Actrice Barbara Sloesen (38) is samen met muzikant Joost Hofman (33). Samen hebben ze zoon Shaffy. Voor LINDA.mini schrijven ze een duo-column.
Volg jij LINDA.mini al op Instagram?
BARBARA
Shaffy slaapt en nietsvermoedend scroll ik door Instagram. Mijn aandacht wordt getrokken door een post over op latere leeftijd moeder worden. Daar herken ik me in; ik was 37 en 6 maanden toen Shaffy werd geboren. Inmiddels ben ik al 38.
Mijn moeder was 21 toen ze voor het eerst moeder werd, mijn oma ook, mijn overgrootmoeder ook; en zo kan ik nog wel even doorgaan. Als ik denk aan alle generaties vrouwen in mijn familie die mij voorgingen, kan je inderdaad stellen dat ik oud ben. Nooit heb ik mijn leeftijd ervaren als iets negatiefs. Natuurlijk voelde ik toen zwanger worden niet vanzelf ging enige druk, maar echt zorgen om mijn leeftijd had ik (nog) niet. Tot nu.
In de post die zo listig mijn aandacht trekt, wordt aangestipt dat wanneer je op latere leeftijd moeder wordt, de kans bestaat dat je veel korter van je kind kan genieten. Die keerzijde van de munt overvalt me. Ik realiseer me dat ik – net zoals de poster benoemt – ‘s nachts weleens de rekensom heb liggen maken.
Hoe oud ben ik als Shaffy voor het eerst zijn verjaardag viert op school? 42. Heeft hij dan ook een zelfgemaakt feesthoedje op? Hoe oud ben ik als hij naar de middelbare school gaat? 49. Hoe oud ben ik als hij gaat studeren? 53, 54 of 55. Tegen de 60 als hij een even ijverige student is als zijn vader. Hoe oud ben ik bij zijn eerste vriendje of vriendinnetje? Hoe zal diegene eruitzien en heb ik daar dan een goede band mee? Of ben ik dan al te oud?
Barbara: ‘Als ik Instagram moet geloven, doe ik alles fout'
Gaat hij ooit trouwen? Spelen Joost en ik dan een zelf geschreven nummer ter ere van het liefdeskoppel? Zou hij dat dan leuk vinden of is hij ons gezang tegen die tijd helemaal zat? Gaat hij reizen en stuurt hij dan video’s van de plekken waar hij slaapt? Of gaat hij ook nog met ons mee op reis, zijn ouwe lui? Zou hij kinderen krijgen? En zo ja, hoe oud ben ik dan?
De vragen ratelen door mijn hoofd en er bekruipt me een naargeestig gevoel: de angst dat ik belangrijke momenten in zijn leven misschien wel ga missen. En dat niet alleen, ik zal nooit weten hoe hij eruit gaat zien als hij zelf op leeftijd is. Een bejaarde Shaffy zal altijd onbereikbaar zijn voor mij. Op het moment dat ik me probeer voor te stellen hoe hij er dan uit zal zien, hoor ik gehuil. Ben ik dat zelf? Huil ik?
Maar dan realiseer ik me dat het Shaffy is, in het hier en nu, die 6 maanden oud is en mij nodig heeft. Gedachten over een nog niet bestaande toekomst ebben weg en ik haast me naar hem toe. Hij is er nu en ik ook. Samen gaan we in bed liggen en ik wieg hem aan de borst in slaap. Voor nu is morgen in elk geval nog even heel ver weg.
JOOST
Ik kijk de laatste etappe van de Tour de France. Het feit dat ik niet van wielrennen houd, vind ik nog steeds jammer. Hoe andere mensen zorgeloos een paar uur op de bank kunnen ploffen, speciaalbiertje in de hand, kijkend naar tientallen renners die door prachtige landschappen rijden: ik benijd de liefhebbers.
Shaffy ligt op m’n armen, de zon schijnt, maar veel bewegingsvrijheid heb ik niet. Ik ben een lowbudgetversie van een fan, want zonder de interesse lijk ik vrij identiek op de gemiddelde wielrenliefhebber deze zondag. Ik zie dat de man in de gele trui (die staat eerste in het klassement, weet ik) er vandoor sprint op de Champs-Élysées. Zonder enige verdere inspanning lijkt hij moeiteloos de finish te halen, totdat hij opeens uit het niets terugvalt. De rest van het peloton draaft hem voorbij. Kapot is-ie. Zonder hulp van zijn team valt hij ver terug.
Het was voor mij een perfecte metafoor voor de eerste zes maanden met Shaffy. Hij sliep als een roosje, huilde nooit en lachte vaker om mijn grappen dan Bar in de eerste zes maanden van onze relatie. Ik leek moeiteloos hard te gaan, op weg naar een glanzende finish.
Joost: 'Vier mannen, elk in een voetbalshirt van een ander land, praten met ontroering over hun kinderen'
Maar welke finish? Het is een etappe zonder einde, maar ik heb het gevoel dat ik te hard heb gesprint. Dat ik vooral te hard wílde sprinten. Ik ben sneller moe, merk dat hij meer van me vraagt en dat hem wegleggen vaker resulteert in een drammerig huiltje. Ik merk zelfs een nieuwe vorm van rust als ik wakker word en me realiseer dat het zijn dag van de opvang is.
Moe en schuldgevoel: het is niet de beste combinatie om een dag mee te beginnen.
Ik vraag me af waarom ik wil dat het zo snel gaat. De eerste paar maanden vond ik bijzonder, maar het gebrek aan interactie was af en toe wel lastig. Niet dat ik de Kieswijzer met ‘m wil doornemen, maar nu hij vaker lacht en reageert op mijn imitatie van een verbaasde Fransman (vraag me niet hoe sommige dingen tot stand komen), merk ik dat mijn band met hem ook groeit.
Daarom wil ik dat het snel gaat. Sneller. Ik wil met hem over muziek praten, hem vragen aan welke band hij een absolute hekel heeft en waarom dat Coldplay is en hem zijn eerste liedje op de piano horen spelen. Ik wil hem voor het eerst troosten en dat hij weet dat ík hem troost, hem vertellen hoe papa en mama elkaar ontmoetten en hem leren dat de blauwe vinvis het grootste dier ter wereld is.
Het is dus vooral: ik. Ik wil niet dat ik Shaffy beter leer kennen, ik wil dat hij mij leert kennen. Kijkend naar het Franse landschap schieten de woorden die mijn moeder vroeger op vakantie naar de achterbank van de auto sprak door m’n hoofd: “Kijken jullie ook een beetje om je heen? Voor je het weet is het weer voorbij.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.
Barbara: 'Veel verwachtte ik niet van mijn broertje toen ik vertelde dat ik zwanger was'
