusje ook mijn beste vriendin is. Ik heb het opengegooid; gelukkig konden we er goed over praten.” Maar dat neemt niet weg dat de gebeurtenis een eenzame periode inluidt. “Uitgaan, en daarmee de kans om zo iemand te leren kennen, werd minder, omdat al mijn vriendinnen kinderen kregen. Ik had dates en het eerste afspraakje was altijd leuk en gezellig, maar ik werd niet verliefd. Toen had ik het niet door, maar achteraf gezien was ik vooral op zoek naar een vader voor mijn kinderen.”
Aangezien Sophie die niet kan vinden en de tijd begint te tikken, besluit ze het over een andere boeg te gooien. “Ik vroeg me af of het een goed idee was om mijn eitjes te laten invriezen. Ik belde erover met een gynaecoloog. Het zou minimaal 5.000 euro kosten; dat moest wel lukken. Een vriendin van mij liep bij een gynaecoloog in België. Ze zei: ‘Ik kan je wel vragen of je een keer met haar kan bellen?’ Dat heb ik gedaan. Zij zei dat de mogelijkheid bestond dat als ik op mijn veertigste een partner had gevonden en het niet zou lukken om op een natuurlijke manier zwanger te worden, mijn eitjes niet meer goed zouden zijn.”
Daar schrikt Sophie van. “Ik dacht: help! De gynaecoloog vroeg me waarom ik geen embryo’s liet invriezen. Dan zou ik op zoek moeten naar een donor. Dat vond ik ver gaan. Straks zou ik iemand ontmoeten en dan was hij niet de vader van mijn kind. Aan het eind van het gesprek zei de gynaecoloog: ‘Volgens mij sta je prima in het leven. Je hebt een goede baan, waarom doe je het niet alleen?’ Ja, daaag.”
Toch plant de gynaecoloog een zaadje bij Sophie. “Ik steek nogal graag mijn kop in het zand. ’s Nachts werd ik wakker en dacht ik: kut, ik moet hier iets mee. Het was me duidelijk dat ik geen eitjes wilde invriezen; dat was zonde van mijn geld. Embryo’s laten invriezen wilde ik sowieso niet. Wilde ik proberen een kind te krijgen met een donor? Na dat telefoontje met de gynaecoloog heeft het twee jaar geduurd. Twee jaar waarin ik er veel over praatte en ’s nachts wakker werd, me naar voelde en me afvroeg wat ik moest doen.”
Als Sophie in een koophuis woont en een vast contract krijgt op haar werk, verandert er iets. “Ik dacht: het is tijd. Ik heb alles in huis om een kind te geven wat het nodig heeft. Maar toen was de vraag: hoe ga ik dit doen? Ik wilde het liefst een bekende donor, omdat ik het fijn zou vinden als mijn kind zou weten waar het vandaan komt en niet met vraagtekens zou hoeven te blijven zitten. Maar als ik die niet zou vinden, zou ik voor een rietje uit Scandinavië gaan.”
Sophie gaat op zoek. Ze vraagt aan iedereen met wie ze hierover spreekt of ze mogelijk iemand kennen die zaad zou willen doneren. “Een vriendin vroeg me of ik Ino nog kende. Hij was mijn vriendje in de kleuterklas. Ze wist me te vertellen dat hij geen kinderen wilde. Haar moeder sportte met zijn moeder. Ik zag gelijkenissen. We hebben allebei bruin haar en bruine ogen. Het leek me fijn als mijn kindje er niet heel anders uit zou zien dan ik; dat zou moeilijk kunnen zijn.”
Sophie’s vriendin licht haar moeder in, die het weer bespreekt met zijn moeder en de vraag bij haar zoon neerlegt. “Ino schrok, maar voelde zich ook vereerd. Hij ging een paar weken op reis. Toen hij weer in Nederland was, heb ik hem een berichtje gestuurd. Dat was in maart 2023. Hij liet weten dat hij met de dag enthousiaster over het idee was geworden. Later die maand spraken we af en zijn we bier gaan drinken. We kletsten over vroeger en waren er snel over uit: dit zou leuk worden.”
Over de voorwaarden zijn ze het eens. “Ik wilde de volledige voogdij en geen inmenging in de opvoeding. Het leek me leuk als ze contact zouden hebben, maar dat hoefde niet. Die zomer ging ik naar Kenia. Het was niet handig als ik daar zwanger zou zijn, dus zouden we na de vakantie starten. In september tekenden we het contract. In november wilden we starten, maar een van de tests die hij had laten doen moest opnieuw, dus stelden we het een maand uit.”
Het is 7 december als Sophie op een geleende elektrische fiets naar Ino toe rijdt. “Ik zou om 11.00 uur bij hem voor de deur staan, maar niet aanbellen. Als hij klaar was, zou hij opendoen en het bakje aan mij overhandigen. Het zou een uur goed blijven. Het was een ongemakkelijk moment. Ik maakte een foto van hem met het bakje en vergat fatsoenlijk afscheid te nemen. Thuis appte ik hem om sorry te zeggen voor het ongemakkelijke moment. Ik ging op bed liggen, bracht het zaad in en belde mijn zusje. Twee dagen later heb ik dat nog eens herhaald.”
Het is 23 december als Sophie ’s ochtends vroeg een zwangerschapstest doet. “Ik wilde weten of ik alcohol kon drinken met de feestdagen, maar dat kon niet. Ik was zwanger. Ik wist niet wat ik met mezelf aan moest. What the fuck is dit? Hoe kan dit? Ik vond het vet leuk, maar ik wist niet wat ik met het gevoel aan moest. Ik bleef heen en weer lopen in de woonkamer en heb Ino geappt dat ik zwanger was. De rest van de dag heb ik iedereen die belangrijk voor mij is gebeld om het nieuws te vertellen.”
Inmiddels is dochter Rosie twee jaar oud. “Soms rouw ik nog steeds om het feit dat ik geen ‘normaal’ gezin heb, dat het niet het plaatje is geworden zoals ik vroeger gehoopt had, maar ik ben vooral ontzettend trots. Dit is de beste keuze die ik ooit heb gemaakt en het had niet beter uit kunnen pakken. Rosie logeert eens per zes weken bij Ino’s ouders. Ze noemt hen opa en oma. Altijd als ze daar is, komt Ino langs. Omdat hij geen rol vervult als vader, noemt ze hem gewoon bij naam. Mocht zij daar in de toekomst andere ideeën bij hebben, dan is dat voor iedereen oké.”
Is of was zwanger worden voor jou ook niet vanzelfsprekend? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Wonder gewenst’ en wie weet lees je binnenkort jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Amber (29) raakt vervroegd in de overgang door behandeling leukemie: ‘We hopen een kind te krijgen via eiceldonatie’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
