Joost: 'Zeer zelden hoor ik vaders over onzekerheden bij het opvoeden van een kind'

BARBARA

Op zaterdagochtend roept Joost mij vanuit de badkamer toe dat we gaan lunchen met vrienden.Een zin die mij altijd als muziek in de oren klonk. Ik hou van uit lunchen gaan met vrienden en het kon me niet vaak genoeg gebeuren.

Nu treft die zin mij als een oorverdovende toeter die alles overstemt. Meteen slaat mijn hoofd op hol. En dat bedoel ik niet in de praktische zin, dat regelen we altijd wel. Maar ik heb, sinds ik moeder ben, veel meer last van overprikkeling. En niet zo’n klein beetje ook.

Nog voor we de deur uit zijn, heb ik al drie zenuwinzinkingen gehad. Aan de zin om mijn vrienden te zien ligt het niet; het is de vermoeidheid die na de lunch – als het daarvoor al niet gebeurt – onverbiddelijk zal toeslaan die me beangstigt.

De eerste maanden met een baby kijkt niemand er raar van op als je er nog niet aan toe bent om de deur uit te gaan; iedereen snapt de newborn-bubbel. Ik had toen zelfs juist de behoefte om te laten zien dat ik alles nog aankon. Naar de kroeg? Natuurlijk. Lunchen? Hell, yes.

Nu we zeven maanden verder zijn, voelt het anders. Het leven lijkt weer verder te gaan en ik móét er klaar voor zijn. En net als mijn lichaam langzaamaan vergeet wat voor hels karwei het heeft geleverd, vergeet ook de wereld om mij heen dat ik deze nieuwe versie van mezelf nog maar net ken.

Deze versie houdt nog steeds van de hort op gaan, deze versie heeft zin in een heerlijke middag op het terras, deze versie houdt van het ‘nooit meer naar huis’-gevoel. Maar deze versie, die ik met liefde en geduld aan het leren kennen ben, is dus wel veel sneller overprikkeld. Niet dat ik dat per se erg vind. Het liefst lig ik ook gewoon de hele dag met Shaffy te knuffelen op bed, dat zal ik niet ontkennen.

Het gaat erom dat ik voor mezelf en mijn omgeving – en dan bedoel ik vooral altijd-in-voor-een-drankje-Joost (op wie ik nog steeds even verliefd ben) – aan verwachtingsmanagement doe. Niet dat Joost ook maar iets van mij ‘verwacht’; het ligt vooral aan de druk die ik mezelf opleg. Soms kan ik heel erg tegen een sociale dag opzien, maar het geeft me uiteindelijk ook ontspanning. En daar de balans in zien te vinden is de echte uitdaging.

Barbara: ‘Als ik Instagram moet geloven, doe ik alles fout'Lees ook

JOOST

Toen ik op de middelbare school zat, was er een jongen die prachtig kon tekenen. Alsof het niets was, tekende hij een complete Sagrada Familia – wat extraknap was, aangezien ik twintig jaar geleden op de middelbare school zat. Als ik hem complimenteerde, reageerde de jongen steevast met: “Nee, deze? Die is echt lelijk”, wat bij mij dan weer resulteerde in onbegrip en een nog grotere lofzang.

De laatste tijd denk ik steeds vaker aan hem. Niet omdat de bouw van de Sagrada Familia z’n einde nadert (blijkbaar hebben ze dezelfde aannemer als wij tijdens de verbouwing), maar vanwege het ontwijken van complimenten terwijl hij overduidelijk iets goeds had gedaan.

De moeder van mijn kind doet namelijk hetzelfde. Waarom lijken zoveel vrouwen als ze moeder worden last te hebben van deze overmatige onzekerheid? Of, laat ik ’m omdraaien: waar zit de onzekerheid bij vaders?

Ik vind het geweldig om deze columns voor LINDA.mini te schrijven, maar in het blad en op Instagram kom ik vaak dezelfde dingen tegen. Onzekerheid, schuldgevoel, de vraag of je alles wel goed doet, video’s over moeheid. De gemene deler? Vrijwel altijd zijn het vrouwen.

De markt én marketing zijn zo overdadig gericht op vrouwen dat we dit naar mijn mening alleen maar in stand houden. Ik zou als man niet met een LINDA.mini de kiosk uitlopen. We krijgen als mannen steevast het roze boekje van Kluun cadeau, waaruit de gestolen grap dat ‘kijken naar de bevalling hetzelfde is als je favoriete kroeg die in de fik staat’ het meest door mannen wordt herhaald.

Zelden hoor ik vaders over de onzekerheden die komen kijken bij het grootbrengen van een kind. Een vaderhand is door een kind snel gevuld, want the bare minimum wordt meestal al als een dagtaak gezien.

Bar krijgt aan de lopende band vragen. Hoe slaapt-ie? Geef je nog borstvoeding? Probeer je z’n hapjes al met de lepel? Kruipt hij al? Kent hij de Sagrada Familia al? Vragen die ik bij mannen zo veel minder vaak hoor. Vrouwen zijn niet meer onzeker als ouder. Wellicht zijn de constante, dan al niet goedbedoelde, vragen een onbewuste graadmeter of ze wel goed genoeg bezig zijn.

Nooit krijg ik de vraag of mijn werk lijdt onder het vaderschap. Of eigenlijk, of mijn vaderschap lijdt onder werk. Ik kan me niet voorstellen dat vaders minder onzeker zijn, ik ben het in elk geval wel. We worden alleen veel minder vaak gevraagd om onzeker te zijn.

Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en download de LINDA.mini-app.

Barbara: 'Gelukkig zijn moeders permanent resistent tegen manflu'Lees ook