In Nederland krijgen jaarlijks ongeveer 200 vrouwen kanker tijdens hun zwangerschap. Een ingrijpende diagnose die voor Nicol en Roselien werkelijkheid werd.
Aan LINDA. vertellen de vrouwen over de impact van borstkanker tijdens de zwangerschap.

In Nederland krijgen jaarlijks ongeveer 200 vrouwen kanker tijdens hun zwangerschap. Een ingrijpende diagnose die voor Nicol en Roselien werkelijkheid werd.
Aan LINDA. vertellen de vrouwen over de impact van borstkanker tijdens de zwangerschap.
Nicol is in 2017 in verwachting van haar derde dochter. Ze voelt in de eerste weken van haar zwangerschap ‘een soort strengvormige verdikking in haar borst’. “Het was ongeveer drie bij twee centimeter, wat langwerpig. Omdat ik dacht dat het door mijn zwangerschap waarschijnlijk om een melkklier zou gaan, heb ik er verder geen aandacht meer aan besteed.”
Tekst gaat verder onder de foto.

Bij de twintigwekenecho blijkt Nicols kindje wat minder snel te groeien dan normaal. “Ik kreeg het advies om wat rustiger aan te doen en stress te verminderen.” Nicol voelt toch onrust door de eerder gevoelde ‘streng’ in haar borst. Samen met haar huisarts besluit ze het plekje voor de zekerheid toch te onderzoeken. Nog diezelfde middag wordt Nicol door haar huisarts doorgestuurd naar het ziekenhuis.
'Neem huidkanker serieuzer': Fanny en Renée (32) dragen dezelfde genmutatie als hun overleden vaderLees ook
‘Zag direct dat het niet goed was’
Nicol kan voor een echo terecht in het ziekenhuis. “Daar zag ik aan de gezichten van de artsen direct dat het niet goed was. Vrijwel meteen kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk borstkanker had.” Thuis besluit Nicol zich te verdiepen in de diagnose. “Ik dacht: kan dit überhaupt wel? Ik had dit gewoon nog nooit eerder gehoord.”
Nicol blijkt na onderzoek een tumor van twee bij vijf centimeter in haar borst te hebben. De tumor is daarnaast uitgezaaid naar haar okselklieren. “Ik had allerlei vragen en tegelijkertijd was er in het begin zo veel onduidelijk. Nicol start de behandeling met een operatie en chemokuren nog tijdens haar zwangerschap. Die keuze voelt voor haar destijds als een duivelsdilemma. “Ik wilde niet dat mijn kinderen zonder moeder zouden opgroeien, maar maakte me tegelijkertijd ook ongelofelijk veel zorgen om de baby in mijn buik. Negen jaar geleden was er weinig bekend over de gevolgen van deze behandeling en je weet dat je tijdens de chemokuren troep door je lichaam laat lopen terwijl er een baby in je buik zit. Dat vond ik heel erg lastig.”
‘Dag voor dag’
Nicol beleeft haar hele zwangerschap dag voor dag. “Ik vond het tijdens mijn zwangerschap moeilijk om vooruit te kijken. Dat zat in kleine dingen, zoals het uitzoeken van een kinderwagen. Want waarom zou ik een kinderwagen uitzoeken als ik niet weet of ik erachter kan gaan lopen? Datzelfde gold voor de geboortekaartjes, dat hebben we echt pas op het laatste moment geregeld. Ik was vooral bezig met de vraag of mijn baby ooit ‘mama’ tegen mij kon gaan zeggen. Ik zet een kind op de wereld, maar ben ik er dan nog wel?”
De bevalling wordt ingeleid met 37 weken zwangerschap, Nicol wordt trotse moeder van “een superlieve, gezonde dochter”. Na vijf weken wordt Nicols behandeltraject hervat. “Voor mij was er geen tijd om stil te staan, ik had prachtige kinderen en wilde voor hen en mijzelf beter worden.”
Als kersverse moeder ondergaat ze nog meerdere chemokuren, bestralingen, nóg een borstamputatie en een borstreconstructie. Ze omschrijft de hele periode van de behandeling als ‘een waas’. “Pas toen het verwerkingsproces twee jaar later startte, kwam ik erachter hoeveel dingen ik door alle afspraken en behandelingen eigenlijk vergeten was. Achteraf had ik meer foto’s en filmpjes van die tijd willen maken.” Toch zijn er ook momenten geweest waar Nicol “extreem veel van heeft genoten”, vlak na of tijdens haar zwangerschap. “Je hebt het besef van hoe werkelijk het leven kan zijn. Ik genoot daarom van kleine momenten, dat ik ergens gewoon mee naartoe kon of er gewoon bij kon zijn. Op die momenten genoot ik juist heel erg.”
‘Belangrijk om tijdens zwangerschap oplettend te zijn’
Nicol hoopt door haar verhaal te delen toekomstige moeders met borstkanker aan te moedigen om veranderingen in de borst ook tijdens de zwangerschap te laten onderzoeken. “Zelf dacht ik – omdat het bij mij dus geen bobbelvormige tumor was – dat het geen borstkanker kon zijn. Maar het is dus belangrijk dat je ook tijdens de zwangerschap oplettend bent op veranderingen in de borst en die laat onderzoeken.”
Roselien (39) voelt zes jaar geleden tijdens haar tweede zwangerschap een ‘schijf’ onderin haar borst. Eerst denkt ze dat het gaat om een ontstoken melkklier. Ze probeert ‘de schijf’ er daarom uit te masseren, maar gaat toch naar de dokter wanneer haar ene borst roder en groter wordt dan haar andere borst.
Tekst gaat verder onder de foto.

“Mijn huisarts stuurde me door naar het ziekenhuis. Twee dagen later kon ik daar terecht.” Roselien ondergaat een echo. “Ik weet nog dat ik naar het systeemplafond keek, terwijl in de kamer werd gezegd dat niemand eigenlijk een idee had waar ze naar keken. De radioloog begreep het niet: ik was zo jong, ik was zwanger en er kwam geen borstkanker in de familie voor.”
Roselien krijgt niet veel later slecht nieuws: ze heeft borstkanker. “Ongelofelijk onwerkelijk. Het enige dat ik kon denken was: dit kan niet, dit gebeurt niet bij mij. Ik kon het niet geloven, raakte in paniek en kon alleen maar huilen.” Omdat Roseliens hele borst vol blijkt te zitten met kanker, is gelijk opereren geen optie. Ze ondergaat daarom nog tijdens haar zwangerschap de eerste chemokuren om de tumor te verkleinen. “Dat starten was een hele interne strijd. Ik wilde de baby beschermen tegen schadelijke invloeden van chemo en tegelijkertijd voorkomen dat mijn kindje op zou moeten groeien zonder moeder. Ik besloot daarom de knop om te zetten en ervoor te gaan. Het voelde onwerkelijk om als zwangere vrouw een afdeling te moeten oplopen voor een chemokuur.”
Daniëlle (37) bleef maar ziek na haar bevalling: 'Ze ontdekten een tumor'Lees ook
De resterende tijd van de zwangerschap ervaart Roselien als ‘onwezenlijk’. “Ik was er helemaal niet meer mee bezig. Het lijstje met namen hebben we er pas weer bij gepakt toen ik 37 weken zwanger was. De babykamer kon ik niet aanpassen, dat is er simpelweg niet van gekomen. En dingen als kleertjes wassen moesten we uitbesteden.”
Gevolgen
Bij 38 weken zwangerschap krijgt Roselien ‘een pauze’ van alle chemokuren. Die pauze wordt ingelast voor de bevalling. Haar kindje komt gezond ter wereld. “Ik heb twee weken echt op die roze wolk kunnen zitten met mijn baby en met mijn gezin, maar na die twee weken moest ik weer.” Roseliens behandeling wordt drie weken na de bevalling hervat. “Dat voelde zo verschrikkelijk. Ik was ineens weer de hele dag in het ziekenhuis, terwijl ik een baby thuis had zitten. Dat ging heel erg tegen mijn natuur in.” Uiteindelijk duurt Roseliens behandeltraject anderhalf jaar. Ze ondergaat naast de chemokuren ook een operatie, bestralingen en doelgerichte therapie.
Roselien omschrijft verschillende gevolgen van haar ziekte, waar zij vooral na de behandeling mee geconfronteerd wordt. “Eén daarvan is dat je als patiënt na alle behandelingen wordt losgelaten. Er breekt dan een heel spannende fase aan. Je hebt geen vertrouwen meer in je lichaam en kampt met een ‘chemobrein’. Dat is lastig, al helemaal wanneer je twee jonge kinderen thuis hebt rondlopen.” Ze ontwikkelt een angst om alleen thuis te zijn met de kinderen. “Ik heb thuis één keer zo’n blackout gekregen dat ik niet meer wist wat ik moest doen. Ik raakte in paniek, maar kon gelukkig mijn partner roepen. Wat als ik die blackout opnieuw zou krijgen en ik alleen zou zijn met de kinderen? En niet meer voor hen kan zorgen? Een jaar lang bleef mijn man, een vriendin of familielid bij mij, zodat ik niet alleen was. Op dat soort momenten besef je pas hoeveel impact de ziekte ook na de behandeling kan hebben op je leven.”
Erkenning en herkenning
Nu, zes jaar na haar ziekte, is Roselien werkzaam als ervaringsdeskundig professional op dezelfde afdeling in het ziekenhuis als waar ze ooit behandeld is. “Daar kan ik echt vanuit eigen ervaring anderen helpen.” Daarnaast is ze verbonden aan Stichting STER(k). Ze vindt het belangrijk om vrouwen te helpen die hetzelfde meemaken als zij. “Als moeder zet je je kinderen altijd op de eerste plek, jij komt op de tweede plek. Het voelt daarom tegennatuurlijk om jezelf door de kanker op de eerste plek te moeten zetten. Het gaat gepaard met bijvoorbeeld een enorm schuldgevoel naar je kinderen. Het is fijn om daar de juiste begeleiding bij te krijgen.”
Roselien hoopt, net als Nicol, door haar verhaal te delen de aandacht voor borstkanker tijdens de zwangerschap te vergroten. “Dat je borsten veranderen tijdens de zwangerschap is normaal, maar dit gebeurt ook wanneer je borstkanker hebt. Hierdoor worden veel diagnoses gemist.” Ook hoopt Roselien op meer erkenning en herkenning van de impact van kanker tijdens de zwangerschap. “Het gaat daarbij ook om praktische hulp. Denk aan hulp voor het hele gezin tijdens en na de zwangerschap, zoals verlengde kraamzorg, maar ook aan goede informatievoorziening.”
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
In de bloei van je leven, en dan ineens kanker: 'Jonge patiënten hebben vaak last van een schuldgevoel'Lees ook















