Een lading kaasbitterballen ging de airfryer in, joggingbroek aan en Love Is Blind op. Zulke dingen doe je als je je kut voelt. Net had ik namelijk van mijn zus gehoord dat ik niet was uitgenodigd voor een verjaardag.
Ja, echt. Het ging om een verjaardagspartijtje.
'Ik woon ruim twintig jaar in dezelfde huurwoning, de keuken zat er al in toen ik erin trok'
Van een aangetrouwde tante die een mooie leeftijd had bereikt – iemand die ik al mijn hele leven ken. Een paar weken eerder had mijn zus gevraagd of ik ook naar het feest ging. Geen idee waar ze het over had. “Dan is ze vast vergeten je een uitnodiging te sturen”, zei mijn zus. Als iemand me vergeet uit te nodigen, ga ik mezelf ook niet opdringen. Bovendien zou ik die dag toch in het buitenland zijn, dus kon ik helemaal niet.
Na het feest kon ik het niet laten om voorzichtig bij mijn zus te informeren of die tante nog naar me had gevraagd. Mijn zus vertelde dat ze had gezegd dat ik in het buitenland was, waarop de jarige had geantwoord: “Ik heb haar niet uitgenodigd, want ik zie haar zo weinig.”
Inderdaad, we kwamen niet wekelijks bij elkaar over de vloer. Maar de hele familie Dagelet was toch uitgenodigd? Iedereen, behalve ik.
Natuurlijk snap ik dat je soms keuzes moet maken. Ik heb zelf ook weleens feestjes gegeven waarbij ik rekening moest houden met de ruimte of het budget. Toch kwam het bij mij binnen als een persoonlijke afwijzing. En laat ik nou ook nog de enige van mijn broers en zussen zijn zonder partner. Dat is maar één extra gast. Bovendien vind ik dat juíst de sneue gevallen een uitnodiging verdienen.
Maar goed, hoe kinderachtig is het om als volwassene te treuren omdat je niet bent uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje? Intussen voelde ik me wel als dat kind, dat bij gym als laatste wordt gekozen. Waarom ik niet? Ben ik niet leuk genoeg? Of had ik soms iets verkeerd gedaan?
'Dit voelt als een keiharde trap na, alsof ik word afgestraft voor jarenlang zorgen uit liefde'
Een paar dagen later kreeg ik ook nog een standaardbedankje van de jarige voor de gezellige verjaardag en mijn aanwezigheid. Ik antwoordde: ‘Bedankt voor je bedankje, maar ik was niet uitgenodigd.’
Waarom raakte het me nou allemaal zo? Zelfs bij de kleinste dingen kan ik soms denken dat ik net iets minder krijg dan een ander. Dat ik word vergeten of overgeslagen. Ook merk ik dat ik als single eigenlijk nooit meer door stellen word uitgenodigd. En zo wist ik steeds meer redenen te bedenken om mezelf zielig te vinden. Er zat blijkbaar ergens nog wat oud zeer.
Mijn vader kreeg een nieuw gezin. Daar werd bijvoorbeeld Sinterklaas gevierd zonder mijn zus en mij. En hoewel ik weet dat we allemaal even belangrijk zijn, is er vast iets blijven hangen. Het gevoel dat anderen er vanzelfsprekend bij horen, terwijl ik eerst moet afwachten of er aan mij wordt gedacht. Alsof ik iets tekortkom, terwijl ik totaal niets tekortkom. Calimero.
'Mijn moeder werd ouder en zieker, haar plant ouder en sterker. Mijn moeder ging dood, haar plant nog even niet'
En toen hoorde ik dat mijn broers ook helemaal niet waren uitgenodigd. Er was gewoon een klein gezelschap gevraagd, waaronder mijn oudere zus. Had ik ondertussen wel mooi de fucking doos van Pandora opengetrokken en een week zitten wegkwijnen in zelfmedelijden.
Allemaal vanwege een verjaardagsfeestje waar ik niet eens naartoe had gekund. Ergens zit dus nog steeds dat kleine meisje dat er graag bij gevraagd wil worden. En dat meisje had een hele lading kaasbitterballen op.
Het beste van LINDA. direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.
'Hoe kon ik een complete boodschappentas uitpakken én inruimen zonder me daar iets van te herinneren?'
