Anniek van der Wielen (37) en haar man zijn dolblij als ze na twee jaar proberen eindelijk zwanger is. Hun zoon Boaz is nog geen twee maanden oud als ze opnieuw in verwachting blijkt te zijn. Het is een schok. Bovendien is de zwangerschap – net als de bevalling en de eerste twee jaar – zwaar. Maar inmiddels wordt het steeds makkelijker.
In de rubriek Bijzondere Bevallingen horen we de opmerkelijkste verhalen over bevallingen. Van moeders, partners, vrienden, familieleden en experts.
“We wilden graag een kind, maar ik werd maar niet zwanger”, vertelt Anniek. “Daarom gingen we naar een kinderwenspoli en na anderhalf jaar hadden we een afspraak met een gynaecoloog. ‘Probeer het nog maar een jaar en kom terug als het niet lukt’, was het advies. Ik werd onrustig. Waarom lukte het niet? Ik kocht ovulatietesten, maar zag er tegenop om die te gebruiken, omdat ik bang was dat het een moetje zou worden.”
Anniek is jarig en ze moet ongesteld worden. “Ik had buikpijn. Zie je wel, het is weer niet gelukt. Maar een week later was ik nog steeds niet ongesteld. Ik deed een zwangerschapstest. Ik wilde zeker weten dat ik niet zwanger was, zodat ik het kon loslaten en mijn lijf ongesteld kon worden, maar toen stond er ineens ‘zwanger’ in beeld.” Anniek weet niet wat haar overkomt. “Ik kookte, maakte een kaartje waarop stond ‘Baby Van der Wielen onderweg’ en legde dat op Berts bord. Maar toen hij eindelijk thuiskwam, kon ik mijn mond niet houden en vertelde ik meteen dat ik zwanger was.”
De zwangerschap verloopt voorspoedig. “Ik had alleen zwangerschapsdiabetes, waardoor ik een lage hoeveelheid insuline moest spuiten.” De gynaecoloog plant een inleiding in week 38. “Maar met 36 weken en 6 dagen braken mijn vliezen. Ik appte Bert: ‘We krijgen vandaag een baby, denk ik.’ Ik belde het ziekenhuis en ging langs voor onderzoek. Bert vroeg ik om het huis aan kant te maken en verder lekker zijn ding te doen en zijn hoofd leeg te maken. Het zou nog wel even duren. Maar een uur later belde ik hem opnieuw. Ik had al vier centimeter ontsluiting en hij moest komen.”
Op 13 maart om 23.04 uur wordt Boaz in goede gezondheid geboren. “Hij was 3200 gram en het ging heel goed. Zowel met hem als met mij. We zaten op een roze wolk en ik herstelde goed. Na vier weken kwam mijn cyclus alweer op gang. Ik voelde me goed en zocht de intimiteit weer op. Na mijn eerste menstruatie maakte ik een afspraak voor het plaatsen van een spiraal. Het weekend voordat die geplaatst zou worden, merkte ik dat ik over tijd was. Ik vond het niet gek; ik was net bevallen en gaf borstvoeding, maar voor de zekerheid deed ik een zwangerschapstest. Nog geen twee maanden na de geboorte van Boaz was ik weer zwanger.”
Anniek schrikt. Met dat scenario heeft de kersverse moeder geen rekening gehouden. “Praktisch gezien was alles voor elkaar, maar hoe moesten we dit doen? Mijn man heeft een drukke baan en werkt ook ’s nachts. Ik was net aan een baby gewend. Na een paar uur kon ik het relativeren. Bert had het er moeilijker mee. Hij wist niet of hij wel een tweede zou willen en de tijd om erover na te denken kreeg hij niet.”
Waar Anniek haar eerste zwangerschap bewust meemaakt, dendert het leven nu in volle snelheid door. “Ik merkte niet eens echt dat ik zwanger was. Natuurlijk had ik klachten, maar ik wist niet of het kwam door het ontzwangeren of doordat ik opnieuw in verwachting was.” Als Anniek halverwege de zwangerschap is, krijgt ze last van hevige bandenpijn en bekkenpijn. “Ik heb tot week 36 gewerkt, maar achteraf was dat te gek. Als ik foto’s van mezelf in het derde trimester zie, denk ik: wat zie ik er moe uit.”
Ook dit keer heeft Anniek zwangerschapsdiabetes. Daarom wordt de bevalling met 38 weken ingeleid. “Op 13 januari werd er een ballonnetje geplaatst. De volgende dag zou ik terugkomen voor de inleiding. De oppas was al geregeld en ik lag lekker met Boaz op mijn buik op de bank toen ik mijn nichtje vroeg om een matje te halen voor het geval dat mijn vliezen zouden breken. Ik draaide me om en mijn vliezen braken.” Ze gaat naar het ziekenhuis, maar mag weer naar huis, omdat ze nog geen ontsluiting heeft. “Ik liet mijn man weten dat hij gewoon kon gaan werken.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Anniek vangt thuis de eerste weeën op. Rond 18.00 uur gaat ze naar het ziekenhuis. “De bevalling verliep voorspoedig. Toen de baby er bijna was, begon Bert met filmen. Ik begon met persen toen de verloskundige abrupt zei: ‘Stop met filmen’. De baby zat klem. Ik moest op handen en voeten gaan zitten. Ze probeerden haar te draaien, maar dat lukte niet. Ik zag dat de kamer was volgestroomd met mensen: een gynaecoloog, kinderarts, verpleegkundigen… Ik moest mijn knieën naast mijn hoofd leggen. Ik wist niet dat ik het kon. Er werd op mijn buik gedrukt terwijl de gynaecoloog aan de baby trok.”
Anniek zit vol adrenaline. “Een paar keer vroeg ik of ze nog leefde, maar ik kreeg geen reactie. Achteraf, omdat ze het niet wisten.” Het wordt Bert te veel. “Vanuit zijn perspectief leek het alsof ze het hoofd van de baby eraf trokken. Hij viel flauw en werd opgevangen door verplegend personeel. Toen Julia werd geboren, klonk er een krak. Ze werd gereanimeerd en meegenomen voor onderzoek. Normaal gesproken gaat de partner dan mee, maar dat kon niet, omdat Bert was flauwgevallen. Drie kwartier lang hadden we geen idee wat er gebeurde.”
Na 45 minuten worden Anniek en Bert eindelijk uit hun lijden verlost. “De gynaecoloog vertelde ons dat Julia nog leefde. Over haar hart konden ze pas na 24 uur monitoren wat zeggen, maar haar bovenarm bleek tijdens de geboorte te zijn gebroken. Ze zou daar een deukje aan overhouden, maar dat maakte mij niet uit. Ze leefde nog, dat was het belangrijkste. We werden naar de couveuseafdeling gebracht, waar we eindelijk bij haar konden gaan kijken.”
Anniek en Julia moeten vijf dagen in het ziekenhuis blijven. “Ik mocht Julia niet vasthouden, dus zocht ik naar een andere manier om haar dicht bij me te hebben. Ze mocht bij me in bed liggen. Ze had een infuus met pijnstilling in haar ene arm en een spalkje om de andere. Ook bleek ze geelzucht te hebben.” Het spalkje moet twaalf dagen blijven zitten. “Ik vond het eng om haar aan te kleden en was bang om haar pijn te doen.” Het is een heftige periode voor beide ouders. “We kregen hulp aangeboden, maar ik wilde het graag zelf doen. Ik ben een makkelijke prater. Mocht het nodig zijn, dan zou ik aan de bel trekken, maar dat is niet nodig geweest.”
Inmiddels is Boaz vijf en Julia vier. “De eerste twee jaar waren intensief. Julia was een huilbaby. Haar arm was gebroken en ze had een koemelkallergie. We sliepen maximaal drie uur per nacht en stonden op standje overleven. Maar het gaat nu hartstikke goed. Boaz en Julia beginnen te beseffen dat ze een deel van het jaar dezelfde leeftijd hebben en vinden dat heel leuk. Natuurlijk hebben ze weleens ruzie, maar ze zijn ook beste vrienden. Ze zitten bij elkaar in de klas, hebben dezelfde vriendjes en vriendinnetjes en vinden dezelfde dingen leuk. Ik ben dankbaar dat het gegaan is zoals het gegaan is. Het was pittig, maar ik zou het niet anders willen.” En de nachten? “Sinds twee weken gaat het iets beter. Ik durf niet te vroeg te juichen, maar we gaan de goede kant op.”
Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Lizet Greve onderging drie keer een spoedkeizersnede: ‘Zou het zo weer over doen’
Anna Neeltje de Boer is freelance redacteur bij LINDA.nl. Ze woont in Zwolle met haar vriend, hun dreumes en twee katten.
