Bilal Al Mashta (41) is schrijver, grafisch ontwerper en ondernemer. Op 15 januari 2025 werd zijn eerste zoon Malik geboren. Voor LINDA.mini schrijft hij columns over zijn ervaringen als nieuwbakken vader.
Toen mijn vrouw nog zwanger was, verheugde ik me bijna overal op. Ik had zin om de baby te ontmoeten, hem mijn favoriete kinderboeken voor te lezen en samen naar oude tekenfilms te kijken. Het enige waar ik tegenop zag, was het slaapgebrek. Met elk horrorverhaal over gebroken nachten dat ik tegenkwam, groeide mijn angst. Ik kan namelijk heel slecht tegen te weinig slaap, heb nare slapeloze episodes in het verleden meegemaakt en had gehoopt deze voor altijd achter me te hebben gelaten.
Gelukkig waren er ook vaders om me heen met geruststellende verhalen. “Ik durf het eigenlijk niet te zeggen, maar onze baby sliep meteen door”, zei een vriend tegen me. ‘In de eerste negen maanden is onze dochter drie keer voor half negen wakker geworden; voor de rest sliep ze in één keer door. Geen idee hoe dat kan’, las ik in een interview.
Een kennis vertelde me op een feestje dat hij zijn dochtertje van zeven maanden om acht uur ’s ochtends wakker moet maken, anders komt hij te laat voor zijn werk, want ze slaapt als een blok. Het kon dus toch. Misschien zouden wij straks ook wel bij de uitverkoren ouders horen die ‘door de babyfase heen fietsen’.
Barbara: 'Gelukkig zijn moeders permanent resistent tegen manflu'
Al de eerste nacht na de geboorte van onze zoon wist ik dat ik was misleid. Het bleek namelijk heel simpel: een (pasgeboren) baby moet om de paar uur eten. Die baby is dus om de paar uur wakker. En als de baby wakker is, is ten minste één persoon ook wakker.
Logisch. Doorslapende uitverkoren ouders bleken niet te bestaan. Ontzorgde vaders wél. Nu weet ik wat mijn vriend eigenlijk tegen me zei: de baby sliep niet door, hij sliep door. Ik was pissig. Als je niet hoeft te verschonen, te wiegen, in te bakeren, te troosten of te skippyballen. Geen temperatuur op hoeft te nemen, de baby van de cosleeper naar mama’s borst hoeft te verplaatsen, een flesje of speen te geven, of gewoon in je boxershort radeloos met een wakker kind om je heen hoeft te staren — ja, dan snap ik dat je dan waanzinnig lekker door kunt slapen.
Ik denk dat ik vooral kwaad werd, omdat ik dacht dat we in hetzelfde schuitje zaten. Dat betrokken vaders dag én nacht meededen. Als je door de babyfase heen fietst, ga ik ervan uit dat je dat op een tandem doet. Mijn vrouw en ik stonden na een reeks erbarmelijke nachten, melig van vermoeidheid, elkaar aan te moedigen: “De sterkste soldaten krijgen de zwaarste gevechten, liefie!”
Het is natuurlijk valsspelen als de zorgplicht voor vaders ’s nacht ophoudt. Dan was de babyfase helemaal geen eitje, maar was die dat alleen voor jou.
Een paar maanden later sprak ik mijn vriend op een verjaardagsfeestje. In tegenstelling tot hoe ik erbij zat, zag hij er fris en fruitig uit. Met brandende ogen en wallen tot aan mijn kin vroeg ik hoe het met zijn dochter ging. Die sliep nog steeds door. We kletsten wat af over ouderschap en toen vroeg ik: “En hoe is het eigenlijk voor je vriendin?” Hij fronste. “Oef, die moet nog niet aan een tweede denken.”
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief
Joost: 'Zeer zelden hoor ik vaders over onzekerheden bij het opvoeden van een kind'
