Actrice Barbara Sloesen (37) is samen met muzikant Joost Hofman (33). Samen hebben ze zoon Shaffy. Voor LINDA.mini schrijven ze een duo-column.
Volg jij LINDA.mini al op Instagram?
BARBARA
“Maar dan hebben we ongeveer nog budget voor twee drankjes per persoon”, zeg ik bezorgd tegen Joost over een naderende babyshower. Door de exorbitante cadeaus is de limiet snel in zicht gekomen en aangezien we het organiseren in een café vrees ik dat we zullen moeten inleggen.
Mijn vriendinnengroep bestaat uit vijf meiden. Vier moeders en één zwangere. Als ik aankom bij het café zie ik ze zitten. Ze hebben allemaal dezelfde jeugdigheid als op de toneelschool, maar we zijn allemaal wel ouder geworden. Waarom voelt het dan toch alsof ik hier aankom voor een middag wijn drinken om me vervolgens zorgen te maken over de aanstaande tentamens?
Hetzelfde overkomt me tijdens zwem. Sinds een paar weken ga ik naar zwem met Shaf en ik noem het bewust zo, omdat er weinig les in het uurtje zit. Ik kom de kleedkamer binnen en het impostersyndroom overvalt me. Ik blijf me een meisje met een kind voelen, terwijl ik om me heen overduidelijk moeders zie.
Met een kinderwagen door de Albert Heijn? Alsof ik aan het oppassen ben op mijn neefje. Het feit dat ik te lang voor de snoepafdeling sta in plaats van de biologische groenten, helpt ook niet helemaal in het moederlijke gevoel.
Barbara: 'Ik zou eens wat harder tegen mezelf moeten roepen hoe goed ik het doe'
Als ik alleen met Shaffy thuis zit, dán voel ik mij moeder. Als hij aan mijn borst drinkt, of ik tegen hem zeg dat hij nu écht moet gaan slapen – niet dat er begrijpelijke consequenties zijn voor zijn acht maanden oude breintje. Wanneer ik ‘s avonds de biologische groenten klaar maak en zie dat ik inmiddels de hele vriezer vol heb liggen met geprepte maaltijden. Als ik samen met Shaffy lig te spelen op de grond, ik een act voor hem opvoer en hij moet lachen.
Thuis ben ik moeder, maar zodra ik me in het dagelijks leven buiten de deur stort? Impostersyndroom. Joost vindt het sexy. “Je bent ook gewoon een heel mooie moeder. Zo’n coole, weet je wel?” Maar vaak heb ik het idee dat hij dit eerder zegt, omdat hij zich zorgen maakt over elke vorm van ouder worden, dan dat hij het daadwerkelijk meent.
Mijn zwangere vriendin had een geweldige middag. Er is gelachen, er zijn tranen gelaten en heel veel mooie woorden met elkaar gedeeld. Na de babyshower houden we €27 euro over. Er werd voornamelijk theegedronken. We zijn immers geen studenten meer, we zijn moeders.
JOOST
Onze hond Charlie wordt aangevallen door een grotere hond. Het meisje, een tiener met een absurd grote drinkbeker waardoor het lijkt alsof ze collecte gaat lopen, blijft stoïcijns op haar telefoon kijken. “Hou je hond bij je”, roep ik met verheven stem. “Uh, ja, pfff, doe ik toch?”, komt er met een passiviteit die ik zelf voor het laatst in 5 havo ervoer uit. “Helemaal niet, je zit alleen maar op je fucking TikTok”, roep ik.
Ik verstijf. Bar ook, maar haar shock gaat snel over in een schaterlach. En de shock kwam niet door de aanval op Charlie. We weten allebei wat er zojuist gebeurde. Ik was voor het eerst de vader die ik niet wilde zijn.
Het sluipt erin zonder dat je het doorhebt. Zelf noem ik het de Albert Heijn-evolutie. In je tussenuur op de middelbare school liep je door het hekje voor een frikandelbroodje en een energydrank. In mijn studententijd liep ik als een clown die klaar was met jongleren met veel te veel boodschappen en veel te weinig armen schuifelend over straat. Toen ik op mezelf ging wonen, kwamen daar de tasjes. Toen ik samen ging wonen, bleven de tasjes, maar bewaarde ik (lees: Bar) ze om de volgende keer weer mee te nemen. Langzaamaan, als een sluipschutter van de bonusaanbiedingen, werd steeds vaker het mandje gepakt. En laatst gebeurde het. De burgerlijke eindbaas van de evolutie. Zonder dat ik het doorhad. Ik pakte de kar.
Joost: 'Zeer zelden hoor ik vaders over onzekerheden bij het opvoeden van een kind'
In de quiz die het Volwassen Leven heet, bestaan de lastigste vragen die je zonder hulplijn moet ondergaan en ik loop verdomme al vast in de voorrondes.
Wanneer ben ik te oud om leren laarzen te dragen? Vanaf welk moment is het treurig als ik in m’n oldtimer stap? Wanneer word ik wakker en denk ik: ja, dit is het perfecte weer voor een bodywarmer? Wanneer zeg ik achteloos tegen Bar dat ik wel even naar de Intratuin rij?
Ik denk dat de grootste angst niet zit in het volwassen worden, maar vooral in het saai worden. Of aangezien worden voor saai. En aangezien niet alle mannen gezegend zijn met de genen van Chris Zegers, ligt die angst als de eerdergenoemde sluipschutter op de loer. Elk jaar z’n vizier iets scherper zettend, terwijl ik achteloos van Albert Heijn naar Intratuin ga.
Met mijn eigen vader ging ik vroeger naar races op Zandvoort, naar de Kuip om Feyenoord te zien verliezen, en dat herinner ik me als allesbehalve saai. Wellicht waren het niet extreem spectaculaire dingen, maar het was nooit saai, omdat hij er was. En hij droeg ook een bodywarmer. Ging ook naar de Intratuin, en wat was het geweldig als er een kerstmarkt was.
De vraag is dus niet hoe ik ouder word, maar voor wie ik ouder word. Dat het gewoon afwachten is totdat Shaf met een frikandelbroodje en een blikje energiedrank op de bank ploft en vraagt of we nog naar Feyenoord gaan dit weekend. En dat we dan samen balen als ik zeg dat ik met z’n moeder naar de Intratuin moet.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Barbara: 'Zorgen over het feit dat ik een oudere moeder ben, had ik niet. Tot nu'
