Het is 19.00 uur en mijn vriend neemt Sepp mee naar boven om hem naar bed te brengen. Meestal valt hij ’s avonds redelijk makkelijk in slaap. Nu duurt het langer dan normaal. Tja, bij mama gaat het toch beter, denk ik nog. Geconcentreerd luister ik of ik iets hoor. Er klinkt wat gejammer. Eerst zacht, dan iets harder. En nog voordat de eerste echte huil klinkt, sta ik in zijn kamertje. “Geef maar aan mij”, zeg ik tegen mijn vriend, terwijl ik Sepp al uit zijn handen gris.
Ik denk dat ik beter ben met Sepp. Nou, eigenlijk is het zo. Het duurde even voordat ik overtuigd was van mijn eigen moederinstinct, maar inmiddels durf ik te zeggen dat mijn fingerspitzengefühl aardig ontwikkeld is. Ik herken zijn huiltjes. Zie in een oogopslag wat hij wil en met ons vaste avondritueeltje – liedje zingen, knuffel tegen zijn neus, aai over zijn bol en kusje op zijn voorhoofd – valt hij vrijwel direct in slaap.
Dat is natuurlijk ook niet gek. Ik heb immers veel meer tijd met hem doorgebracht. Terwijl mijn vriend na twee weken weer op de zaak was, schreef ik de niet-bijgeleverde handleiding van onze baby.
Toch ben ik groot voorstander van gelijkwaardig ouderschap. Niet alleen mama, maar net zo goed papa. Gek genoeg ben ik juist degene die dat in de weg zit. Door Sepp voortdurend uit zijn handen te trekken, promoveer ik mezelf tot hoofcommandant en degradeer ik mijn vriend tot matroos.
Loïs (25): 'Juist de kleine dingen blijken nu ik net een baby heb gekregen gigantisch'
Mijn vriend ergert zich ontzettend aan mijn controledrift. En ikzelf eigenlijk ook. Toch ben ik niet de enige moeder met dit irritante trekje. Het heeft zelfs een naam: maternal gatekeeping. Oftewel: als moeder (on)bewust de boel zo naar je hand zetten dat papa er nauwelijks meer aan te pas komt.
Dat gedrag kan verschillende oorzaken hebben. Zo wordt van moeders vaak verwacht dat zij de primaire verzorgers zijn. Bovendien brengen ze in de kraamtijd doorgaans meer tijd met hun baby door, waardoor er een kenniskloof kan ontstaan. En dan is er nog perfectionisme. Want als je zelf precies weet hoe het moet, is het moeilijk om een ander het op zijn eigen manier te laten doen.
Als ik laatst terugkom van een middagje weg, zit Sepp vrolijk in zijn wipper naar buiten te turen. Er zitten groene vlekken op zijn kleding en hij draagt een pakje dat ruikt naar zure melk van gisteren. “We hebben samen grasgemaaid”, zegt mijn vriend opgetogen. “En die kleding van gisteren?”, vraag ik. “Dat heb jij toch klaargelegd?” “Nee, die heb jij gisteren zelf uitgetrokken toen je hem naar bed bracht. Weet je nog?”, antwoord ik met opgetrokken wenkbrauwen en een belerend toontje.
Loïs (25): 'De dokter keek naar mijn dikke buik en vroeg plotseling of de vader nog in beeld was'
Hoewel Sepp eruitziet alsof hij drie weken op Robinson-eiland heeft doorgebracht, is er verder niks aan de hand. Hij heeft geslapen, gegeten en brabbelt even vrolijk als altijd. Hij is tevreden. Mijn vriend ook. Alleen ik slaak een zucht.
Tijdens een thema-avond van NRC over opvoeden hoor ik professor Maartje Luijk een schokkend cijfer noemen. Maar liefst 37 procent van de ouders kampt met klachten van een parental burn-out. Klachten die ontstaan als gevolg van opvoedstress, wanneer de draagkracht en draaglast niet meer in balans zijn. Katalysatoren zijn het gebrek aan de welbekende village, de overload aan opvoedinformatie en, jawel, perfectionisme.
Ik denk aan het vieze pakje. Het slaapritueel. En aan alle keren dat ik mijn vriend verbeter, corrigeer of zelfs het werk uit handen neem. Hoeveel energie kost het me eigenlijk om alles zelf in de hand te willen houden?
Hoewel we met een baby van vier maanden voorlopig nog lang geen discussies hebben over hoeveel happen groenten hij moet eten, welke vriendjes er mogen komen spelen of hoeveel schermtijd hij krijgt, blijft dat cijfer wel hangen. Wil ik niet bij die groep oververmoeide ouders horen en mijn vriend ook een eerlijke kans geven, dan moet ik mijn patroon doorbreken.
Dus als mijn vriend Sepp de volgende avond weer mee naar boven neemt, blijf ik op de bank zitten. Er klinkt wat gejammer. Dan iets harder. Ik sta op, loop naar de trap en luister. Maar ik ga niet naar boven.
Mijn vriend zingt een ander liedje. Geeft hij nou eerst een kus op zijn hoofd en legt hij daarna het knuffeltje bij zijn neus? Volgens mij doen we dat andersom. Maar goed, ik houd mijn mond. Even later komt hij beneden. Sepp slaapt.
Imperfection is perfection, hoor je vaak. Misschien moet ik dat maar eens op een tegeltje zetten. Dan moet ik alleen nog even op een lijstje zetten dat papa het tegeltje moet ophangen. Op de juiste plek, uiteraard.
Niets missen van LINDA.mini? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief.
Loïs (25): 'Met waterige oogjes en een trillip kijkt m'n baby ons aan'
