Nellie Benner onderging spoedkeizersnede: ‘Mijn vriend dacht dat hij me kwijt zou raken’

Relaxte zwangerschap

“Ik had een relaxte zwangerschap”, blikt Nellie terug, die moeder is van de inmiddels 2 jaar oude Uma. “Ik voelde me goed. Wel had ik al vrij snel bandenpijn. Ik kwam 25 kilo aan, had een enorme toeter. Ik vond het fijn om een band te dragen en kreeg een oldschool riem van mijn schoonmoeder. Dat gaf een beetje tegendruk.”

Ter voorbereiding op de bevalling schakelt Nellie een doula in, die haar bijstaat tijdens de zwangerschap, bevalling en kraamtijd. “Een hele lieve vrouw die ayurvedisch werkt. Samen met Lino, mijn geliefde, spraken we over wat er in mijn lichaam gebeurde, wat de hormonen deden en kregen we oefeningen. Heel leuk, al dacht mijn vriend volgens mij vooral: ik doe alles wat jij wil.”

Thuis bevallen

Nellie hoopt thuis te bevallen in een bevalbad. “Mijn moeder belde – tijdens mijn geboorte – tussen de weeën door zelf de dokter. ‘Ik denk dat het zo gaat komen’, zei ze. Toen ging het heel snel. Mijn vader hielp met zijn vingers ruimte te maken bij haar vagina en begeleidde mijn hoofd naar buiten. Toen de huisarts arriveerde, lag ik al op mijn moeders buik. Ze hebben het echt met zijn tweetjes gedaan. Daardoor dacht ik: ik ga ook thuis bevallen.”

Waar ze naar eigen zeggen iemand is die zich meestal niet echt voorbereidt, laat ze dit keer niks aan het toeval over. “Ik bestelde een bad, een grote bal en een TENS (een apparaat dat met lichte stroomstootjes pijn tijdens de weeën kan verminderen). Van een vriendin kreeg ik een muzieklijst.”

Bevalling inleiden

Nellie en Lino zijn er klaar voor. “Ik had zo’n grote buik dat iedereen zei: ‘Die gaat veel eerder komen, met 39 weken is ze er wel.’” Maar als de uitgerekende datum aanbreekt, maakt het meisje nog geen aanstalten om eruit te komen. “Die dag kreeg mijn schoonvader een hartaanval. Hij klapte neer in het park, werd gereanimeerd en naar het ziekenhuis gebracht. Gelukkig liep het goed af. Mijn schoonmoeder zei achteraf dat ze dacht dat ik de baby onbewust heb vastgehouden. Ik vind dat geen gekke gedachte. Ik was nog niet ontspannen genoeg om me er helemaal aan over te geven.”

De tijd verstrijkt. Nellies buik wordt steeds groter, maar er gebeurt niks. “Met 41 weken en 2 dagen heeft de verloskundige me gestript, maar er gebeurde nog steeds weinig. Met 41 weken en 3 dagen kreeg ik een ballonnetje.” Ze wordt naar huis gestuurd en moet zich de volgende dag om 14.00 uur in het ziekenhuis melden. “Ik had een klein beetje ontsluiting, maar heel weinig. Ik kreeg weeënopwekkers en een infuus. Om 17.00 uur kregen we eten. De sfeer was relaxed. Lino en ik hadden het naar ons zin en maakten grappen. Ik kon het goed naast me neerleggen dat ik in het ziekenhuis was en niet thuis, vond het ook wel prettig. Het loopt zoals het loopt en dit voelde veilig.”

Weeën opvangen in bad

Na het eten krijgt Nellie krampen en besluit ze onder de douche te stappen. Lino gaat even wat drinken halen. Als hij terugkomt, is de sfeer volledig omgeslagen. “Volgens hem zat ik als een gnoom onder de douche. Alsof ik naar een andere planeet was vertrokken, in een soort trip. Ik zat in een weeënstorm en had geen tijd om op adem te komen.”

Om 17.45 uur heeft Nellie vijf centimeter ontsluiting. Om 19.45 uur is daar een halve centimeter bijgekomen. Als het 21.30 uur is, gaat Nellie in bad. “Ik had filmpjes gezien van vrouwen die heel ontspannen in bad liggen, rustig ademen met lichtjes, kaarsen en muziek. Op foto’s lijkt het alsof ik een marathon heb gelopen en daarna naar een festival ben geweest. Ik lig als een soort nijlpaard tegen de rand van het bad met een samengeknepen hoofd. Na een minuut ben ik er weer uitgegaan. Het bad was veel te sereen voor wat er in mij gebeurde. Het strookte niet met de wervelstorm in mijn lichaam.”

Baby draaien

Maar dan komen ze erachter dat de baby een sterrenkijker is, wat betekent dat ze niet met haar gezicht naar Nellies rug ligt, maar naar haar navel. “De verloskundige heeft haar nog proberen te draaien, maar dat lukte niet. Het vlies zat zo strak om haar heen dat ze haar niet konden draaien of het vlies door konden prikken.” Ook twee dames van een opleidingsteam doen pogingen. “Maar toen de verloskundige vroeg of zij nog iets mochten proberen, zei ik: ‘Nee.’ Zij moest het doen; ik wilde niet steeds opnieuw dezelfde handeling. Het was de eerste keer dat ik leerde dat je als moeder duidelijk je grenzen aan moet geven.”

Nellie krijgt om 22.50 uur remifentanil, een kortwerkende pijnstiller die lijkt op morfine. “Ik kwam weer een beetje op aarde. Ik zei meteen tegen Lino dat hij op mijn rug moest drukken, omdat het anders te zwaar was voor de doula”, lacht Nellie. “Zij zei meteen dat ik daar niet over na hoefde te denken. Ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Ondertussen bleef ik op het knopje voor het infuus met de pijnstiller drukken. Ik dacht: werkt dit wel?”

Tekst gaat verder onder de foto.

Veerle Hofkens beviel van tweeling: ‘Ik wist dat het moment tussen de geboorte van de eerste en tweede spannend zou zijn’Lees ook

Te weinig zuurstof

Dan komt de bevalling in een stroomversnelling terecht. De baby krijgt te weinig zuurstof. De artsen willen geen tijd verliezen en kiezen voor een spoedkeizersnede. “Ik zat op mijn knieën en had acht centimeter ontsluiting. Ik dacht: ik pers nog even twee keer heel hard. Achteraf schaamde ik me hiervoor. Zij was in gevaar en ik wilde toch nog even persen.”

Nellie wordt misselijk en begint over te geven. “Al spugend werd ik in mijn bed naar de operatiekamer gereden. Lino rende erachteraan. De gangen werden verlicht op het moment dat we erdoorheen kwamen. Het leek wel een film. Ik werd de ok ingereden, maar ze konden geen jasje voor Lino vinden. Ik zat op het randje van het bed voor de ruggenprik en gaf over in mijn handen. Ik had beter op de grond kunnen spugen, maar daar dacht ik op dat moment niet aan.”

Spoedkeizersnede

De aanstaande moeder heeft geen tijd om na te denken. Haar geliefde daarentegen beleeft angstige momenten. “Hij dacht dat hij me kwijt zou raken. De ruggenprik ging erin, ik werd neergelegd en opengesneden en Uma werd eruit gehaald. Het ging heel snel. Ze was helemaal blauw. De artsen namen haar mee, gaven haar zuurstof. De engelen stonden paraat en binnen een paar seconden deed ze alles wat ze moest doen en begon ze te huilen.”

Nellie ligt op de operatietafel en Uma wordt met een warmtestofzuiger bij haar hoofd gelegd. “Heel lief, maar ik was nog aan het shaken en door die stofzuiger begon ik weer over te geven. Ik dacht: dit komt zo wel. De arts was heel lief en praatte heel zacht tegen me. Ik trilde te hard om me goed te kunnen hechten. Maar diepe bewondering voor de artsen. Het is zo mooi gehecht dat je bijna niks meer van het litteken ziet. En het is zo cool hoe ze je kind ter wereld brengen en met zoveel liefde met je omgaan.”

Gelukzalige kraamtijd

Als Nellie is gehecht, wordt ze naar haar kamer gebracht en herenigd met Lino en Uma. “Ik was helemaal in de zevende hemel. Ik kreeg morfine en later paracetamol. Even waren ze bang dat ze iets hadden geraakt tijdens de keizersnede, waardoor er bloed was gaan lekken, maar dat bleek niet het geval. Na drie dagen mochten we naar huis.” Het is een warm bad met de doula, die ook een leerling bij zich heeft. “Ze maakten heerlijk ayurvedisch eten. Ik kreeg chai thee, overnight oats met pruimen, de beste zalven en elke dag een massage. Het ging van oorlog naar vrede. Ik kan het iedereen aanraden.”

Of ze teleurgesteld is dat het geen natuurlijke bevalling thuis werd, maar een spoedkeizersnede? “Het maakt me niet uit. Al kwam ze er door mijn neus uit. Ik had maar één doel: Uma moest gezond ter wereld komen. En hoe ? I don’t give a fuck. Het herstel ging goed, snel en zonder complicaties. Ik was supergelukkig.”

Echte moederleeuw

Inmiddels is Uma twee jaar oud. “Zo leuk. Ze is nu op een leeftijd waarop we echt interactie met elkaar hebben. Ze is helemaal haar eigen mensje. Ze is zo lief en ik vind haar echt cool. Ik vond haar destijds al dapper en dat is ze nog steeds. Als ze valt, geeft ze geen kick. Ik ben een echte moederleeuw. Ik deel alles in het leven, maar mijn kind niet.” Het moederschap brengt ook zorgen met zich mee. “Dat begint al in de zwangerschap, de angst dat er iets met je kind is. Ik maak me regelmatig zorgen, maar dat is de prijs die je betaalt voor alle liefde die je elke dag weer van je kind ontvangt.”

Op 23 september lanceert Nellie samen met Bettina Holwerda en Veerle Hofkens de podcast ‘Ik tel tot drie’. Te beluisteren in je favoriete podcast-app. 

Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal? Mail je naam en verhaal in een paar zinnen naar lezer@linda.nl onder vermelding van ‘Bijzondere bevallingen’ en wie weet lees je straks jouw verhaal terug op LINDA.nl.

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.

De baby van Charo Walop moest na de bevalling naar de ic: ‘We lagen een week in het ziekenhuis’Lees ook