Actrice Barbara Sloesen (37) is samen met muzikant Joost Hofman (33). Samen hebben ze zoon Shaffy. Voor LINDA.mini schrijven ze een duo-column.
JOOST
Ken je dat gevoel wanneer je een hond wil aaien en de hond draait zich om zonder enige interesse? Ik dacht altijd dat die afwijzingen – naast die van Floor uit Hilversum – de pijnlijkste van mijn leven waren. Maar er is een overtreffende trap bijgekomen. En nee, ik ben Floor niet tegen het lijf gelopen.
Onze zoon Shaffy ligt in bed tussen ons in. Elke keer als ik hem naar me toe probeer te halen, kruipt hij langzaam naar z’n moeder. “Hij wil de borst”, zegt Bar dan geruststellend. De opmerking dat zijn vader dat ook wel weer eens zou willen, laat ik achterwege, want mijn timing is sinds de zwangerschap een stuk beter geworden.
En ik weet: Shaffy is nog te jong om een voorkeur voor een van zijn ouders te hebben. Zijn lieve lipjes werken als een wichelroede en de borsten van zijn moeder als oase.
Zelf was ik, toen ik klein was, een moederskindje. Het jongste kind, de enige zoon en heimwee tot mijn veertiende waren de perfecte ingrediënten die ervoor zorgden dat ik aanhankelijker was naar mijn moeder dan naar mijn vader.
Joost: ‘Ik wil dat mijn zoon later worstelt met wiskunde, niet met wie hij is’
Shaffy heeft dat overgenomen van zijn vader, merk ik. “Hij moest huilen!”, appte ik onlangs enthousiast naar Bar toen ik Shaffy had afgezet bij de opvang. Mijn kind, in de armen van de lieve leidster, huilend omdat ik wegging en ik die met een glimlach het pand verliet. Dat ik niet empathisch zou overkomen door de hunkering naar emotionele erkenning van mijn tien maanden oude zoon, stond niet op de bingokaart van het vaderschap.
Bij een afwijzing van honden ben ik ongelukkig tot de volgende straathoek. Bij de afwijzing van Floor was ik ongelukkig tot het volgende hockeyfeest. De afwijzing van Shaffy heeft geen eindbestemming, pieker ik. Ik kan oprecht wakker liggen van de gedachte dat hij later op een eerste date zal zeggen: “dat hij niet zo’n goede band met zijn vader heeft.” En dan eraan toevoegt: “Ik hoor van sommigen zelfs dat m’n vader lachend wegliep bij de kinderopvang als ik moest huilen”.
Het is irrationele angst, aangemoedigd door slapeloze nachten; dat weet ik zelf ook wel. Maar het gevoel is er toch. Tot er onlangs woorden tegen me werden gesproken die me kalmeerden. Niet door de woorden an sich, maar meer omdat ik ze zelf totaal niet kon plaatsen.
“Ik merk dat ik het jammer vind dat ik dingen heb gemist. Ik hoor soms verhalen van vroeger en dan kan ik het me niet meer herinneren, of ik was er simpelweg niet bij.” Gesproken door mijn eigen vader.
“Maar pap, ik herinner me niet dat jij er niet was. Ik kan me juist herinneren hoe je altijd met een sigaartje achter het goal zat bij mijn voetbalwedstrijden. Hoe je een bouwpakket in elkaar had gezet dat mij niet lukte en dat de Spitfire ‘s ochtends op het tafeltje naast m’n bed stond. Dat je mijn huiswerk niet alleen controleerde, maar de tijd nam om het te verbeteren en te zeggen waar ik het fout deed.”
M’n vader knikte. “Misschien zat het gevoel ook alleen bij mij.”
BARBARA
“Kom eens even hier, meissie”, zegt mijn moeder. Ze begroet me altijd alsof ik een paar jaar in het buitenland ben geweest. Zelfs als we elkaar een paar dagen eerder nog hebben gezien. Ik geef haar een kus en daarop volgt: “Nog één, want op een been kan ik niet staan.” Ze houdt me stevig vast, alsof ze eigenlijk niet wil loslaten.
Nooit knuffelde ik haar met tegenzin, maar ergens diep vanbinnen woonde nog altijd een puber die daar anders over dacht. Die wilde zeggen: “Maaaham, ben ik hier niet veel te oud voor?”
Tot ik zelf moeder werd. Opeens zag ik mijn moeder voor me. Midden in de nacht met mij als baby op haar schoot. Mij liefdevol in slaap wiegend. Stiekem kusjes gevend in mijn nek. Lieve woordjes fluisterend in mijn oor.
Ik zag voor me hoe ze liedjes voor me zong, nog voor ik ze überhaupt begreep. Hoe ze me borstvoeding gaf. Al die uren, dagen en maanden. “Tot je tandjes kreeg. Jij begon meteen te bijten”, vertelt ze me vaak.
Van al die momentjes herinner ik me niets. Zij herinnert ze allemaal.
Barbara: 'Zorgen over het feit dat ik een oudere moeder ben, had ik niet. Tot nu'
Zoals al die momentjes met Shaffy ook in mijn hoofd zijn opgeslagen. Zijn eerste schaterlach. Zijn lieve handjes die mijn haar vasthouden. Hoe hij ‘s nachts tegen me aan kruipt. De geluidjes die hij maakt als ik voor hem zing.
Ik ben haar Shaffy. Die realisatie raakt me harder dan ik had verwacht
Nu ik door haar ogen naar mezelf kijk, zoals ik door mijn ogen naar Shaffy kijk, kan ik niet anders dan haar begrijpen. Voor haar ben ik nog steeds dat kleine meisje. De baby die ze met zoveel liefde op de wereld heeft gezet. Die ze door de jaren heen groot heeft zien worden.
Natuurlijk wil ze me zo vaak mogelijk knuffelen. Natuurlijk wil ze nog een kus.
Na een dagje opvang begroet ik Shaffy ook al alsof hij jaren in het buitenland is geweest. Ik knuffel hem alsof ik nooit meer wil loslaten. En één kusje is natuurlijk nooit genoeg.
Voor mijn moeder is dat hetzelfde geweest. En nu maak ik de andere kant van de knuffel zelf mee. De volgende keer als mijn moeder zegt: “Kom eens even hier, meissie.” Dan zal ik haar nog iets steviger vasthouden. En daarna geef ik haar gewoon nog een kus. Want ook ik kan niet op één been staan.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief
Barbara: ‘Ik hoop dat Shaffy later zegt: ‘Mijn ouders durfden alles’
